कूर्मपुराणम्

तदा तस्य अस्त्रं भगवान् शूलिनं न किंचित् व्यथयामास। स भगवान् वासुदेवं सनातनं सर्वात्मानं मन्यते स्म। योगिनां हृदयेषु स्थितं तं प्रभुं स सस्निहितं शिरसा प्रणनाम। ततः पितरं भ्रातॄंश्च निगृह्य हिरण्याक्षं प्रति वचः उवाच। स प्राचीनः पुरुषः दिव्यः महायोगी विश्वस्यैव सारः। स एव प्रकृतेः परः पुरुषः अक्षरः च। तं गच्छ शरणं—अव्यक्तं अव्ययं विष्णुम्। विष्णोः मायया मोहितः सुतं प्रति स तीव्रं वचनं उवाच। कालचोदितः स विष्णुः अद्य अस्माकं गृहम् आगतः। एनं एकं अक्षरं भूतानां ईश्वरं मा निन्द। विष्णुः स एव कालः कालरूपधारी च, स च कालस्यापि विनाश्यः। सुतस्य निग्रहे अपि स अक्षरं हरिं समरे युद्धाय प्रवृत्तः। तदा प्रह्लादस्य पश्यतः तं नखैः विदार्य नाशयामास। स प्रह्लादं पुत्रं परित्यज्य भयात् पलायितः। न यमस्य लोकं प्राप, नरसिंहशरीरसम्भूतैः सिंहैः गृहीतः। ततः स्वं परमं रूपं नारायणाख्यं स भगवान् धारयामास। हिरण्याक्षं स अभिषेचनकर्मणा प्रतिष्ठापयामास। स पुनः शङ्करं तपसा सम्पूज्य अन्धकं महात्मानं पुत्रं प्राप। तां च स्वां भार्यां रासातलमानीय नीलोत्पलसदृशीं गायिकां चकार। ततः ते विष्णोः धाम्नि निवेदयितुं गताः। विष्णुः सर्वदेवतामयं निर्मलवाराहरूपं धारयामास। स शूकेन कल्पारम्भे पृथिवीं उद्धृत्य स्थापयामास। विष्णुः स्वां दैवीं प्रकृतिं प्रविश्य परमं पदं प्राप। स असुरभावं परित्यज्य स्वराज्यं सम्यक् पालयामास। विष्णोः प्रभावात् तस्य राज्यं रिपुवर्जितं अभवत्। स मुनिं न पूजयामास, न देवांश्च मायया। कोपारुणलोचनः स मुनिः असुरेन्द्रं शशाप। “सा वैष्णवी भक्तिः तव विनाशाय भविष्यति।” राज्येऽनुरक्तः शापशक्त्या मोहं प्राप्तः। पितुः वधं स्मृत्वा स हरौ कोपं चकार। नारायणस्य देवस्य प्रह्लादस्य च, अमरारेर् विषये स ज्ञानं प्राप्य शरणं जगाम। नारायणस्य योगे महत्य् अधिगतः। अन्धकः असुरश्रेष्ठः तत् महत् राज्यं प्राप। स उमा-मन्दरनिलयां, गिरिसुतां देवीं, कामयामास। प्रभोः पूजार्थं सहस्रशः तपः अकरोत्। तदा अतितीव्रः अनावृष्टिः जातः, सर्वप्राणिनां नाशाय। क्षुधया पीडिताः ते प्राणधारणाय भिक्षां याचितुम् आरब्धवन्तः। सर्वे मुनयः संशयरहितचित्ताः भोजनं कृतवन्तः। ततः महती वृष्टिः अभवत्, जगत् पूर्ववत् अभवत्।