सः सāvित्र्याः प्रार्थनया रुद्रं प्रणम्य शिरसा नमस्कारं कृतवान्। तस्मै रुद्राय त्रय्यात्मकाय, कालस्वरूपाय, सर्वकारणाय नमः इति सः सश्रद्धं प्रार्थयामास। ततः रुद्रः—"ममैतानि गुह्यानि नामानि शृणु, हे निष्पाप," इति उवाच। "हे राजन्, शुद्धभावेन एतेनैव सदा मम नमस्कारं कुरु। अविचलितचेतसा, हृदये मय्यभिष्टितेन, एतानि जप," इति पुनरुक्तवान्। "यो जनः रुद्रं मृत्युपर्यन्तं जपति, सः परमां स्थितिं प्राप्नोति," इति रुद्रः अवदत्। एवं उक्त्वा रुद्रः तस्मै राज्ञे शतवर्षायुः वरं दत्तवान्। तत्क्षणादेव रुद्रः अदृश्यत—तद् आश्चर्यरूपं बभूव। ततः सः त्रिः स्नात्वा, विभूतिधूलिताङ्गः, शान्तचित्तः, स्थितधीः अभवत्। कालस्य परमार्थं प्रति योगाभ्यासः तत्रैव प्रवृत्तः। ततः सः सूर्यस्य तेजोमण्डलं प्रति जगाम, महेश्वरं प्रति। सर्वपापविनिर्मुक्तः सः ब्रह्मलोकस्य पूज्यः अभवत्। तस्य पुत्रः त्रैय्यारुणः नाम विद्वान् अभवत्। तस्य भार्या सत्यधना नाम्नी, हरिश्चन्द्रं पुत्रं अप्रसूत्। रोहितस्य पुत्रः हरितः, तस्यापि पुत्रः धुन्धुः। विजयस्य पुत्रः कारुकः, महाबलवान्। तस्मात् सागरः जातः, धर्मात्मा राजा। तेषां पूजया, और्वः ऋषिः तान् उत्तमं वरं दत्तवान्। प्रभा शुभा षष्टिसहस्रं पुत्रान् अप्रसूत। तस्य पुत्रः दिलीपः, दिलीपात् भगीरथः। भगवतां देवानां प्रभोः प्रसादात् सः भगीरथः, शशाङ्कमौलिना गङ्गां शिरसि बिभ्रत् अभवत्। नाभागस्य वंशे सिंहुद्वीपः अभवत्। तस्य पुत्रः सौदासः, यः कल्माषपाद इति प्रसिद्धः। सः इक्ष्वाकुवंशस्य ध्वजः अश्मकं पुत्रं अप्रसूत्। सः राजा, रामभयात्, दुःखितः, अरण्यं प्रविष्टः। तस्मात् बिभिलिः नाम राजा अभवत्, तस्य पुत्रः वृद्धशर्मा। तस्य पुत्रः दीर्घबाहुः, तस्मात् रघुः। दशरथस्य पुत्रः रामः, धर्मज्ञः, लोके प्रसिद्धः, अभवत्। विष्णुः, जगत्कर्ता, रामरूपेण, रावणवधाय अंशतः अवतीर्णः। त्रीषु लोकेषु कीर्तिमती सीता, गुणशीलसमन्विता, अभवत्। जनकः, रामपत्नीं सीतां, तस्मै रामाय दत्तवान्। रिपूनां विनाशाय, जनकः अद्भुतं धनुः दत्तवान्। "देवो वा दानवो वा, यः सीतां विजेष्यति, सः योग्यः," इति लोके घोषितवान्। रामः तद् धनुः गत्वा सुलभेन च्छित्त्वा, आदत्त। धर्मात्मा रामः, सेनायुक्तः कार्त्तिकेय इव आसीत्। ततः पितुः ज्येष्ठपुत्रं रामं राज्याभिषेकार्थं समारभत। तत्र तस्य पत्नी, चित्तविक्षिप्ता, पतिं निरोद्धुम् उद्युक्ता, वाक्यम् अब्रवीत्। "पूर्वं त्वया मम यः वरः दत्तः..." इति।