ਸ਼ਕ੍ਤਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਣ੍ਵੀਸ਼ਾ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇ ਈਸ਼ਾ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਕਮੇਵਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਂਪ੍ਰਧਾਨੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਇਕੋ ਇਕ ਅਟੱਲ ਤੱਤ ਹੈ, ਜੋ ਜੀਵ, ਪ੍ਰਧਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਇਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਯਜ੍ਞੈਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਾਦਯੋ ऽਮਰਾਃ
ਇੰਦਰ, ਆਦਿਤਿਆ ਤੇ ਹੋਰ ਅਮਰ ਦੇਵਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਥ੍ਯਨ੍ਤੇ ਚੈਵ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਚ੍ਛਕ੍ਤਿਰੇਕੈਵ ਨਿਰ੍ਗੁਣਾਃ
ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਇਕੋ ਇਕ ਸ਼ਕਤੀ ਨਿਰਗੁਣ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਰੋਤਿ ਦੇਹਾਨ੍ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਗ੍ਰਸਤੇ ਚੈਵ ਲੀਲਯਾ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਰੀਰ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦੋ ਰੁਦ੍ਰ ਇਤ੍ਯੇषਾ ਵੈਦਿਕੀ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਰੁਦ੍ਰ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਇਹ ਵੈਦਿਕ ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਧਾਨ੍ਯੇਨ ਸ੍ਮृਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤਯਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਦੇਵਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗੀਯਤੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਰ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਮੇਕੇ ਪਰੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਪਰੇ ਜਗੁਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਕਸ੍ਯੈਵਾਥ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭੇਦਾਸ੍ਤੇ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਰੁਦਰ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਹੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ।
ਤਤ੍ ਤਦ੍ ਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਦਦਾਤਿ ਫਲਂ ਸ਼ਿਵਃ
ਸ਼ਿਵ ਉਹਨਾਂ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆਰਾਧਯਨ੍ਮਹਾਦੇਵਂ ਯਾਤਿ ਤਤ੍ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਆਰਾਧਯੇਦ੍ ਵੈ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਸਗੁਣਂ ਵਾਥ ਨਿਰ੍ਗੁਣਮ੍
ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਿਰਗੁਣ।
ਆਰੁਰੁਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤੁ ਸਗੁਣਂ ਪੂਜਯੇਤ੍ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਗੁਣ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ।
ਪਦ੍ਮਾਸਨਸ੍ਥਂ ਰੁਕ੍ਮਾਭਂ ਚਿਨ੍ਤਯੇਦ੍ ਵੈਦਿਕੀ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਵੈਦਿਕ ਪਰੰਪਰਾ ਉਸ ਨੂੰ ਕਮਲ-ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਆਰਾਧਯੇਦ੍ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਮਾਦਿਮਧ੍ਯਾਨ੍ਤਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਰੰਭ, ਮੱਧ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਤਾਦृਸ਼ਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਮਾਯਾਤ੍ਯਨ੍ਤਿਕਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਵਿਧਿ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਦੈਸ਼੍ਵਰਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ਼ਵਰੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵਾਯ੍ਵਗ੍ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਾਦੀਨ੍ ਪੂਜਯੇਦ੍ ਭਕ੍ਤਿਸਂਯੁਤਃ
ਫਿਰ, ਵਾਯੂ, ਅੱਗ, ਸ਼ਕ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਥਾਪਿ ਕਥਿਤੋ ਯੋਗੋ ਨਿਰ੍ਬੋਜਸ਼੍ਚ ਸਬੀਜਕਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਯੋਗ ਦੋ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ — ਬੀਜ ਰਹਿਤ ਤੇ ਬੀਜ ਵਾਲਾ।
ਸਥਵਾਗ੍ਨ੍ਯਾਦਿਕਾਨ੍ ਦੇਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਪਰਃ ਸਂਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਜੋ ਭਗਤ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਦਿਨਿਧਨਂ ਦੇਵਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਆਰੰਭ ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ।
ਏष ਏਵ ਵਿਧਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਭਾਵਨੇ ਚਾਨ੍ਤਿਕੇ ਮਤਃ
ਇਹੀ ਤਰੀਕਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਯ ਮੁਨਯੇ ਕਥਿਤਂ ਯਨ੍ਮਯਾ ਪੁਰਾ
ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੁਨੀ ਇੰਦਰਦਿਉਮਨ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਹੈ।
ਤਦੀਸ਼੍ਵਰਃ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਯਂ ਜਗਤ੍
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਮੁਨਯੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਹ ਮਾਧਵਮ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਾਧਵ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਨਾਰਾਯਣਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ।
ਮਾਧਵਾਯ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮੋ ਯਜ੍ਞੇਸ਼੍ਵਰਾਯ ਚ
ਮਾਧਵ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਸਹਸ੍ਰਹਸ੍ਤਾਯ ਸਹਸ੍ਰਚਰਣਾਯ ਚ
ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਆਨਨ੍ਦਾਯ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਾਯਾਤੀਤਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਜੋ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ।