कूर्मपुराणम्

भगवान् विष्णुः, सुमुखः सन्, देवदेवम् उद्दिश्य स्मितं कृत्वा वचः अब्रवीत्। सः अज्ञानसम्भूतदोषान् न पश्यति, गुणांश्च स्वीकृत्य तान् अनुमन्यते। ततः केशवः तथा च अन्धकः सह, शङ्करस्य सन्निधिं गच्छन्। हरः माधवेन मातृकया सह पूर्णयोगं समायोगं च प्राप्तवान्। पश्चात् सः गिरिसुतायाः, भगवत्प्रियायाः, दिव्यधामे स्थितायाः समीपं गतः। अन्धकाय परमं सुखं दत्त्वा, तस्मै अनुग्रहम् अवाप्तवान्। सः भूमौ प्रणिपत्य, पद्मपादयोः वन्दनं कृतवान्। आदिपुरुषः सर्वं विश्वं विनाशयति। अहं तस्याः सुवर्णायाः, परमशुद्धायाः, अजायाः, अमरायाः प्रणमामि। अहं तस्याः यत्र सा, सर्वविभेदवर्जितायाः प्रणमामि। गुणातीतायाः गिरिशस्य कन्यायाः प्रणमामि। तव पद्मपादयोः प्रणमामि, यः देवैः दानवैः च पूज्यते। दैत्यपतिना स्तूता सा अन्धकं पुत्ररूपेण स्वीकृतवती। शम्भोः अनुमतिः प्राप्त्वा, सः अन्धकः पातालं गतः। हरिः, अव्यक्तः, तत्र स्थितः, नरसिंहस्वरूपधारी भगवान्। कलाग्निरुद्रः आत्मानम् आत्मना संयोजयामास। तदनन्तरं, तृषिताः ते महादेवं त्रिशूलधारिणं प्रणम्य वदन्ति— "त्रैलोक्यं भक्ष्यामः; ततः एव तृष्णा शान्ता भविष्यति।" तदनन्तरं, गच्छन्तः, जगत् चराचरं सर्वं भक्षणं आरभन्त। नारायणः चिन्तयित्वा, हरिः तत्क्षणं प्रकटितः। "भगवन्, शीघ्रं त्रैलोक्यं रक्ष, तव एव एषः लोकः," इति उक्तवान्। ते महादेवस्य तथा नरसिंहस्वरूपस्य समीपं गताः। शक्तिं शम्भवे, भैरवाय महाशक्तिमन्ते, समर्पितवन्तः। ततः मातरः तथा शेषः एकत्वं प्राप्तवन्तः। "ये मां स्मरन्ति, तत्र सावधानी रक्ष्यन्तव्याः," इति उक्तम्। महेश्वरस्य अंशात् उत्पन्ना सा, भोगमोक्षदायिनी। तस्याः रूपं तामसम् राजसम् च; देवदेवः चतुर्मुखः। कल्पान्ते रुद्रः सर्वं विश्वं भक्षयति। सत्त्वे प्रवर्तमाने, सः जगत् स्थापयति। मूलप्रकृतिः अव्यक्तं, नित्यसुखरूपा इति कथ्यते। ते महादेवं तथा हरिं शरणं गच्छन्ति। भैरवस्य देवदेवस्य महाशक्तेः महिमा। एकदा, वीरचन नाम राजा आसीत्, यः तस्य पुत्रः। सः धर्मेण चराचरं त्रैलोक्यं रक्षितवान्। तत्र महान् ऋषिः सनत्कुमारः नगरं आगतः। सः उत्थाय, शिरसा नमस्कृत्य, अञ्जलिं कृत्वा इदं वचनम् अब्रवीत्— "अद्य योगिनां स्वामी, ब्रह्मविद् स्वयम् आगतः। हे ब्रह्मपुत्र, किम् कार्यं कर्तव्यम् इति कथय। अहं त्वां द्रष्टुं आगतः; सत्यं, त्वं भाग्यवान्। त्रैलोक्ये नूनं धर्मिष्ठः त्वत्समो न विद्यते।