कूर्मपुराणम्

स बलवान् तं पादाभ्यां हस्ताभ्यां गृहीत्वा क्षिपन् भीमस्वनं निनादम् अकरोत्। ततः महाबलः तस्य उरसि पादेन बलवत् प्रहारम् अकरोत्। सर्वं यथावत् यथाभूतं गतं स गत्वा निवेदयामास। अथ स भगवान् नरसिंहः, अर्धं पुरुषरूपं, अर्धं सिंहरूपं धारयन्, सहसा प्रादुरभवत्, येन दैत्यश्रेष्ठाः मोहिताः अभवन्। अनन्तरं नारायणः, मध्यान्हे सूर्यवत् प्रभया विराजमानः, तत्र प्रकटितः। तदा असुरेण तद्वधाय नरसिंहः प्रेषितः। किन्तु मायया सह समस्तैः अनुयायिभिः सह शीघ्रं विनाशितः। स सर्वबलसम्पन्नः सन्नपि नरसिंहेन पराजितः। ततः स पाशुपतास्त्रं सम्स्मृत्य प्रज्वालयन् निनादम् अकरोत्। तदस्त्रं तु शूलिनं प्रभुं किंचित् अपि न व्यथितम्। स वासुदेवं सनातनं सर्वात्मानं समालोक्य, योगिनां हृदयेश्वरं प्रभुं शिरसा प्रणम्य, पितरं भ्रातरश्च निगृह्य हिरण्याक्षं प्रति वाक्यम् अभाषत। स प्राचीनः पुरुषः, दिव्यः भगवान्, महायोगी, विश्वस्वरूपः, आदिप्रकृतिपुरुषः, अव्ययः, तं विष्णुं अव्यक्तं अक्षयं शरणं गन्तव्यम् इति उक्तवान्। विष्णोः मायया मोहितः स पितृव्यः आत्मनः पुत्रं प्रति गाढं भाषितवान्—कालप्रेरितः स भगवान् अस्माकं गृहम् आगतः। एकमेव अजरं प्रभुं न निन्दय। विष्णुः कालरूपः, कालेन नश्यति। पुत्रेण निरुद्धः अपि स अव्ययम् हरिं प्रति युद्धाय प्रवृत्तः। ततः नरसिंहस्य नखैः स प्रह्लादस्य पश्यतः विदारितः। स प्रह्लादं परित्यज्य, भयग्रस्तः पलायितः। स न यमलोकं प्राप, किन्तु नरसिंहदेहोत्पन्नैः सिंहैः गृहीतः। भगवान् स्वं परं रूपं नारायणाख्यं धारयामास। हिरण्याक्षस्य अभिषेकपूर्वकं स्थापनं चकार। शंकरस्य तपसा पूजनं कृत्वा अन्धकं पुत्ररूपेण प्राप्तवान्। स तां स्त्रीं रासातलं नीत्वा, नीलोत्पलसदृशप्रभां गायिकां चकार। ततो विष्णोः धाम्नि याचना कर्तुं गतवन्तः। ततः स भगवान् अमलवराहरूपं सर्वदेवतामयं धारयन्, कल्पादौ शूकरदंष्ट्रया पृथिवीं उद्धृतवान्। विष्णुः स्वस्वरूपे प्रविश्य परं पदं प्राप्तवान्। स स्वं राज्यं शासन्, असुरभावं त्यक्त्वा, स्थितवान्। विष्णोः तेजसा तदा तस्य राज्यं निर्बाधम् अभवत्। सोऽपि मुनिं न पूजयामास, न देवतान्, मोहवशात्। कोपारुणलोचनः स मुनिः असुरेन्द्रं शप्तवान्—"सा वैष्णवी भक्तिः तव विनाशाय भविष्यति" इति। राज्ये आसक्तः शापबलात् मोहितः अभवत्। तदा पितृवधं स्मृत्वा स हरौ कोपं प्राप्तवान्।