दैत्यसेना भगवन्तं द्रष्टुमिच्छन्ती समागता। तत्र देव्यो भक्तिपूर्वकं समुत्सुकाः प्रणम्य गीतानि गायन्त्यः स्थिताः। ताः निर्मलदेवं नारायणं दिव्ये आसने संस्थितं दृष्ट्वा, तं ईशानं प्रणम्य, ताः कुलाङ्गनाः सप्रश्नं पप्रच्छुः—“कः अयं तेजोमयः, पद्मपत्रनयनः?” तदा महायोगी, अव्ययः प्रजापतिः, उत्तरं दत्तवान्। भगवान् तत्रैव नानारूपेण आत्मानं विभज्य स्थितः। स एव खलु विश्वात्मा, भवानी च विष्णुश्च। मां केशवं देवमाहुः, तामम्बिकामिति चापरे। विष्णुः सृष्टिकर्ता कारणं च, भोगमोक्षफलप्रदः। वासुदेवः सृष्टिकर्ता रक्षकश्च, विश्वात्मा सर्वतोमुखः। स एव तारकः, पुरुषः, आत्मा, एकं परं पदम्। शान्तः सत्यः नित्यानन्दः—एतत् परं पदमुपनिषत्सु गीयते। एष एव सर्वेषां गतिषु परमा गतिर्भवति। सर्वं एकत्वेन पश्यामि; यः एवं वेत्ति, स मुक्तो भवति। केवलं एकं विदित्वा, तदा आनन्दं प्राप्स्यथ। ये विभक्तदृष्ट्या भगवानं यजन्ति, ते मे न प्रियाः। ते शतकोटियुगेष्वपि पच्यमानाः, न मुच्यन्ते। इह सम्यग्ज्ञात्वा, प्रभुः सर्वदुःखेषु ध्याननीयः। ये नारायणं देवमम्बिकां हिमालयतनयां च न नमन्ति, ते भवानीपादयुगले, नारायणस्य पद्मपादयोः च न प्रणमन्ति। ते जगदुत्पत्तिस्थानं न पश्यन्ति, तदद्भुतमिव जातम्। मोहिता गिरिजां हर्तुं पर्वतमगच्छत्। तत्र परमपुरुषः, दैत्यनिग्रहार्थं, सन्नद्धः प्रादुरासीत्। कालरुद्रदेवः समुपाजगाम। सहस्रबाहुर्देवोऽपि तत्र आगतः। स विश्वेषु स्त्रीभिः दृष्टस्वरूपः, सूर्यवत् विराजमानः। तस्मिन् देवि पुष्पवृष्टिः सञ्जग्मे। गणपुंगवैः सहितः स देवः तत्र स्थितः। दिव्ययानमारुह्य, प्राणरहितमिव, स महादेवं भैरवं भस्माङ्कितं सम्बोधयामास। “त्वां विना, प्रभो, कोऽपि तं हन्तुं न समर्थः। स वेदवित्प्राज्ञैः नानामन्त्रैः स्तूयते।” विष्णुं दृष्ट्वा, स दैत्यपतिं हन्तुम् निश्चितवान्। खेचराः भैरवदेवं स्तुवन्ति। “त्वमेव सर्वभूतान्तरनित्यवह्निः। त्वं ब्रह्मा, त्वं महादेवः, त्वं परं पदं, परमं धाम। महाबलः, देवाधिपः, सर्वलोकविजयी।” त्रिशूलाग्रेषु आत्मानं स्थापयित्वा, स धर्मनिष्ठानां शरणं नृत्यं चकार। तं प्रभुं भैरवदेवं संसारमोचकं ते प्रणेमुः।