त्रयाणां लोकानां रक्षां शीघ्रं कुरु भगवन्, एते हि तव स्वकीयाः इति विनयेन प्रार्थितम्। ततः सर्वे देवा महादेवं नारसिंहरूपिणं च सम्प्रत्यगच्छन्। तेन सर्वे स्वशक्तिं शम्भवे, महातेजसे भैरवाय च दत्तवन्तः। क्षणेनैव मातरः शेषनागश्चैकत्वं प्राप्ताः। ये मां स्मरन्ति अत्र, ते विशेषेण संरक्षितव्याः इति आज्ञापयत्। महेश्वरांशसम्भूता सा देवी, भोगमोक्षप्रदायिनी अभवत्। तस्याः रूपं तामसं च राजसं च, चतुर्मुखः स देवदेवः। कल्पान्ते रुद्रः समग्रं विश्वं विलयं नयति। सतत्त्वे प्रवर्तमाने, सदा सः सम्पूर्णं जगत् स्थापयति। या मूलप्रकृतिः अव्यक्ता, सा नित्यसुखाख्या उच्यते। ते सर्वे महादेवे, हरेः स्वयमेव शरणं जग्मुः। भैरवस्य देवदेवस्य, अनन्तवीर्यस्य माहात्म्यं तत्र प्रकाशितम्। कदाचित् एकः राजा आसीत्, नाम्ना विरोचनः, तस्य पुत्रः बली। स धर्मेण त्रीन् लोकान्, चराचरं च रक्षितवान्। तदा महानृषिः सनत्कुमारः तस्य नगरं प्राप्तवान्। राजा उत्थाय, शिरसा प्रणम्य, अञ्जलिं कृत्वा, इदं वचनं अब्रवीत्—"अद्य योगिनां स्वामी, ब्रह्मविदां श्रेष्ठः, स्वयम् आगतः। ब्रह्मपुत्र! किं कार्यं मया कर्तव्यम्? ब्रूहि। अहं त्वां द्रष्टुम् आगतः, त्वं सत्यं धन्यः। त्रिषु लोकेषु, न कोऽपि धर्मात्मा त्वद्रुत्तः। ब्रह्मविदां श्रेष्ठ! सर्वेषां धर्माणां मध्ये परं धर्मं वद। सर्वगुह्यतमं धर्मं, आत्मज्ञानं परमं वद।" एवं उक्त्वा, सः स्वराज्यं पुत्राय न्यस्य, योगाभ्यासे मनसा स्थितः। सः ब्रह्मणि धर्मे च अत्यन्तं भक्तिमान् आसीत्, ततः सः पुरन्दरं विजित्य, विष्णुम् अव्ययं शरणम् अगच्छत्। तत्र चिन्तयामास—"मम पुत्रः दैत्यपतिनाशाय जायेत" इति। तदा सर्वे विष्णुं, अव्यक्तं, रक्षन्तं, शरणं, हरिं शरणं जग्मुः। सः वासुदेवः अनादिनिधनः, आनन्दरूपः, शुद्धाखाश्च केवलः। हरिः योगात्मा, मातरं भगवतीं पुरतः प्रकटितः। सा अपि आत्मानं सिद्धां मन्यमाना, केशवं स्तोतुं प्रारब्धा—"जयस्वरूप! अनन्तकल्पशुद्ध! आनन्दरूप! वासुदेवाय नमः। नमोऽस्तु ते। वराहरूपाय पुनः नमः। प्रभो, जगदुत्पत्ते! पुनः नमः। शिवायैकमूर्तये पुनः नमः।" भगवान् तस्याः स्तुत्या तुष्टः, प्रहृष्टवदनः वरं दत्तवान्। सा उवाच—"त्वमेव पुत्ररूपेण मम वरः, देवहिताय भव।" इति। तेन अतीव महतीं वरदानां दत्त्वा, सः तत्रैव अन्तर्धानम् अगच्छत्। देवमाताः स्वयम् नारायणं गर्भे धारयामास। तस्मिन्नेव काले, विरोचनस्य पुत्रस्य बलेः पुरीमध्ये भीषणा अपशकुनाः उत्पन्नाः।