कूर्मपुराणम्

महादेवं भैरवं विभूतिभूषितं स भगवान् साक्षात् सम्बोधितवान्। तं प्रति उवाच—"त्वाम् ऋते, भगवन्, अन्यः कोऽपि तं न हिंसितुं समर्थः। स च विविधैः मन्त्रैः वेदवित्सु प्राज्ञैः स्तूयते। स भगवान् विष्णुं दृष्ट्वा दैत्याधिपतिं हन्तुम् उद्यतवान्। तं देवम् आकाशचारीणः स्तुवन्ति भैरवं। त्वमेव सर्वभूतान्तरनित्याग्निरसि। त्वं ब्रह्मा, त्वं महादेवः, त्वं परं धाम, परं पदम्। त्वं महाबलः, देवेशः, सर्वलोकविजयी च।" एवं उक्त्वा, स धर्मनिष्ठशरणः स्वयम् त्रिशूलाग्रेषु स्थित्वा ननर्त। तं भैरवं लोकनाथं संसारमुक्तिदातारम् अपि सर्वे प्रणेमुः। तत्र दिवि रम्याः अप्सरसां गणाः नृत्यन्त्यः आसन्। तदा सर्वज्ञः कश्चन सुतरां प्रबुद्धः परमेश्वरं स्तोतुम् उदतिष्ठत्। कालः स योगवियोगकारणः मुनिः तं स्तौति स्म—"नमः ते रुद्र, एकाय। यस्य रूपं सर्वात्मकम्, वातादिविभागरूपेण प्रकटते। त्वमन्तकः योगिसंघैः पूज्यसे। केचन त्वां शिवमिति वदन्ति। भगवन्, त्वं सर्वविभागातीतः। त्वं नीलकण्ठः, वेदविद्भिः स्तूयसे। त्वं सदाशिवः, त्वं परमेश्वरः। सहस्रशक्तिपीठस्थाय नमः। जनहृदयनिलयाय नमः। परात्पराय, सृष्ट्यादिमूलाय नमः। अम्बिकाकान्ताय, अनुग्रहकराय नमः। महेश्वराय, शिवाय नमः।" एवम् स्तूयमानं तं परमेश्वरः सन्तुष्टः सञ्जहत्करस्पर्शं कृत्वा प्रोवाच—"मम सन्निधौ गणाधिपत्यं प्राप्त्वा त्वममृतः गणनायकत्वेन स्थित्वा नन्दीश्वरस्य पार्श्वे भविष्यसि, सर्वदुःखविनिर्मुक्तः।" एवं महादेवो गणपतिः अन्धकः देवसभा मध्ये स्थितः। नीलकण्ठः जटामुकुटधारी महाशूलधरः तत्र विराजते स्म। एतस्मिन्नन्तरे श्रीविष्णुः स्मयमानः देवानां देवमिदं वचनमब्रवीत्—"स एव दोषानज्ञानसमुत्थान् न पश्यति, गुणांश्च स्वीकुरुते।" ततः केशवेन सह अन्धकः शङ्करस्य समीपं गतः। तत्र हरः माधवमातृकाभिः सह पूर्णयोगमात्मसन्तोषं च प्रपेदे। ततः स गिरिसुतायाः, भगवत्प्रियायाः, दिव्यनिकेतनं जगाम। अन्धकाय परमं सुखं दत्त्वा तं कृपया प्रसादयामास। अन्धकः भगवच्छरणकमलयोः भूमौ साष्टाङ्गं प्रणिपत्य ननाम। स हि आद्यः पुरुषः सर्वं विश्वं विनाशयति। तस्यै हेममय्यै परमपावनायै अजायै अमृताय च नमः। यत्र सा सर्वविभागविनिर्मुक्ता तिष्ठति, तस्यै अपि नमः।