कूर्मपुराणम्

वास्तवेवः सृष्टिकर्ता च रक्षकः, स एव विश्वात्मा सर्वतोमुखः। स एव उद्धर्ता, पुरुषः, आत्मा, एकमेव परं पदम्। स शान्तः, सत्यः, नित्यसुखमयः—एवमेतत् परं पदम् उपनिषत् कथयति। एष एव सर्वेषां प्राणिनां मार्गेषु परमो लक्ष्यः। अहं सर्वमेकत्वेन पश्यामि; यः एतद् वेत्ति, स मुक्तः भवति। केवलं एकं विदित्वा, आनन्दं प्राप्स्यसि। ये भगवन्तम् भिन्नदृष्ट्या उपासते, ते मम न प्रियाः। ते यद्यपि दुःखैः तप्यन्ते, शतकोटियुगेष्वपि न मुच्यन्ते। इह सम्यग्विज्ञाय, प्रभुः सर्वकाले स्मरणीयः। ये नारायणं देवम्, न च हिमालयकन्यां देव्या नमन्ति, ते भवानीपादयोः, नारायणस्य पद्मपादयोः न प्रणमन्ति। ते जगदुत्पत्तिं न पश्यन्ति; स आश्चर्यवत् अभवत्। मोहिता सः गिरीन्द्रजां हर्तुं पर्वतं गतः। तत्र परः पुरुषः दैत्यनिग्रहे सज्जः सञ्जगाम। स देवः कालरुद्रः उपाजगाम। सहस्रबाहुः देवोऽपि तत्र आगतः। स भगवाँल्लोकस्त्रीदृष्टिसर्वरूपः सूर्यवत् विराजमानः आसीत्। तस्मिन् देवि पुष्पवृष्टिः अभवत्। गणेन्द्रैः सहिताः सर्वे गणाः तत्र उपस्थिताः। स दिव्ययानमास्थाय, शक्तिहीनः जातः। स महादेवं भैरवं भस्माङ्गरागमण्डितं संबोधितवान्—हे प्रभो, त्वामृते अन्यः कोऽपि तं हन्तुं न समर्थः। स मुनिभिः वेदविद्भिः नानामन्त्रैः स्तूयते। विष्णुं दृष्ट्वा, स दैत्यपतिं हन्तुं संकल्पं चकार। खेचराः देवम् भैरवं स्तुवन्ति। त्वं यः सर्वभूतान्तरनित्यवह्निः। त्वं ब्रह्मा, त्वं महादेवः, त्वं परं धाम, परं पदम्। त्वं महाबलः, देवेशः, सर्वलोकविजयी। त्रिशूलाग्रे आत्मानं स्थापयित्वा, धर्मिष्ठाश्रयः स नृत्यति स्म। ते प्रभुं भैरवं संसारमोचनं प्रणेमुः। आकाशे रम्याः अप्सरसां गणाः नृत्यन्त्यः आसन्। तत्र सर्वज्ञः कश्चन उत्थाय परं देवम् स्तुतवान्। कालः मुनिः, योगे संयोगवियोगकारणम्—स एव। अहं त्वां नमामि, रुद्रं एकमेव। त्वं सर्वात्मना वाय्वादिविभागरूपेण प्रकटितः। त्वमेव अन्तकः योगिगणैः पूजितः। केचन त्वां शिवमाहुः। प्रभो, त्वं सर्वविभेदरहितः। नीलकण्ठ, त्वं वेदविद्भिः स्तूयसे। त्वं सदाशिवः, त्वं परः ईश्वरः।