ਦੀਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਭਾਸ੍ਕਰਾਃ ਸਪ੍ਤ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਪ੍ਰਤਾਪਿਨਃ
ਸੱਤ ਸੂਰਜ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਖਂ ਸਮਾਵृਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਤੋ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍
ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾੜਦੇ ਹੋਏ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਾਦ੍ਰਿਨਦ੍ਯਰ੍ਣਵਦ੍ਵੀਪਾ ਨਿਸ੍ਨੇਹਾ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਪਹਾੜਾਂ, ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਅਤੇ ਟਾਪੂਆਂ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਧਸ਼੍ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਲਗ੍ਨਾਭਿਸ੍ਤਿਰ੍ਯਕ੍ ਚੈਵ ਸਮਾਵृਤਮ੍
ਹੇਠਾਂ, ਉਪਰ ਅਤੇ ਪਾਸੇ, ਉਹ ਕਿਰਣਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਕਤ੍ਵਮੁਪਯਾਤਾਨਾਮੇਕਜ੍ਵਾਲਂ ਭਵਤ੍ਯੁਤ
ਜਦ ਉਹ ਇਕਤਾ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਕ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਚਤੁਰ੍ਲੋਕਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਦਹਤ੍ਯਾਤ੍ਮਤੇਜਸਾ
ਇਹ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਨਿਸ੍ਤृਣਾ ਭੂਮਿਃ ਕੂਰ੍ਮਪृष੍ਠਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
ਜਦ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕੋਈ ਰੁੱਖ ਜਾਂ ਘਾਹ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੂਰਮ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਤਦਰ੍ਚਿਰ੍ਭਿਃ ਪੂਰ੍ਣਂ ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਤੇ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁੜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨਿ ਪ੍ਰਲੀਯਨ੍ਤੇ ਭੂਮਿਤ੍ਵਮੁਪਯਾਨ੍ਤਿ ਚ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਗਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਪਾਵਕਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਸੱਤ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਅੱਗ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਕੇ, ਆਪ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਬਨ੍ਨਪਃ ਸਮਿਦ੍ਧੋ ऽਗ੍ਨਿਃ ਪृਥਿਵੀਮਾਸ਼੍ਰਿਤੋ ਜ੍ਵਲਨ੍
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾ ਅੱਗ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਪੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲੋਕਾਨ੍ ਦਹਤਿ ਦੀਪ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਰੁਦ੍ਰਤੇਜੋਵਿਜॄਮ੍ਭਿਤਃ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ, ਰੁਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੈ।
ਅਧਸ੍ਤਾਤ੍ ਪृਥਿਵੀਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਦਿਵਮੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਦਹਿष੍ਯਤਿ
ਹੇਠਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਉਹ ਉਪਰ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜੇਗਾ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਸ਼ਿਖਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਹ੍ਨੇਃ ਸਂਵਰ੍ਤਕਸ੍ਯ ਤੁ
ਉਸ ਸੰਵਰਤਕ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਉੱਠਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਦਾ ਦਹਤ੍ਯਸੌ ਦੀਪ੍ਤਃ ਕਾਲਰੁਦ੍ਰਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕਾਲ-ਰੁਦਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਸਾੜਦਾ ਹੈ।
ਦਹੇਦਸ਼ੇषਂ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਃ ਕਾਲੋ ਵਿਸ਼੍ਵਤਨੁਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ, ਕਾਲ ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਬਿਨਾ ਬਚੇ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਯੋਗੁਡਨਿਭਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਾ ਚੈਕਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਇਕ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੋਲੇ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਤਦਾ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਘੋਰਾਃ ਸਂਵਰ੍ਤਕਾ ਘਨਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣੇ ਸੰਵਰਤਕ ਬੱਦਲ ਉੱਠ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਧੂਮ੍ਰਵਰ੍ਣਾਸ੍ਤਥਾ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਤ੍ ਪੀਤਾਃ ਪਯੋਧਰਾਃ
ਕੁਝ ਬੱਦਲ ਧੂੰਏਂ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਪੀਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸ਼ਙ੍ਖਕੁਨ੍ਦਨਿਭਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਜਾਤ੍ਯਞ੍ਜਨਨਿਭਾਃ ਪਰੇ
ਕੁਝ ਸੰਖ ਜਾਂ ਚੰਨਣ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਸੁੱਟ ਕਾਜਲ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਚਾਪਨਿਭਾਃ ਕੇਚਿਦੁਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਘਨਾ ਦਿਵਿ
ਕੁਝ ਬੱਦਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਬਹੂਰੂਪਾ ਘੋਰੂਪਾ ਘੋਰਸ੍ਵਰਨਿਨਾਦਿਨਃ
ਉਹ ਬੱਦਲ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ।
ਸਪ੍ਤਧਾ ਸਂਵृਤਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤਮਗ੍ਨਿਂ ਸ਼ਮਯਨ੍ਤ੍ਯੁਤ
ਸੱਤ ਪਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਤਮਾ ਨਾਲ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਹਨੇਰੀ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਝਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਘੋਰਮਸ਼ਿਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਸ਼ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਪਾਵਕਮ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੀ, ਅਸ਼ੁਭ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਦ੍ਭਿਸ੍ਤੇਜੋਭਿਭੂਤਤ੍ਵਾਤ੍ ਤਦਾਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਤ੍ਯਪਃ
ਪਾਣੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਅੱਗ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਲਾਵਯਨ੍ਤੋ ऽਥ ਭੁਵਨਂ ਮਹਾਜਲਪਰਿਸ੍ਤ੍ਰਵੈਃ
ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਡੁੱਬਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਸਲਿਲੌਘੈਸ਼੍ਚ ਵੇਲਾ ਇਵ ਮਹੋਦਧਿਃ
ਅਤਿ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਹਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਤਟ ਵਾਂਗ।
ਪੁਨਃ ਪਤਤਿ ਤਦ੍ ਭੂਮੌ ਪੂਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤੇਨ ਚਾਰ੍ਣਵਾਃ
ਉਹ ਪਾਣੀ ਮੁੜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ਚ ਵਿਲੀਯਨ੍ਤੇ ਮਹੀ ਚਾਪ੍ਸੁ ਨਿਮਜ੍ਜਤਿ
ਪਹਾੜ ਵੀ ਗਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੋਗਨਿਨ੍ਦ੍ਰਾਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ਼ੇਤੇ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।