ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਪੁਤ੍ਰਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਵਾ ਸਦृਸ਼ਂ ਸਤਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਸੱਚਾ ਹੋਵੇ।
ਨ ਜਾਨੇ ਪਰਮਂ ਭਾਵਂ ਯਾਥਾਤਥ੍ਯੇਨ ਤੇ ਸ਼ਿਵ
ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਤਵ ਪਾਦਾਬ੍ਜਂ ਨਮਾਮਿ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕਮਲ-ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਤਦਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਵਿਜ੍ਞਾਨਮੈਸ਼੍ਵਰਂ ਦਿਵ੍ਯਮੁਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਤਵਾਨਘ
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਬੀ ਗਿਆਨ, ਇਸ਼ਵਰੀ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ, ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।
ਤਥਾ ਕੁਰੁष੍ਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਮਯਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਹ ਕੰਮ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਕਰ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਵੇਸ਼ਾਨੋ ਯੋਗਕ੍ਸ਼ੇਮਵਹੋ ਹਰਿਃ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਯੋਗ ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮਰੱਥਾ ਦਾ ਵਾਹਕ ਹਰੀ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਦੇਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਹਰਿਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇਵ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵਂ ਨਹ੍ਯਾਵਾਂ ਵਿਭਿਨ੍ਨੌ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਃ
ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਯਾ ਵਾਚਾ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚੌਹਾਂ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ।
ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵਤੁ ਮੇ ਤ੍ਵਯਿ
ਮੈਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਕਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇ।
ਭਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਾਹऽਮਧਿਦੈਵਤਮ੍
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਕਰਤਾ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਦੇਵਤਾ ਹਾਂ।
ਭਵਾਨ੍ ਸੋਮਸ੍ਤ੍ਵਹਂ ਸੂਰ੍ਯੋ ਭਵਾਨ੍ ਰਾਤ੍ਰਿਰਹਂ ਦਿਨਮ੍
ਤੂੰ ਸੋਮ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਰਾਤ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਦਿਨ ਹਾਂ।
ਭਵਾਨ੍ ਜ੍ਞਾਨਮਹਂ ਜ੍ਞਾਤਾ ਭਵਾਨ੍ ਮਾਯਾਹਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮਾਇਆ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਇਸ਼ਵਰ ਹਾਂ।
ਯੋ ऽਹਂ ਸੁਨਿष੍ਕਲੋ ਦੇਵਃ ਸੋ ऽਪਿ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪਰਃ
ਜੋ ਮੈਂ ਨਿਰਭਾਗ ਦੇਵ ਹਾਂ, ਉਹੀ ਪਰਮ ਨਾਰਾਇਣ ਵੀ ਹੈ।
ਪਾਲਯੈਤਜ੍ਜਗਤ੍ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषਮ੍
ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਦੇਵ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸਮੇਤ, ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਧਾਮੈਕਮਵ੍ਯਕ੍ਤਮਨਨ੍ਤਸ਼ਕ੍ਤਿਃ
ਇਕ ਹੀ ਠਾਵਾਂ, ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ।
ਤਦੇਵ ਸੁਮਹਤ੍ ਪਦ੍ਮਂ ਭੇਜੇ ਨਾਭਿਸਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਕਮਲ, ਜੋ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਉਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਮਹਾਸੁਰੌ ਸਮਾਯਾਤੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਮਧੁਕੈਟਭੌ
ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਦੋ ਭਰਾ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਇਕੱਠੇ ਆ ਗਏ।
ਕਰ੍ਣਾਨ੍ਤਰਸਮੁਦ੍ਭੂਤੌ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਿਣਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਾਰੀ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚੋਂ ਉਪਜੇ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਕਣ੍ਟਕਾਵੇਤਾਵਸੁਰੌ ਹਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਹ ਦੋ ਦੈਤ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹਨ; ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ।
ਆਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਤਯੋਰ੍ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਪੁਰੁषਾਵੁਭੌ
ਉਸ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਵ੍ਯਨਯਤ੍ ਕੈਟਭਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਜਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਨਯਨ੍ਮਧੁਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਕੈਟਭ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਜਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਮਧੁ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਬਭਾषੇ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਨੇਹਾਵਿष੍ਟਮਨਾ ਹਰਿਃ
ਹਰੀ ਨੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਨਾਹਂ ਭਵਨ੍ਤਂ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਵੋਢੁਂ ਤੇਜਾਮਯਂ ਗੁਰੁਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਹਾਨ, ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਅਵਾਚ ਵੈष੍ਣਵੀਂ ਨਿਦ੍ਰਾਮੇਕੀਭੂਯਾਥ ਵਿष੍ਣੁਨਾ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਨਿਦਰਾ ਦੇਵੀ, ਇਕ ਹੋ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨਾਰਾਯਣਾਖ੍ਯੋ ऽਸੌ ਸੁष੍ਵਾਪ ਸਲਿਲੇ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਾ।
ਅਨਾਦ੍ਯਨਨ੍ਤਮਦ੍ਵੈਤਂ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਜਾਂ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਇਕੋ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਸਰ੍ਜ ਸृष੍ਟਿਂ ਤਦ੍ਰੂਪਾਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਭਾਵਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਵੈਸ਼ਨਵ ਭਾਵ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਚੀ।
ऋਭੁਂ ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਂ ਚ ਪੁਰ੍ਵਜਂ ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਿਭੂ ਤੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਰਚੇ।