ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵਤੁ ਮੇ ਤ੍ਵਯਿ
ਮੈਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਕਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇ।
ਭਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਾਹऽਮਧਿਦੈਵਤਮ੍
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਕਰਤਾ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਦੇਵਤਾ ਹਾਂ।
ਭਵਾਨ੍ ਸੋਮਸ੍ਤ੍ਵਹਂ ਸੂਰ੍ਯੋ ਭਵਾਨ੍ ਰਾਤ੍ਰਿਰਹਂ ਦਿਨਮ੍
ਤੂੰ ਸੋਮ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਰਾਤ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਦਿਨ ਹਾਂ।
ਭਵਾਨ੍ ਜ੍ਞਾਨਮਹਂ ਜ੍ਞਾਤਾ ਭਵਾਨ੍ ਮਾਯਾਹਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮਾਇਆ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਇਸ਼ਵਰ ਹਾਂ।
ਯੋ ऽਹਂ ਸੁਨਿष੍ਕਲੋ ਦੇਵਃ ਸੋ ऽਪਿ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪਰਃ
ਜੋ ਮੈਂ ਨਿਰਭਾਗ ਦੇਵ ਹਾਂ, ਉਹੀ ਪਰਮ ਨਾਰਾਇਣ ਵੀ ਹੈ।
ਪਾਲਯੈਤਜ੍ਜਗਤ੍ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषਮ੍
ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਦੇਵ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸਮੇਤ, ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਧਾਮੈਕਮਵ੍ਯਕ੍ਤਮਨਨ੍ਤਸ਼ਕ੍ਤਿਃ
ਇਕ ਹੀ ਠਾਵਾਂ, ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ।
ਤਦੇਵ ਸੁਮਹਤ੍ ਪਦ੍ਮਂ ਭੇਜੇ ਨਾਭਿਸਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਕਮਲ, ਜੋ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਉਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਮਹਾਸੁਰੌ ਸਮਾਯਾਤੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਮਧੁਕੈਟਭੌ
ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਦੋ ਭਰਾ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਇਕੱਠੇ ਆ ਗਏ।
ਕਰ੍ਣਾਨ੍ਤਰਸਮੁਦ੍ਭੂਤੌ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਿਣਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਾਰੀ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚੋਂ ਉਪਜੇ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਕਣ੍ਟਕਾਵੇਤਾਵਸੁਰੌ ਹਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਹ ਦੋ ਦੈਤ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹਨ; ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ।
ਆਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਤਯੋਰ੍ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਪੁਰੁषਾਵੁਭੌ
ਉਸ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਵ੍ਯਨਯਤ੍ ਕੈਟਭਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਜਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਨਯਨ੍ਮਧੁਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਕੈਟਭ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਜਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਮਧੁ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਬਭਾषੇ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਨੇਹਾਵਿष੍ਟਮਨਾ ਹਰਿਃ
ਹਰੀ ਨੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਨਾਹਂ ਭਵਨ੍ਤਂ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਵੋਢੁਂ ਤੇਜਾਮਯਂ ਗੁਰੁਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਹਾਨ, ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਅਵਾਚ ਵੈष੍ਣਵੀਂ ਨਿਦ੍ਰਾਮੇਕੀਭੂਯਾਥ ਵਿष੍ਣੁਨਾ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਨਿਦਰਾ ਦੇਵੀ, ਇਕ ਹੋ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨਾਰਾਯਣਾਖ੍ਯੋ ऽਸੌ ਸੁष੍ਵਾਪ ਸਲਿਲੇ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਾ।
ਅਨਾਦ੍ਯਨਨ੍ਤਮਦ੍ਵੈਤਂ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਜਾਂ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਇਕੋ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਸਰ੍ਜ ਸृष੍ਟਿਂ ਤਦ੍ਰੂਪਾਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਭਾਵਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਵੈਸ਼ਨਵ ਭਾਵ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਚੀ।
ऋਭੁਂ ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਂ ਚ ਪੁਰ੍ਵਜਂ ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਿਭੂ ਤੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਰਚੇ।
ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਪਰਮਂ ਭਾਵਂ ਨ ਸृष੍ਟੌ ਦਧਿਰੇ ਮਤਿਮ੍
ਉਹ ਪਰਮ ਭਾਵ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿਚ ਮਨ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ।
ਬਭੂਵ ਨष੍ਟਚੇਤਾ ਵੈ ਮਾਯਯਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਕਰਕੇ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ।
ਵ੍ਯਾਜਹਾਰਾਤ੍ਮਨਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮੋਹਨਾਸ਼ਾਯ ਪਦ੍ਮਜਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਪਦਮਜਨ ਨੂੰ, ਭਟਕਾਵੇ ਤੇ ਇੱਛਾ ਲਈ, ਉਚਾਰਿਆ।
ਯਦੁਕ੍ਤਵਾਨਾਤ੍ਮਨੋ ऽਸੌ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵੇ ਤਵ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਹੀ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਜਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰष੍ਟੁਮਨਾਸ੍ਤੇਪੇ ਤਪਃ ਪਰਮਦੁਸ਼੍ਚਰਮ੍
ਜੀਵ ਰਚਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਦੁਃ ਖਾਤ੍ ਕ੍ਰੋਧੋ ऽਭ੍ਯਜਾਯਤ
ਫਿਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ, ਗੁੱਸਾ ਉਪਜਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ऽਸ਼੍ਰੁਬਿਨ੍ਦੁਭ੍ਯੋ ਭੂਤਾਃ ਪ੍ਰੇਤਾਸ੍ਤਥਾਭਵਨ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਅੰਸੂਆਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਤ ਜਨਮ ਲਏ।
ਜਹੌ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਕ੍ਰੋਧਾਵਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ੋ ਯੁਗਾਨ੍ਤਦਹਨੋਪਮਃ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ।
ਰੋਦਨਾਦ੍ ਰੁਦ੍ਰ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਲੋਕੇ ਖ੍ਯਾਤਿਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਤੇਰੇ ਰੋਣ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।