कूर्मपुराणम्

केशवस्य महिम्ना केवलं लीलया च स युद्धः समाप्तः अभवत्। ततः तस्मात् संग्रामात् शीघ्रगामी सः पृष्ठतः प्रत्यागत्। अनन्तरं, लोकहिताय भक्तहिताय च, सः मन्दरं प्रति आगच्छत्। तत्र द्विजातयः समागत्य तम् प्रभामिव आदित्यं उपसस्रुः। शिवः नन्दिं भैरवं च केशवं च दिव्यान् अपश्यत्। प्रभुः केशवस्य शिरसि घ्राणं कृत्वा तं आलिङ्गयामास। सा भगवती तस्य प्रभोः पादयोः शिरसा प्रणम्य स्थितवती। भैरवः तस्य पार्श्वे स्थित्वा, विष्णोः महिमानं निवेदयामास। भगवान् सह देवीना उत्तमासने समासीनः अभवत्। ते मन्दरं आगत्य देवदेवं त्रिनेत्रं ददृशुः। तत्र दैत्यसेना समागत्या प्रभोः दर्शनाय आकाङ्क्षन्ती स्थिता। देव्योः अपि तत्र उत्सुकाः भक्तिपूर्वकं प्रणम्य गीतानि गायन्त्यः। ताः नारायणं निर्मलदेवं दिव्ये सिंहासने उपविष्टं ददृशुः। भगवन्तं ईशानं प्रणम्य, ताः कुलवध्वः पृष्टवन्त्यः—"कः अयम् उज्ज्वलवपुः, कमलदलायतलोचनः?" तदा महायोगी अक्षरः भूतानां प्रभुः भाषितवान्। प्रभुः स्थित्वा स्वयम् अनेकधा आत्मानं व्यभजत्। स एव विश्वात्मा, भवानी, विष्णुश्च इति प्रसिद्धः। मां केशवम् इति देवम्, देविं अम्बिकाम् इति चाह्वयन्ति। विष्णुः सृष्टिकर्ता कारणं च, भोगमोक्षफलप्रदः। वासुदेवः सृष्टिकर्ता रक्षकश्च, विश्वात्मा सर्वदिक्प्रतिपन्नः। स एव तारकः पुरुषः आत्मा एकं परमं पदम्। शान्तः सत्यः नित्यसुखः—एतदुपनिषत् परं पदं वदति। एष एव सर्वेषां मार्गाणां परमं लक्ष्यं। सर्वं एकत्वेन पश्यामि; यः एवं वेत्ति, सः मुक्तः स्यात्। केवलं एकं विद्धि, ततः सुखम् अवाप्स्यसि। ये प्रभुं भिन्नदृष्ट्या उपासते, ते मम न प्रियाः। ते शतकोटियुगेष्वपि पच्यमानाः न मुच्यन्ते। अत्र सम्यगवगम्य, प्रभुः सर्वकाले चिन्तनीयः। ये नारायणं देवं न वन्दन्ति, न हिमालयतनयां देवीं। भवानीयाः पादद्वये, नारायणस्य पद्मपादयोः। ते जगत्कारणं न पश्यन्ति; तत् अद्भुतवत् अभवत्। मोहिता सः पर्वतं गत्वा गिरिजां हर्तुम् उद्यतवान्। तत्र परमपुरुषः प्रादुरासीत्, दानवानां युद्धाय उद्यतः। तत्र कालरुद्रः देवः सम्प्राप्तः। सहस्रबाहुः देवः अपि समागतः। सः भगवतः रूपं, या सर्वलोकनारीभिः दृश्यते, सविता इव दीप्तिमान् आसीत्। तत्र पुष्पवृष्टिः देवस्य उपरि स्रवमाणा। सर्वे गणाः, तेषां प्रमुखाः अपि, तत्र उपस्थिताः। सः दिव्ययानं आरुह्य, प्राणरहितः इव आसीत्।