ਕਾਲਂ ਜਰਿਤਵਾਨ੍ ਦੇਵੋ ਯਤ੍ਰ ਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਿਯੋ ਹਰਃ
ਉਥੇ, ਹਰਾ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਗੁਜਾਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਦਾਸ਼ੀਸ੍ਤਨ੍ਨਮਸ੍ਕਾਰਃ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸ਼ੂਲਿਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲਧਾਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਜਜਾਪ ਰੁਦ੍ਰਮਨਿਸ਼ਂ ਤਤ੍ਰ ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਤਮਾਨਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਥੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਰੁਦਰ ਦਾ ਜਪ ਕੀਤਾ।
ਨੇਤੁਮਭ੍ਯਾਗਤੋ ਦੇਸ਼ਂ ਸ ਰਾਜਾ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਉਸ ਥਾਂ ਆ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਕਾਲਂ ਕਾਲਕਰਂ ਘੋਰਂ ਭੀषਣਂ ਚਣ੍ਡਦੀਧਿਤਿਮ੍
ਕਾਲ, ਜੋ ਮੌਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਜਜਾਪ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸ਼ਤ ਰੁਦਰੀ ਜਪਿਆ।
ਏਹ੍ਯੇਹੀਤਿ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਕृਤਾਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਮੌਤ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਆਖਿਆ, 'ਆ, ਆ।'
ਏਕਮੀਸ਼ਾਰ੍ਚਨਰਤਂ ਵਿਹਾਯਾਨ੍ਯਂ ਨਿषੂਦਯ
ਇੱਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਇਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਛੱਡ ਕੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।
ਰੁਦ੍ਰਾਰ੍ਚਨਰਤੋ ਵਾਨ੍ਯੋ ਮਦ੍ਵਸ਼ੇ ਕੋ ਨ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਜੋ ਰੁਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਬਬਨ੍ਧ ਪਾਸ਼ੈ ਰਾਜਾਪਿ ਜਜਾਪ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਿਯਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਸ਼ਤ ਰੁਦਰੀ ਜਪਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਸਂਦਦਰ੍ਸ਼
ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਉੱਥੇ ਆਇਆ ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੇਖਿਆ।
ਮੇਨੇ ਚਾਸ੍ਮਨ੍ਨਾਥ ਆਗਚ੍ਛਤੀਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਹੁਣ ਇਹ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਰਾਜਰ੍षਿਸ੍ਤਂ ਨੇਤੁਮਭ੍ਯਾਜਗਾਮ
ਉਹ ਰਾਜਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਆ ਗਿਆ।
ਦੇਹੀਤੀਮਂ ਕਾਲਮੂਚੇ ਮਮੇਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਕਾਲ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ।'
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰੁਦ੍ਰਮਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗਾਤ੍
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਸ਼੍ਵੇਤਸ੍ਯੈਨਂ ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਵ੍ਯਾਜਘਾਨ
ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਵੇਤ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਰਰਾਜ ਦੇਵਤਾਪਤਿਃ ਸਹੋਮਯਾ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਨਾਮ ਸਾਮ੍ਬਮਵ੍ਯਯਂ ਸ ਰਾਜਪੁਙ੍ਗਵਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਅਜਰ ਅਮਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯ ਧੀਮਤੇ ਨਮੋ ऽਪਵਰ੍ਗਦਾਯਿਨੇ
ਸਿਆਣੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵਿਭਾਗਹੀਨਰੂਪਿਣੇ ਨਮੋ ਨਰਾਧਿਪਾਯ ਤੇ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਅਟੁੱਟ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਨਾਦਿਨਿਤ੍ਯਭੂਤਯੇ ਵਰਾਹਸ਼ृਙ੍ਗਧਾਰਿਣੇ
ਅਜਨਮੀ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਸੂਰ ਦੇ ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਮਹਾਨਟਾਯ ਤੇ ਨਮੋ ਵृषਧ੍ਵਜਾਯ ਤੇ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਨਚਣਹਾਰ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਵੱਛ ਦਾ ਝੰਡਾ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ੍ਵਗਾਣਪਤ੍ਯਮਵ੍ਯਯਂ ਸਰੂਪਤਾਮਥੋ ਦਦੌ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਟੱਲ ਗਣਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੋਣ ਦਾ ਦਰਜਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਨੀਸ਼ਸਿਦ੍ਧਵਨ੍ਦਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਦृਸ਼੍ਯਤਾਮਗਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਪਲ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਯਾਚਤ ਵਰਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸਜੀਵੋ ऽਯਂ ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਰੁਦਰ ਕੋਲੋਂ ਵਰ ਮੰਗਿਆ: 'ਇਹ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇ।'
ਕृਤਾਨ੍ਤਸ੍ਯੈਵ ਭਵਤਾ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯੇ ਵਿਨਿਯੋਜਿਤਃ
ਤੂੰ, ਮੌਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਸੀ ਕੰਮ ਲਈ ਲਾਇਆ ਸੀ।
ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤ੍ਯਾਹ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸੋ ऽਪਿ ਤਾਦृਗ੍ਵਿਧੋ ऽਭਵਤ੍
ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਆਖਿਆ, 'ਇੰਝ ਹੀ ਹੋਵੇ,' ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਂ ਗਾਣਪਤ੍ਯਂ ਸ ਵਿਨ੍ਦਤਿ
ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਗਣਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮਹਾਲਯਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦਾ ਮਹਾਨ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਲਾਤਲੇ ਪਦਂ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਨਾਂ ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਲਈ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਜੋਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।