ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਕੋਟਿਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯੋ ਦਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤਂ ਦੇਸ਼ਮਗਮਨ੍ ਪਰਮ੍

ਕੋਟੀ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਸੰਯਮੀ ਸਨ, ਉਹ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਗਏ।

ਅਨ੍ਯੋ ऽਨ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਵ੍ਯਾਘਾਤੋ ਜਾਯਤੇ ਕਿਲ

ਜੋ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਕਦੇ ਕਦੇ ਅਣਬਣ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਕੋਟਿਰੂਪੋ ऽਭਵਦ੍ ਰੁਦ੍ਰੋ ਰੁਦ੍ਰਕੋਟਿਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ

ਰੁਦਰ ਨੇ ਅਨੇਕਾਂ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰ ਲਏ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਰੁਦਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਾਂਗ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਃ ਪਾਰ੍ਵਤੀਨਾਥਂ ਹृष੍ਟਪੁष੍ਟਧਿਯੋ ऽਭਵਨ੍

ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।

ਦृष੍ਟਵਾਨਿਤਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਨ੍ਯਸ੍ਤਧਿਯੋ ऽਭਵਨ੍

ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ, 'ਅਸੀਂ ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ,' ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮਨ ਰੁਦਰ ਵੱਲ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।

ਜ੍ਯੋਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ऽਭਿਲषਨ੍ਤਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍

ਉਥੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਜੋਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਸਾਮੀਪ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍

ਜੋ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਯਮਵਾਨਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਰ੍ਧਾਸਨਂ ਲਭੇਤ੍

ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਅੱਧੇ ਆਸਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਨ੍ ਪੂਜ੍ਯ ਕੁਲਾਨਾਂ ਤਾਰਯੇਚ੍ਛਤਮ੍

ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਸੌ ਕੁਲਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਕਾਲਂ ਜਰਿਤਵਾਨ੍ ਦੇਵੋ ਯਤ੍ਰ ਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਿਯੋ ਹਰਃ

ਉਥੇ, ਹਰਾ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਗੁਜਾਰਦਾ ਰਿਹਾ।

ਤਦਾਸ਼ੀਸ੍ਤਨ੍ਨਮਸ੍ਕਾਰਃ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸ਼ੂਲਿਨਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲਧਾਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।

ਜਜਾਪ ਰੁਦ੍ਰਮਨਿਸ਼ਂ ਤਤ੍ਰ ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਤਮਾਨਸਃ

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਥੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਰੁਦਰ ਦਾ ਜਪ ਕੀਤਾ।

ਨੇਤੁਮਭ੍ਯਾਗਤੋ ਦੇਸ਼ਂ ਸ ਰਾਜਾ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ

ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਉਸ ਥਾਂ ਆ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।

ਕਾਲਂ ਕਾਲਕਰਂ ਘੋਰਂ ਭੀषਣਂ ਚਣ੍ਡਦੀਧਿਤਿਮ੍

ਕਾਲ, ਜੋ ਮੌਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਜਜਾਪ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਿਯਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸ਼ਤ ਰੁਦਰੀ ਜਪਿਆ।

ਏਹ੍ਯੇਹੀਤਿ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਕृਤਾਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ

ਮੌਤ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਆਖਿਆ, 'ਆ, ਆ।'

ਏਕਮੀਸ਼ਾਰ੍ਚਨਰਤਂ ਵਿਹਾਯਾਨ੍ਯਂ ਨਿषੂਦਯ

ਇੱਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਇਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਛੱਡ ਕੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।

ਰੁਦ੍ਰਾਰ੍ਚਨਰਤੋ ਵਾਨ੍ਯੋ ਮਦ੍ਵਸ਼ੇ ਕੋ ਨ ਤਿष੍ਠਤਿ

ਜੋ ਰੁਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।

ਬਬਨ੍ਧ ਪਾਸ਼ੈ ਰਾਜਾਪਿ ਜਜਾਪ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਿਯਮ੍

ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਸ਼ਤ ਰੁਦਰੀ ਜਪਦਾ ਰਿਹਾ।

ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਸਂਦਦਰ੍ਸ਼

ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਉੱਥੇ ਆਇਆ ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੇਖਿਆ।

ਮੇਨੇ ਚਾਸ੍ਮਨ੍ਨਾਥ ਆਗਚ੍ਛਤੀਤਿ

ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਹੁਣ ਇਹ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।'

ਰਾਜਰ੍षਿਸ੍ਤਂ ਨੇਤੁਮਭ੍ਯਾਜਗਾਮ

ਉਹ ਰਾਜਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਆ ਗਿਆ।

ਦੇਹੀਤੀਮਂ ਕਾਲਮੂਚੇ ਮਮੇਤਿ

ਉਸ ਨੇ ਕਾਲ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ।'

ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰੁਦ੍ਰਮਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗਾਤ੍

ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।

ਸ਼੍ਵੇਤਸ੍ਯੈਨਂ ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਵ੍ਯਾਜਘਾਨ

ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਵੇਤ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।

ਰਰਾਜ ਦੇਵਤਾਪਤਿਃ ਸਹੋਮਯਾ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਨਨਾਮ ਸਾਮ੍ਬਮਵ੍ਯਯਂ ਸ ਰਾਜਪੁਙ੍ਗਵਸ੍ਤਦਾ

ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਅਜਰ ਅਮਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯ ਧੀਮਤੇ ਨਮੋ ऽਪਵਰ੍ਗਦਾਯਿਨੇ

ਸਿਆਣੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਵਿਭਾਗਹੀਨਰੂਪਿਣੇ ਨਮੋ ਨਰਾਧਿਪਾਯ ਤੇ

ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਅਟੁੱਟ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।