कूर्मपुराणम्

चतुर्मुखः स शुभ्ररूपः तेजोमयः दीप्यमानज्वालाभिः शोभितः आसीत्। तं महात्मानं, विश्वस्य आत्मानं, देवः स्वयं समीपमागतः आलिङ्गनं चक्रे। तस्य विशुद्धं निर्मलम् अधिष्ठानं ऋग्यजुःसामाख्यं प्रसिद्धम्। तत् ब्रह्मणः तेजसा निर्मितं, दिव्यं, विदुषां आश्रयः च। स तत्र दैवीं शान्तां सर्वव्यापिनीं शुभां दीप्तिं दृष्टवान्। तत् सुखमयं अचलं ब्रह्म परमेश्वरस्य परमं धाम इति कथ्यते। स आत्मनः अधिष्ठानं प्राप्तवान्, यत् अव्ययम् मोक्षाख्यं स्थितिम्। परमं पदम् आश्रित्य, विद्वान् मायां लक्ष्मीं च तीतरति। ते सर्वे, शक्रसहिताः, गरुडध्वजं पृच्छन्ति स्म— "यत् पूर्वं उक्तं, तद् सम्यक् वद।" अयं च शक्रः, तव मित्रम्, विश्वरूपः, श्रोतुम् उत्सुकः। देवः, नारदादिभिः महर्षिभिः सह रासातलम् गत्वा, देवराजस्य सन्निधौ तद् कथयिष्यामि। हे ब्राह्मणाः, पुराणस्य श्रवणं, विशेषतः तस्य कथनम्, अथवा एका कथा अपि ब्रह्मलोकस्य महत्त्वपूर्णा। यद् देवेशेन उक्तं, तद् द्विजैः विश्वसनीयम्। यत् अहं इन्द्रद्युम्नाय उक्तवान्, तत् सर्वं वक्ष्यामि। तत् पुराणम्, पुण्यदं, मोक्षधर्मं वर्णयति। पूजा कृत्वा, अहं शेषशय्यायाम् सुखनिद्रां प्रविष्टवान्। तदा, हे श्रेष्ठऋषे, सहसा मम अन्तः कृपा उत्पन्ना। तस्मिन्नेव समये किञ्चित् कारणेन क्रोधः अपि अभवत्। सूर्यसमानतेजसा, त्रिलोकानिव संहरन्। तत्र रूपवती, सौम्यवदना, सर्वभूतमोहिनी स्त्री, दिव्यतेजसा, सुरमाल्यभूषिता, स्वतेजसा इदं स्थानं पूरयित्वा, मम पार्श्वे उपविश्यति स्म। या मम एतत् महद् सृष्टिं, हे माधव, वर्धयति। मम आज्ञया, मोहित्वा, तान् संसारचक्रे पतय। क्रोधरहितेषु सत्यनिष्ठेषु दूरं स्था। पाठकेषु, तपस्विषु, ब्राह्मणेṣu च दूरं स्था। महायज्ञनिष्ठब्राह्मणेṣu दूरं स्था। स्वाध्यायपूजया, यत्नेन दूरात् परिहरेत्। शुद्धेषु प्राणायामादिनिष्ठेषु दूरं स्था। अथर्वशिरःपाठकधर्मज्ञेषु दूरं स्था। भगवत्पूजननिष्ठेषु, मम सेवायाम् प्रवृत्तेषु मा मोहय। स आज्ञया विधिवत् कर्म अकरोत्; अतः लक्ष्मीं पूजयेत्। भगवतोः पत्न्याः पूजनात्, लक्ष्मीं एव पूजयेत्। चराचरं सर्वं, मम आज्ञया, पूर्ववत् उत्पन्नम्। योगबलात्, दक्षत्रिवसिष्ठादीन् सृजति स्म। मारिच्यादयः ब्रह्मनिष्ठाः, ते एव साधवः। भगवान् वैश्यान् उभयोर् ऊरूभ्याम्, शूद्रान् च पादाभ्याम् सृजति स्म, हे प्रजापते।