कूर्मपुराणम्

अजितः हरः कालरूपं धृत्वा तं दैत्यं निगृह्य स्थितवान्। वृषध्वजः त्रिशूलेन तस्य दैत्यस्य वक्षः प्रदेशे प्रहारं कृतवान्। नन्दी च तस्य सैन्यं च अन्धकैः दैत्यैः पराजितम्। विनायकः, मेघवाहः, सोमनन्दी विद्युत्संभवः अपि, त्रिशूलैः शूलैः तोमरैः पर्वतशृंगैः परशवः च युद्धं कृतवन्तः। अतिबलिनः दैत्यपतिना ते शतयोजनदूरं क्षिप्ताः। कालसूर्यसम्प्रभाः ते भैरवम् अभिमुख्यं ययुः। भैरवरुद्रः भीषणं त्रिशूलं गृहीत्वा युद्धाय प्रवृत्तः। स भगवान् वासुदेवम् अजम् सर्वव्यापिनं शरणं गतः। भगवान् देवीसमीपे स्थित्वा अमरशत्रूणां विनाशाय तत्र स्थितवान्। केशवस्य महात्म्येन केवलं लीलया स युद्धः समाप्तः। ततः शीघ्रगामी तस्मात् संग्रामात् मुखं परिवर्त्य पलायितः। पश्चात् लोकहिताय भक्तहिताय च मन्दरं अगच्छत्। द्विजातयः समवेत्य तं सूर्यसमानप्रभं अभ्यगच्छन्। शिवः नन्दिं भैरवं केशवं च दिव्यान् दृष्टवान्। प्रभुः केशवस्य शिरः गन्धं कृत्वा तं आलिङ्गनं कृतवान्। सा देवी तस्य प्रभोः पादयोः शिरः नमितवती। भैरवः तस्य पार्श्वे स्थित्वा विष्णोः महात्म्यं उक्तवान्। भगवतः देवीसमेतः उत्तमासनं उपविष्टः। ते मन्दरं आगत्य देवदेवं त्रिनेत्रं दृष्टवन्तः। दैत्यसेना भगवद् दर्शनार्थम् समवेत्य तत्र स्थितवती। देव्यः उत्सुकाः भक्तिपूर्वकं नमित्वा गीतं गायन्त्यः। ताः नारायणं निर्मलदेवं दिव्यपीठे उपविष्टं दृष्टवन्त्यः। ईशानं नमित्वा कुलीनाः स्त्रियः तं पप्रच्छुः। कः एषः तेजस्वी रूपेण, पद्मपत्रनयनः? महायोगी अक्षरः भूतनाथः ताः उवाच। भगवान् स्थितः स्वं अनेकधा विभज्य स्थितवान्। स एव प्रसिद्धः – विश्वात्मा, भवानी, विष्णुश्च। माम् केशवम् देवम् आहुः, देवीम् अम्बिकाम्। विष्णुः सृष्टिकर्ता कारणं, भोगमोक्षफलप्रदः। वासुदेवः सृष्टिकर्ता रक्षकः, विश्वात्मा सर्वदिक्प्रवर्तकः। स एव उद्धारकः, पुरुषः, आत्मा, एकं परमं पदम्। शान्तः, सत्यम्, नित्यसुखः – उपनिषद् एतत् परमं पदं आहुः। एष एव सर्वसत्त्वानां मार्गेषु परमं लक्ष्यं। अहं सर्वं एकं पश्यामि; यः एतद् वेद स मुक्तः। केवलं एकं विद्धि; ततः सुखं प्राप्स्यसि। ये भगवन्तं भिन्नदृष्ट्या उपासते, ते मे प्रियाः न। ते दुःखैः पच्यमानाः अपि, शतकोटियुगेषु न मुक्ताः। यः सम्यक् अत्र अवगच्छति, तं भगवन्तं सर्वदुःखेषु ध्यानं कुर्यात्। ताः नारायणं देवं, हिमालयदुहितरं देवीं च न नमन्ति।