देवेश्वरस्य महात्मनः प्रसादेन, स भगवान् शङ्करः गङ्गां शिरसि बिभ्रद् बभूव, तस्य शिरसि चन्द्रार्धमण्डलेन शोभमानः। ततः नाभागस्य पुत्रः सिन्धुद्वीपः अभवत्। तस्य पुत्रः सौदासः, यः कल्माषपाद इत्यपि प्रसिद्धः। तेन अश्मकः उत्पादितः, यः इक्ष्वाकुवंशस्य ध्वजः बभूव। स राजा रामस्य भीतया महता दुःखेन वनं प्रविवेश। तस्मात् प्रसिद्धः बिलिबिलिः जातः, तस्य पुत्रः वृद्धशर्मा। वृद्धशर्मणः पुत्रः दीर्घबाहुः, तस्मात् रघुः अभवत्। ततः दशरथस्य पुत्रः रामः, धर्मज्ञः, लोके प्रसिद्धः, जातः। विष्णुः, यः जगतः स्रष्टा, रावणवधाय अंशेन अवतीर्णः। सीता च, या त्रिषु लोकेषु कीर्तिमती, गुणशीलसम्पन्ना, तत्र जाताऽभूत्। जनकः तां सीतां रामपत्नीं रामाय दत्तवान्। रिपूनां विनाशाय जनकः अद्भुतं धनुः दत्तवान्। द्विजश्रेष्ठ! तदा शत्रुनाशनः लोके प्रोक्तवान्—"देवो वा दानवो वा, यः सीतां विजेष्यति, स एव योग्यः।" तदा रामः गत्वा तद् धनुः सुलभेन भङ्क्त्वा उद्धृतवान्। रामः परमधार्मिकः, कार्त्तिकेय इव स्वसेनया बभूव। स राजा ज्येष्ठं वीर्यवन्तं पुत्रं रामं राज्याभिषेचयितुं प्रवृत्तः। तदा तस्य भार्या, मनसा विक्षिप्ता, पतिं निरोद्धुम् उपचक्रमे। सा प्राह—"पूर्वं मया त्वत्तः वरः लब्धः।" तस्याः वचने रामः धर्मज्ञः "एवमस्तु" इति प्रत्युवाच। तदा स्ववचनेन बद्धः, आत्मसंयमी रामः भार्यया सहितः वनं गतः। तत्र लक्ष्मणेन सह वसन्, स बुद्धिमान् प्रभुः स्थितवान्। तत्र रावणः, तपस्विरूपधारी, सीतां हृत्वा स्वपुरीं नीतवान्। तदा तौ शत्रुनाशकौ दुःखशोकाभ्यां पीडितौ। ततः शुद्धकर्मा रामस्य कपिभिः सह सौहार्दं जातम्। तत्र वायुपुत्रः हनुमान् सदा रामस्य प्रियः। स हनुमान् "सीतां आनयिष्यामि" इति सङ्कल्प्य अन्वेषणाय प्रस्थितः। स सागरस्थितां लङ्कां रावणपुरीं गतः। तत्र असुराङ्गनाभिः परिवृतां निर्मलां सीतां ददर्श। स ताम् आश्वास्य रामस्य, नीलोत्पलसदृशस्य, लक्ष्मणस्य च स्थितप्रज्ञस्य, वार्तां दत्तवान्। प्रमाणाय रामस्य मुद्रिकां दत्तवान्। तस्याः नेत्रे हर्षविस्तीर्णे, रामः आगतः इति सा विश्वसिति। "बाहुशाली रामस्त्वां आनयिष्यति" इति उक्त्वा स पुनः प्रतस्थे। स रामलक्ष्मणयोः पुरतः स्थित्वा ताभ्यां पूजितः। लक्ष्मणः राक्षसैः युद्धाय सङ्कल्पं कृतवान्। रामः परमधार्मिकः सेतुम् निर्माय रावणं हत्वा, वायुपुत्रस्य साहाय्येन सीतां पुनरानीय। राघवः लिङ्गं स्थाप्य तद् अर्चयामास। ततः स भगवान् स्वयम् साक्षात् परं वरं दत्तवान्।