आकाशे रमणीयाः अप्सरसां गणाः नृत्यन्त्यः आसन्। तत्र सर्वज्ञानसम्पन्नः कश्चन उत्तिष्ठन् परमेश्वरं स्तोतुं आरभत। कालः स ऋषिः, योगे संयोगवियोगकारणं, स एव उवाच—"एकमेव त्वां रुद्रं नमामि। त्वं सर्वात्मना रूपिणं, वाय्वादिभेदरूपेण प्रकाशमानं। त्वमेवान्तकः, योगिगणैः पूजितः। केचन त्वां शिवमिति मन्यन्ते। हे प्रभो, त्वं सर्वविभेदशून्यः। नीलकण्ठ! वेदविद्भिः स्तूयसे। सदा शिवः त्वं, त्वमेव परमेश्वरः। सहस्रशक्तिपीठस्थिताय नमः। जनानां हृदयस्थिताय नमः। परात्पराय, सृष्ट्यादिमूलाय नमः। अम्बिकायाः पतये, कृपया युक्ताय नमः। महेश्वराय नमः, शिवाय पुनः नमः।" एवं स्तूयमाने तस्मिन्परमेश्वरे स तुष्टः सन्, तं हस्तेन स्पृशन् उवाच—"मम सन्निधौ गणाधिपत्यं प्राप्य, त्वं चिरंजीवी भविष्यसि। नन्दीश्वरस्य पार्श्वे त्वं, सर्वदुःखविवर्जितः, गणपतिरिव स्थितिं प्राप्स्यसि।" तदा देवसभायां महादेवः, यः अन्धकः, स्थितः। स नीलकण्ठः, जटाजूटमुकुटधारी, त्रिशूलधृतकरः आसीत्। तत्र भगवाँश्च विष्णुः स्मयमानः देवदेवं इदं प्राह—"अयं दोषानज्ञानसमुत्थान् न पश्यति, गुणांश्च स्वीकुरुते।" ततः केशवेन सह अन्धकः शङ्करस्य सन्निधिं गतः। हरः माधवमातृकाभ्यां सह परमैक्यं तुष्टिं च प्राप्तवान्। ततः स हिमालयसुता, भगवतः प्रिया, दिव्यनिवासे स्थितां जगाम। तत्र अन्धकाय परमं सुखं दत्त्वा, तं प्रसादयामास। स भूमौ सशिरसा पतित्वा, तस्य कमलपादयोः प्रणम्य, उवाच—"आदिपुरुषः सर्वं विश्वं विनाशयति।" पुनः—"तां सुवर्णवर्णां, परमशुद्धां, अजामजरां नमामि। यत्र सा, सर्वविभेदरहितां नमामि। गुणातीतां, गिरिसुतां नमामि। देवासुरैः पूजितं तव पदांबुजं नमामि।" एवं दैत्यपतिना स्तूयमाना सा देवी अन्धकं पुत्ररूपेण स्वीकृतवती। शम्भोः अनुमत्याः, स अन्धकः पातालं जगाम। तत्र हरिः अव्यक्तरूपेण, नरसिंहरूपधारी देवः, स्थितः। भगवाँश्च कालाग्निरुद्रः स्वात्मानं आत्मनि ऐक्यं प्रापितवान्। तदा तृप्त्यर्थं त्रिशूलधरं महादेवं नमस्कृत्य, भूयो वदन्ति—"त्रयीलोक्यं भक्षयिष्यामः; तदा एव अस्माकं भूभुक्षा शान्ता भविष्यति।" ते त्रैलोक्यं चराचरं सर्वं भक्षयितुं आरब्धवन्तः। तदा नारायणः दिव्यः चिन्तयन्, तत्रैव हरिः साक्षात् प्रादुरभूत्।