ਅਨਾਦਿਨਿਤ੍ਯਭੂਤਯੇ ਵਰਾਹਸ਼ृਙ੍ਗਧਾਰਿਣੇ
ਅਜਨਮੀ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਸੂਰ ਦੇ ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਮਹਾਨਟਾਯ ਤੇ ਨਮੋ ਵृषਧ੍ਵਜਾਯ ਤੇ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਨਚਣਹਾਰ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਵੱਛ ਦਾ ਝੰਡਾ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ੍ਵਗਾਣਪਤ੍ਯਮਵ੍ਯਯਂ ਸਰੂਪਤਾਮਥੋ ਦਦੌ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਟੱਲ ਗਣਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੋਣ ਦਾ ਦਰਜਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਨੀਸ਼ਸਿਦ੍ਧਵਨ੍ਦਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਦृਸ਼੍ਯਤਾਮਗਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਪਲ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਯਾਚਤ ਵਰਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸਜੀਵੋ ऽਯਂ ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਰੁਦਰ ਕੋਲੋਂ ਵਰ ਮੰਗਿਆ: 'ਇਹ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇ।'
ਕृਤਾਨ੍ਤਸ੍ਯੈਵ ਭਵਤਾ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯੇ ਵਿਨਿਯੋਜਿਤਃ
ਤੂੰ, ਮੌਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਸੀ ਕੰਮ ਲਈ ਲਾਇਆ ਸੀ।
ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤ੍ਯਾਹ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸੋ ऽਪਿ ਤਾਦृਗ੍ਵਿਧੋ ऽਭਵਤ੍
ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਆਖਿਆ, 'ਇੰਝ ਹੀ ਹੋਵੇ,' ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਂ ਗਾਣਪਤ੍ਯਂ ਸ ਵਿਨ੍ਦਤਿ
ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਗਣਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮਹਾਲਯਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦਾ ਮਹਾਨ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਲਾਤਲੇ ਪਦਂ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਨਾਂ ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਲਈ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਜੋਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਉਪਾਸਤੇ ਮਹਾਦੇਵਂ ਵੇਦਾਧ੍ਯਯਨਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾਥ ਸ਼ਿਰਸਾ ਰੁਦ੍ਰਸਾਮੀਪ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਫਿਰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਕੇਦਾਰਮਿਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਮਾਲਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਇਹ ਕੇਦਾਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਸਿੱਧਾਂ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਪੀਤ੍ਵਾ ਚੈਵੋਦਕਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਗਾਣਪਤ੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਨਾਲ ਗਣੇਸ਼ ਦਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਪ੍ਰਵਰੈਰ੍ਜੁष੍ਟਂ ਯੋਗਿਭਿਰ੍ਯਤਮਾਨਸੈਃ
ਇਹ ਥਾਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਯੋਗੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵਸਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸਂ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਥੇ ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵਿਨ੍ਦਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਟੱਲ ਸੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੇਨ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਯਜ੍ਞੋ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ਿਤਃ
ਉਥੇ ਹੀ ਰੁਦਰ ਦੇਵ ਨੇ ਦੱਖ ਦਾ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਲਭੇਨ੍ਮृਤਃ
ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਰਨ ਉਪਰੰਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪਂ ਨਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਥੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸ਼੍ਵੇਤਦੀਪ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦਯਿਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਥੇ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨਪਿਣ੍ਡਾਦਿਕਂ ਤਤ੍ਰ ਕृਤਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਥੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਇਸਨਾਨ, ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਸਦਾ ਲਈ ਉੱਤਮ ਤੇ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੇਨਾਥ ਏਕਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੇਨ ਵਾ
ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਇਕ ਰਾਤ ਭੁੱਖੇ ਰਹਿ ਕੇ,
ਅਲੋਲੁਪੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੋ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਫਲਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲੋਭ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦੋ ऽਮਰਨਮਸ੍ਕृਤਃ
ਉਥੇ ਸਕੰਦ ਸਦਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਰਾਧ੍ਯ षਣ੍ਮੁਖਂ ਦੇਵਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦੇਨ ਸਹ ਮੋਦਤੇ
ਛੇਹ-ਮੁਖ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਕੰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਕਰ੍ਤॄਨਪਿ ਪਿਤॄਸ੍ਤਾਰਯੇਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਪਾਪੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤ੍ਰ ਭਵੇਦ੍ ਵਸ੍ਤੁਂ ਮृਤਾਨਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵਾ
ਉਥੇ ਉਹ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਪੱਕੀ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯੇ ਤੇ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਮਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।