कूर्मपुराणम्

श्रीजयस्वरूपाय, अनन्तकल्पशुद्धाय, आनन्दरूपिणे भगवते नमः। वासुदेवाय पुनः पुनर् नमस्करोमि। वराहरूपाय, जगद्गुरवे, पुनः पुनः प्रणमामि। संसारनिधानेश्वराय, शिवायैकमूर्तये, पुनः पुनः नमः। तस्य प्रसन्नस्य भगवान् स्मितपूर्वकम् वरदानं दत्तवान्। तदा अहम् एकमेव त्वामेव पुत्रत्वाय, सुराणां हितार्थं, वररूपेण वृणे। तेन अमेयवरदानं दत्वा स भगवान् तत्रैव अन्तर्धानं गतः। देवानां जननी स्वयं नारायणं गर्भे समधत्त। तस्मिन्बलिपुर्यां, विरोचनात्मजस्य नगरे, घोरानि निमित्तानि समुत्पेदिरे। तदा प्रह्लादः वृद्धोऽसुरः, कृताञ्जलिः पितामहम् उपगम्य पप्रच्छ—"किमेतानि निमित्तानि? किं कर्तव्यम्? कस्य हेतोः एतानि जातानि?" पुनः स हरिषीकेशं प्रणम्य वाक्यमब्रवीत्। सैषा माता असुरविनाशनाय, सुरलोकवासिनां हिताय, तम् अदधात्। स वासुदेवः मातुः शरीरं प्रविष्टवान्, सुराणां हितकाम्यया। विष्णुः स्वेच्छया अद्य अदितेः शरीरं प्रविष्टवान्। स योगी महात्मा, सनातनः पुरुषो हरिः, अवतीर्णः। सत्त्वस्वरूपः स विष्णोः अंशेन जातः। माया, श्रीलक्ष्मीः, जनार्दनः च अवतीर्णाः। विष्णोः अंशेन ब्रह्मा जगदाधारः जातः। तस्मात् एव शरणं गन्तव्यम्; तदा शान्तिं प्राप्स्यथ। स जगन्नाथः धर्मेण जगद् रक्षितवान्। कश्यपात्, देवानां जननी अदितिः स्वयं तम् अजनयत्। स मेघश्यामलवर्णः, दीप्तिमान्, शोभायुक्तः प्रादुरासीत्। उपेन्द्रः इन्द्रैः, श्रेष्ठैः सुरैः, ब्रह्मणा, ऋषिभिः च परिवृतः। भरद्वाजोपदिष्टं सदाचारं त्रिषु लोकेषु प्रदर्शयन्, यं यं धर्मं स्थापयति, स एव लोकेषु प्रवर्तते। सुरैः यज्ञैः सर्वव्यापिनं विष्णुं यज्ञेश्वरं पूजितवन्तः। ब्रह्मर्षयः महात्मनः यज्ञस्थले समागताः। वामनरूपं धारयित्वा, स यज्ञस्थलं अगच्छत्। जटिलः, वेदपाठकः, भस्माभूषितः ब्राह्मणः सन्, वामनः बलिं प्रति स्वपादत्रयैः भूमिं याचितवान्। बलिः, विधिवत् शुद्धिं कृत्वा, सुवर्णकुशं गृहीत्वा, शीतलशुद्धां जलधारां प्रास्य, दानकर्मेच्छया, शरणागतः सन्, तं भूमिभागं दातुम् उद्युक्तः अभवत्। तत्र स्थिताः सिद्धाः तं लोकं निवसन्तः। स पुनः दिव्यं स्थानं प्राप्तवान्। सा गङ्गा, व्योम्नि स्थित्वा, ब्रह्मणा गङ्गेति नाम्ना कथिता। सर्वत्र तं दृष्ट्वा, देवाः स्तुवन्ति। देवाः स्वचित्तेन तस्मै प्रणमन्ति।