ਵੇਦਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸੋ ऽਯਮਾਯਾਤਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵੇਦ ਦਿੱਤੇ; ਹੁਣ ਇਹ ਸ਼ੰਕਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵਾਸੁਦੇਵਾਭਿਧਾਨਾਂ ਮਾਮਵੇਹਿ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹ
ਪਿਤਾਮਾ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਜਾਣ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਭਵਤੁ ਤੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਯੇਨ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਤਤ੍ਪਰਮ੍
ਤੇਰੇ ਲਈ ਦਿਵਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਉਹ ਪਰਮ ਸਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕੇਂ।
ਬੁਬੁਧੇ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨਂ ਪੁਰਤਃ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਪੇਦੇ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਂ ਤਮੇਵ ਪਿਤਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ।
ਅਥਰ੍ਵਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵਂ ਤੁष੍ਟਾਵ ਚ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਥਰਵਸ਼ਿਰਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ।
ਅਵਾਪ ਪਰਮਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰੀਤਿ ਪਾਈ ਅਤੇ ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਮਯੈਵੋਤ੍ਪਾਦਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਲੋਕਸृष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਮੈਂ ਹੀ ਪਹਿਲਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਲਈ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਵਰਂ ਵਰਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ ਵਰਦੋ ऽਹਂ ਤਵਾਨਘ
ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਵਰ ਮੰਗ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ।
ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਂ ਪੁਰੁषਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਹ ਵृषਧ੍ਵਜਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ, ਪੁਰੁਸ਼ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਪੁਤ੍ਰਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਵਾ ਸਦृਸ਼ਂ ਸਤਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਸੱਚਾ ਹੋਵੇ।
ਨ ਜਾਨੇ ਪਰਮਂ ਭਾਵਂ ਯਾਥਾਤਥ੍ਯੇਨ ਤੇ ਸ਼ਿਵ
ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਤਵ ਪਾਦਾਬ੍ਜਂ ਨਮਾਮਿ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕਮਲ-ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਤਦਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਵਿਜ੍ਞਾਨਮੈਸ਼੍ਵਰਂ ਦਿਵ੍ਯਮੁਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਤਵਾਨਘ
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਬੀ ਗਿਆਨ, ਇਸ਼ਵਰੀ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ, ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।
ਤਥਾ ਕੁਰੁष੍ਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਮਯਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਹ ਕੰਮ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਕਰ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਵੇਸ਼ਾਨੋ ਯੋਗਕ੍ਸ਼ੇਮਵਹੋ ਹਰਿਃ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਯੋਗ ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮਰੱਥਾ ਦਾ ਵਾਹਕ ਹਰੀ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਦੇਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਹਰਿਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇਵ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵਂ ਨਹ੍ਯਾਵਾਂ ਵਿਭਿਨ੍ਨੌ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਃ
ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਯਾ ਵਾਚਾ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚੌਹਾਂ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ।
ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵਤੁ ਮੇ ਤ੍ਵਯਿ
ਮੈਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਕਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇ।
ਭਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਾਹऽਮਧਿਦੈਵਤਮ੍
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਕਰਤਾ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਦੇਵਤਾ ਹਾਂ।
ਭਵਾਨ੍ ਸੋਮਸ੍ਤ੍ਵਹਂ ਸੂਰ੍ਯੋ ਭਵਾਨ੍ ਰਾਤ੍ਰਿਰਹਂ ਦਿਨਮ੍
ਤੂੰ ਸੋਮ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਰਾਤ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਦਿਨ ਹਾਂ।
ਭਵਾਨ੍ ਜ੍ਞਾਨਮਹਂ ਜ੍ਞਾਤਾ ਭਵਾਨ੍ ਮਾਯਾਹਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮਾਇਆ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਇਸ਼ਵਰ ਹਾਂ।
ਯੋ ऽਹਂ ਸੁਨਿष੍ਕਲੋ ਦੇਵਃ ਸੋ ऽਪਿ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪਰਃ
ਜੋ ਮੈਂ ਨਿਰਭਾਗ ਦੇਵ ਹਾਂ, ਉਹੀ ਪਰਮ ਨਾਰਾਇਣ ਵੀ ਹੈ।
ਪਾਲਯੈਤਜ੍ਜਗਤ੍ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषਮ੍
ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਦੇਵ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸਮੇਤ, ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਧਾਮੈਕਮਵ੍ਯਕ੍ਤਮਨਨ੍ਤਸ਼ਕ੍ਤਿਃ
ਇਕ ਹੀ ਠਾਵਾਂ, ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ।
ਤਦੇਵ ਸੁਮਹਤ੍ ਪਦ੍ਮਂ ਭੇਜੇ ਨਾਭਿਸਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਕਮਲ, ਜੋ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਉਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਮਹਾਸੁਰੌ ਸਮਾਯਾਤੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਮਧੁਕੈਟਭੌ
ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਦੋ ਭਰਾ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਇਕੱਠੇ ਆ ਗਏ।
ਕਰ੍ਣਾਨ੍ਤਰਸਮੁਦ੍ਭੂਤੌ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਿਣਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਾਰੀ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚੋਂ ਉਪਜੇ।