कूर्मपुराणम्

भवानीपादद्वये, नारायणस्य पद्मपादयोः च, भक्तजनाः समर्प्य श्रद्धां नमतः। किन्तु ते जगतः कारणं न पश्यन्ति, स विस्मयमिव जातम्। मोहवशात् सः गिरिजां हर्तुम् अचलं प्रति गतः। तत्र परः पुरुषः, दैत्यसंघानां विनाशाय, समुपस्थितः। तं कालरुद्रं देवम् अभितः समुपेत्य, सहस्रबाहुः देवः अपि तत्र आगतः। स भगवाञ्, यस्य रूपं सर्वलोकनारीणां दृष्टिगोचरं, सूर्यसमप्रभः बभासे। तदा देवस्य पुष्पवृष्टिः बभूव। गणानां समूहेषु प्रमुखैः सहितः स देवः तत्र स्थितः। दिव्यवाहनमास्थाय, शुष्कशरीरः स देवः महादेवं भैरवं भस्माङ्कुरिताङ्गं समभाषत। त्वं विना, प्रभो, कोऽपि तं न हन्तुं समर्थः। सः विविधान् मन्त्रान् वेदविद्भिः स्तूयते। विष्णुं दृष्ट्वा, स दैत्यपतिं हन्तुम् निश्चितवान्। व्योमचारीणः देवाः भैरवं देवम् स्तुवन्ति। त्वमेव सर्वभूतान्तरनित्याग्निः। त्वं ब्रह्मा, त्वं महादेवः, त्वं परं पदं, परमं धाम। महाबलः, देवाधिपः, सर्वलोकविजयी त्वमेव। त्रिशूलाग्रे आत्मानं स्थापयित्वा, धर्मिणां शरणं सः नृत्यं चकार। ते सर्वे भैरवाय प्रभवे संसारमोचनाय नमतः। आकाशे रम्याः अप्सरसां गणाः नृत्यन्ति स्म। सर्वज्ञानसम्पन्नः कश्चन उत्तिष्ठ्य, परं प्रभुं स्तोतुम् आरब्धवान्। कालः, योगवियोगकारणः, स मुनिः तम् ईश्वरं प्रणमामि। त्वं रुद्रः, एक एव, सर्वात्मस्वरूपः, वाय्वादिभेदप्रकाशः। त्वमन्तकः, योगिगणैः पूजितः। केचित् त्वां शिवमित्याहुः। प्रभो, त्वं सर्वविभेदवर्जितः। नीलकण्ठ, त्वं वेदविद्भिः स्तूयसे। सदा शिवः, परमेश्वरः त्वमेव। सहस्रशक्तिपीठस्थाय नमः। जनानां हृदयान्तरनिवासिने नमः। परमपराय, सर्वोत्पत्तिस्थितिलयकारणाय नमः। अम्बिकापतये, अनुग्राहकाय नमः। महेश्वराय, शिवाय पुनःपुनः नमः। ततः प्रसन्नः परमेश्वरः, तम् हस्ताभ्यां स्पृष्ट्वा, उवाच। मम सन्निधौ गणाधिपत्यं प्राप्य, त्वं मृत्युञ्जयः सदा वत्स्यसि। त्वं नन्दीश्वरस्य पार्षदः भविष्यसि, सर्वदुःखविनिर्मुक्तः। गणाधिपः महादेवः, अन्धकः, देवानां सभायाम् स्थितः। नीलकण्ठः जटामुकुटधारी, महाशूलपाणिः, तत्र विराजते स्म।