ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦਯਿਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਥੇ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨਪਿਣ੍ਡਾਦਿਕਂ ਤਤ੍ਰ ਕृਤਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਥੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਇਸਨਾਨ, ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਸਦਾ ਲਈ ਉੱਤਮ ਤੇ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੇਨਾਥ ਏਕਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੇਨ ਵਾ
ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਇਕ ਰਾਤ ਭੁੱਖੇ ਰਹਿ ਕੇ,
ਅਲੋਲੁਪੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੋ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਫਲਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲੋਭ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦੋ ऽਮਰਨਮਸ੍ਕृਤਃ
ਉਥੇ ਸਕੰਦ ਸਦਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਰਾਧ੍ਯ षਣ੍ਮੁਖਂ ਦੇਵਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦੇਨ ਸਹ ਮੋਦਤੇ
ਛੇਹ-ਮੁਖ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਕੰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਕਰ੍ਤॄਨਪਿ ਪਿਤॄਸ੍ਤਾਰਯੇਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਪਾਪੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤ੍ਰ ਭਵੇਦ੍ ਵਸ੍ਤੁਂ ਮृਤਾਨਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵਾ
ਉਥੇ ਉਹ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਪੱਕੀ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯੇ ਤੇ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਮਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵੋਦਕਂ ਦਤ੍ਵਾ ਯੋਗਸਿਦ੍ਧਿਂ ਚ ਵਿਨ੍ਦਤਿ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਯੋਗ ਦੀ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਾਨਾਮਸ਼੍ਵਮੇਧਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਫਲਂ ਨਰਃ
ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਭਿਗਮ੍ਯ ਯੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਪੌਣ੍ਡਰੀਕਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਜੇ ਮਨ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੌਂਡਰੀਕ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਮੁਨਾਪ੍ਰਭਵਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੋਧਨਮ੍
ਯਮੁਨਾ ਦਾ ਸਰੋਤਾ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਧੋ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਯਾਤਿ ਮृਤੋ ਜਾਤਿਸ੍ਮਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕੁਬੇਰਾਨੁਚਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਥੇ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵੀਂ ਕੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਥੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਖਜਾਨਿਆਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਲਾਨ੍ਯੁਭਯਤਃ ਸਪ੍ਤ ਪੁਨਾਤੀਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰ੍ਮਮ
ਮੇਰੀ ਸੁਣੀ ਹੋਈ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨੁੱਖ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਸੱਤ ਕੁਲਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨਿ ਦੇਯਾਨਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯੇਚ੍ਛਯਾ
ਉਥੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਚਾਵ੍ਯਯਂ ਚੈਵ ਕृਤਂ ਭਵਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਤੇ ਨਾਸ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦਾਨਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਥੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਪृष੍ਠੇ ਚ ਸਰਸਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਰਮੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਧਰਮ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ,
ਮਹਾਹ੍ਰਦੇ ਚ ਕੌਸ਼ਿਕ੍ਯਾਂ ਦਤ੍ਤਂ ਭਵਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਦੀ ਮਹਾਂਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਹਿਤਾਯ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਨਾਂ ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਇਹ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਉਦਾਹਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪ੍ਮਾਨਮੁਤ੍ਸृਜਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਜੀਰ੍ਣਾਂ ਤ੍ਵਚਮਿਵੋਰਗਃ
ਇਨسان ਪਾਪ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਖਾਲ ਉਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਉਦੀਚ੍ਯਾਂ ਮੁਞ੍ਜਪृष੍ਠਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਗਣਸੇਵਿਤਮ੍
ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਮੁੰਜਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ,
ऋਣੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣਕਲ੍ਮषਃ
ਉਥੇ ਇਨਸਾਨ ਤਿੰਨ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਤ੍ਤਰਂ ਮਾਨਸਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਉੱਤਰ ਮਾਨਸਾ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਮਾਨ੍ ਸਲਭਤੇ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋਪਾਯਂ ਚ ਵਿਨ੍ਦਤਿ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।