कूर्मपुराणम्

सः शुद्धबुद्धिः शुद्धसंकल्पश्च परमं देवम् उपासितवान्। सर्वकर्माणि परित्यज्य परमवैराग्ये शरणं गतः। अक्षरं ब्रह्मणः पूर्वकं परमं ध्यानमधिगम्य तिष्ठति स्म। या अवस्था जागरितैः प्राणजयिभिः मुक्तिकामैः स्पृह्यते, तां सः प्राप्तवान्। योगबलसमन्वितः स ब्राह्मणश्रेष्ठः खे विचचार। तं योगेश्वरं मार्गे पश्यन्तः सिद्धाः ब्रह्मर्षयश्च समुपेत्य स्थिताः। यत्र परमपुरुषः स्थितः, तं योगिभिः प्रियतमं देशं सः प्राविशत्। तेन सः दिव्यान्तरालयं प्रविवेश, यः देवैः अपि दुर्गमः। सः देवदेवः अनादिनिधनः पितामहः तत्र स्थितः आसीत्। तस्य मध्ये सः आदिपुरुषं परमं धाम दृष्टवान्। चतुर्मुखं दिव्यवपुषं तेजःपुञ्जैः भूषितं तं सः अपश्यत्। सः आत्मानं जगत्स्वरूपं देवं समीपं समागतः आलिङ्गितवान्। तद्विशुद्धं निर्मलमधिष्ठानं ऋग्यजुःसामाख्यं प्रसिद्धम्। ब्रह्मतेजसामयम्, दीप्तिमन्तं, विपश्चितां शरणं तदस्ति। सः दिव्यं तेजः प्रशान्तं सर्वव्यापि शिवमपश्यत्। तदेव आनन्दरूपं अचलं ब्रह्म, परमेश्वरस्य परं धाम। सः आत्मधाम प्राप्य तदक्षरं मोक्षसंज्ञितं अवस्थां समुपलभ्य स्थितवान्। परां स्थितिं आश्रित्य सः प्राज्ञः मायां लक्ष्मीमतिक्रम्य तिष्ठति। तत्र सर्वे, शक्रसहिताः, गरुडध्वजं पृष्टवन्तः— यत्पूर्वं वक्तं त्वया, तदस्माकं सम्यक् कथय। अयं च शक्रः तव सखा, विश्वरूपः, श्रोतुमुत्सुकः। स देवः, नारदादिमहर्षिसंयुक्तः, रसातलं गतः। तं देवराजसन्निधौ अहं वः कथयिष्यामि। ब्राह्मणाः, पुराणश्रवणं विशेषतः कथनं, वा एकस्यापि आख्यानस्य श्रवणं ब्रह्मलोक्यां महत्सम्मतम्। यद् देवाधिपेन उक्तं, तद् द्विजातिभिः विश्वसनीयम्। यत् अहं वक्तुमिच्छामि, तत् सर्वं इन्द्रद्युम्नाय मया पूर्वं कथितम्। तत् पुराणं, पुण्यदं, मोक्षधर्मप्रवक्तृ, लोकानां हिताय। अहं पूज्य, अनन्तशय्यां प्रविश्य, सुष्वाप। तदा, मुनिश्रेष्ठ, सहसा मयि कृपा समुत्पन्ना। तस्मिन्नेव क्षणे, किञ्चित् कारणेन, कोपः अपि मयि समुत्पन्नः। सूर्यसमप्रभः, यथा त्रैलोक्यं संहरन् इव। एकः स्त्री, सुन्दरवपुषा, सौम्यमुखी, सर्वभूतमोहिनी, दिव्यतेजसा युक्ता, दिव्यपुष्पमालाभूषिता, स्वतेजसा तद्बिम्बमाकीर्ण्य, मम पार्श्वे उपाविशत्। या मम एषा महती सृष्टिः, हे माधव, येन वर्धते। मम आज्ञया, तान् मोहयित्वा, संसारचक्रे क्षिप। ये कोपवर्जिताः सत्यनिष्ठाश्च, तेषां दूरं भव। पाठकातपसां ब्राह्मणानां च दूरं भव। ये ब्राह्मणाः महायज्ञनिष्ठाः, तेषां अपि दूरं भव।