ਸਥਵਾਗ੍ਨ੍ਯਾਦਿਕਾਨ੍ ਦੇਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਪਰਃ ਸਂਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਜੋ ਭਗਤ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਦਿਨਿਧਨਂ ਦੇਵਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਆਰੰਭ ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ।
ਏष ਏਵ ਵਿਧਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਭਾਵਨੇ ਚਾਨ੍ਤਿਕੇ ਮਤਃ
ਇਹੀ ਤਰੀਕਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਯ ਮੁਨਯੇ ਕਥਿਤਂ ਯਨ੍ਮਯਾ ਪੁਰਾ
ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੁਨੀ ਇੰਦਰਦਿਉਮਨ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਹੈ।
ਤਦੀਸ਼੍ਵਰਃ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਯਂ ਜਗਤ੍
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਮੁਨਯੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਹ ਮਾਧਵਮ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਾਧਵ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਨਾਰਾਯਣਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ।
ਮਾਧਵਾਯ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮੋ ਯਜ੍ਞੇਸ਼੍ਵਰਾਯ ਚ
ਮਾਧਵ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਸਹਸ੍ਰਹਸ੍ਤਾਯ ਸਹਸ੍ਰਚਰਣਾਯ ਚ
ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਆਨਨ੍ਦਾਯ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਾਯਾਤੀਤਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਜੋ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪੁਰੁषਾਯ ਪੁਰਾਣਾਯ ਸਤ੍ਤਾਮਾਤ੍ਰਸ੍ਵਰੂਪਿਣੇ
ਪੁਰਖ, ਪੁਰਾਣਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੂਪ ਸਿਰਫ਼ ਸਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਨਾਧਿਗਮ੍ਯਾਯ ਨਿष੍ਕਲਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਧਰਮ ਤੇ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਪਹੁੰਚਣ ਯੋਗ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭਾਗ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪਰਾਵਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਭਵੇ ਵੇਦਵੇਦ੍ਯਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਉੱਚ-ਨੀਚ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਨਮੋ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਾਯਿਨੇ ਵੇਧਸੇ ਨਮਃ
ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੈਨੂੰ; ਮਾਇਆ ਵਾਲੇ, ਰਚਨਹਾਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵਾਮਨਾਯ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਹृषੀਕੇਸ਼ਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਵਾਮਨ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਪਵਰ੍ਗਦਾਤ੍ਰੇ ਚ ਨਮੋ ऽਪ੍ਰਤਿਹਤਾਤ੍ਮਨੇ
ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਤਯੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਦੇਵਾਰ੍ਤਿਸ਼ਮਨਾਯ ਤੇ
ਦੇਵਤੇਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਿਦਿਤਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਯਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਮृਤਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਅਮਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਸਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਤਰਃ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਪ੍ਰਲੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ—
ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਸ੍ਯਨਨ੍ਤਾਤ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਿਃ
ਅਨੰਤ ਆਤਮਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ; ਤੂੰ ਹੀ ਸਹਾਰਾ ਤੇ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹੈ।
ਕੌਰ੍ਮਂ ਪੁਰਾਣਮਖਿਲਂ ਯਜ੍ਜਗਾਦ ਗਦਾਧਰਃ
ਸਾਰਾ ਕੂर्मਾ ਪੁਰਾਣਾ ਗਦਾਧਰ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ ਸੀ।
ਮੋਹਾਯਾਸ਼ੇषਭੂਤਾਨਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਯੋਜਨਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣ ਲਈ ਇਹ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਯਥਾਵਲ੍ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਤੇ ਮੋਖ ਦੇ ਚੰਗੇ ਲਕੜਣੇ ਜਿਵੇਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ।
ਏਕਤ੍ਵਂ ਚ ਪृਥਕ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਸ਼੍ਚੋਪਵਰ੍ਣਿਤਃ
ਇਕਤਾ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਵੀ ਇੱਥੇ ਸਮਝਾਈ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਾਣਾਂ ਕਥਿਤਂ ਯਥਾਵਦਿਹ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਵਰਨਾਂ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੇ ਠੀਕ ਲਕੜਣੇ ਇੱਥੇ ਵਿਆਖਿਆ ਹੋਏ ਹਨ।
ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭਸਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਤੋ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵੀ ਇੱਥੇ ਵਰਨਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ਯਨਂ ਚਾਪ੍ਸੁ ਨਾਮਨਿਰ੍ਵਚਨਂ ਤਥਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪਾਣੀਆਂ 'ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਵੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ।
ਮੁਖ੍ਯਾਦਿਸਰ੍ਗਕਥਨਂ ਮੁਨਿਸਰ੍ਗਸ੍ਤਥਾਪਰਃ
ਮੁੱਖ ਤੇ ਅਗਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਕਥਾ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵੀ ਇੱਥੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚ ਪ੍ਰਜਾਸਰ੍ਗਸ੍ਤਾਮਸਾਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਤੁ
ਧਰਮ ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਈ ਤਾਮਸੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵੀ ਇੱਥੇ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ।
ਪਦ੍ਮੋਦ੍ਭਵਤ੍ਵਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮੋਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਧੀਮਤਃ
ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੋਹ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਇਹ ਵੀ ਇੱਥੇ ਵਰਨਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।