ਤਤ੍ ਤਦ੍ ਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਦਦਾਤਿ ਫਲਂ ਸ਼ਿਵਃ
ਸ਼ਿਵ ਉਹਨਾਂ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆਰਾਧਯਨ੍ਮਹਾਦੇਵਂ ਯਾਤਿ ਤਤ੍ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਆਰਾਧਯੇਦ੍ ਵੈ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਸਗੁਣਂ ਵਾਥ ਨਿਰ੍ਗੁਣਮ੍
ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਿਰਗੁਣ।
ਆਰੁਰੁਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤੁ ਸਗੁਣਂ ਪੂਜਯੇਤ੍ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਗੁਣ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ।
ਪਦ੍ਮਾਸਨਸ੍ਥਂ ਰੁਕ੍ਮਾਭਂ ਚਿਨ੍ਤਯੇਦ੍ ਵੈਦਿਕੀ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਵੈਦਿਕ ਪਰੰਪਰਾ ਉਸ ਨੂੰ ਕਮਲ-ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਆਰਾਧਯੇਦ੍ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਮਾਦਿਮਧ੍ਯਾਨ੍ਤਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਰੰਭ, ਮੱਧ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਤਾਦृਸ਼ਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਮਾਯਾਤ੍ਯਨ੍ਤਿਕਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਵਿਧਿ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਦੈਸ਼੍ਵਰਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ਼ਵਰੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵਾਯ੍ਵਗ੍ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਾਦੀਨ੍ ਪੂਜਯੇਦ੍ ਭਕ੍ਤਿਸਂਯੁਤਃ
ਫਿਰ, ਵਾਯੂ, ਅੱਗ, ਸ਼ਕ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਥਾਪਿ ਕਥਿਤੋ ਯੋਗੋ ਨਿਰ੍ਬੋਜਸ਼੍ਚ ਸਬੀਜਕਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਯੋਗ ਦੋ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ — ਬੀਜ ਰਹਿਤ ਤੇ ਬੀਜ ਵਾਲਾ।
ਸਥਵਾਗ੍ਨ੍ਯਾਦਿਕਾਨ੍ ਦੇਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਪਰਃ ਸਂਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਜੋ ਭਗਤ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਦਿਨਿਧਨਂ ਦੇਵਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਆਰੰਭ ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ।
ਏष ਏਵ ਵਿਧਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਭਾਵਨੇ ਚਾਨ੍ਤਿਕੇ ਮਤਃ
ਇਹੀ ਤਰੀਕਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਯ ਮੁਨਯੇ ਕਥਿਤਂ ਯਨ੍ਮਯਾ ਪੁਰਾ
ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੁਨੀ ਇੰਦਰਦਿਉਮਨ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਹੈ।
ਤਦੀਸ਼੍ਵਰਃ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਯਂ ਜਗਤ੍
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਮੁਨਯੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਹ ਮਾਧਵਮ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਾਧਵ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਨਾਰਾਯਣਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ।
ਮਾਧਵਾਯ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮੋ ਯਜ੍ਞੇਸ਼੍ਵਰਾਯ ਚ
ਮਾਧਵ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਸਹਸ੍ਰਹਸ੍ਤਾਯ ਸਹਸ੍ਰਚਰਣਾਯ ਚ
ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਆਨਨ੍ਦਾਯ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਾਯਾਤੀਤਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਜੋ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪੁਰੁषਾਯ ਪੁਰਾਣਾਯ ਸਤ੍ਤਾਮਾਤ੍ਰਸ੍ਵਰੂਪਿਣੇ
ਪੁਰਖ, ਪੁਰਾਣਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੂਪ ਸਿਰਫ਼ ਸਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਨਾਧਿਗਮ੍ਯਾਯ ਨਿष੍ਕਲਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਧਰਮ ਤੇ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਪਹੁੰਚਣ ਯੋਗ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭਾਗ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪਰਾਵਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਭਵੇ ਵੇਦਵੇਦ੍ਯਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਉੱਚ-ਨੀਚ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਨਮੋ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਾਯਿਨੇ ਵੇਧਸੇ ਨਮਃ
ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੈਨੂੰ; ਮਾਇਆ ਵਾਲੇ, ਰਚਨਹਾਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵਾਮਨਾਯ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਹृषੀਕੇਸ਼ਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਵਾਮਨ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਪਵਰ੍ਗਦਾਤ੍ਰੇ ਚ ਨਮੋ ऽਪ੍ਰਤਿਹਤਾਤ੍ਮਨੇ
ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਤਯੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਦੇਵਾਰ੍ਤਿਸ਼ਮਨਾਯ ਤੇ
ਦੇਵਤੇਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਿਦਿਤਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਯਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਮृਤਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਅਮਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਸਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਤਰਃ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਪ੍ਰਲੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ—
ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਸ੍ਯਨਨ੍ਤਾਤ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਿਃ
ਅਨੰਤ ਆਤਮਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ; ਤੂੰ ਹੀ ਸਹਾਰਾ ਤੇ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹੈ।