ਸृਜਤ੍ਯਸ਼ੇषਮੇਵੇਦਂ ਸ੍ਵਮੂਰ੍ਤੇਃ ਪ੍ਰਕृਤੇਰਜਃ
ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਰਜੋ ਗੁਣ ਤੋਂ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ, ਉਹ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਰਚਦਾ ਹੈ।
ਤਵੈਤਤ੍ ਕਥਿਤਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸ੍ਤ੍ਰष੍ਟ੍ਵਤ੍ਵਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਹੋਣ ਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਹੁਣ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪਰਂ ਭਾਵਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਮਨੀषਿਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੁਦਰ ਆਖਿਆ ਹੈ।
ਦृष੍ਟਾ ਹਿ ਭਵਤਾ ਨੂਨਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦੇਹਸ੍ਤ੍ਵਹਂ ਤਤਃ
ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।
ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਃ ਕਾਲ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਭਗਵਾਨ, ਰੁਦਰ ਤੇ ਸਮਾਂ—ਇਹ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ।
ਤਦਾਤ੍ਮਕਂ ਤਦਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਤਦਕ੍ਸ਼ਰਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਉਹੀ ਸਭ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੈ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਹੈ—ਇਹ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ।
ਆਕਾਸ਼ਂ ਨਿष੍ਕਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਯਨ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਆਕਾਸ਼, ਜੋ ਅਖੰਡ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ—ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯੋ ਵਨ੍ਦਨੀਯੋ ऽਹਂ ਤਤਸ੍ਤਂ ਪਸ਼੍ਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹਾਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਭਕ੍ਤਿਯੋਗੇਨ ਰੁਦ੍ਰਾਮਾਰਾਧਯਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਉਥੇ, ਭਗਤੀ ਦੇ ਜੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਰੁਦਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਸਂਸੇਵ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਕੋਟਿਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਇਹ ਰੁਦਰਕੋਟੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਰੁਦਰ ਦੀ ਹੈ।
ਕੋਟਿਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯੋ ਦਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤਂ ਦੇਸ਼ਮਗਮਨ੍ ਪਰਮ੍
ਕੋਟੀ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਸੰਯਮੀ ਸਨ, ਉਹ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਗਏ।
ਅਨ੍ਯੋ ऽਨ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਵ੍ਯਾਘਾਤੋ ਜਾਯਤੇ ਕਿਲ
ਜੋ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਕਦੇ ਕਦੇ ਅਣਬਣ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕੋਟਿਰੂਪੋ ऽਭਵਦ੍ ਰੁਦ੍ਰੋ ਰੁਦ੍ਰਕੋਟਿਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਰੁਦਰ ਨੇ ਅਨੇਕਾਂ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰ ਲਏ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਰੁਦਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਾਂਗ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਃ ਪਾਰ੍ਵਤੀਨਾਥਂ ਹृष੍ਟਪੁष੍ਟਧਿਯੋ ऽਭਵਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਦृष੍ਟਵਾਨਿਤਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਨ੍ਯਸ੍ਤਧਿਯੋ ऽਭਵਨ੍
ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ, 'ਅਸੀਂ ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ,' ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮਨ ਰੁਦਰ ਵੱਲ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜ੍ਯੋਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ऽਭਿਲषਨ੍ਤਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਉਥੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਜੋਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਸਾਮੀਪ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਯਮਵਾਨਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਰ੍ਧਾਸਨਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਅੱਧੇ ਆਸਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਨ੍ ਪੂਜ੍ਯ ਕੁਲਾਨਾਂ ਤਾਰਯੇਚ੍ਛਤਮ੍
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਸੌ ਕੁਲਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਂ ਜਰਿਤਵਾਨ੍ ਦੇਵੋ ਯਤ੍ਰ ਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਿਯੋ ਹਰਃ
ਉਥੇ, ਹਰਾ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਗੁਜਾਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਦਾਸ਼ੀਸ੍ਤਨ੍ਨਮਸ੍ਕਾਰਃ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸ਼ੂਲਿਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲਧਾਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਜਜਾਪ ਰੁਦ੍ਰਮਨਿਸ਼ਂ ਤਤ੍ਰ ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਤਮਾਨਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਥੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਰੁਦਰ ਦਾ ਜਪ ਕੀਤਾ।
ਨੇਤੁਮਭ੍ਯਾਗਤੋ ਦੇਸ਼ਂ ਸ ਰਾਜਾ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਉਸ ਥਾਂ ਆ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਕਾਲਂ ਕਾਲਕਰਂ ਘੋਰਂ ਭੀषਣਂ ਚਣ੍ਡਦੀਧਿਤਿਮ੍
ਕਾਲ, ਜੋ ਮੌਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਜਜਾਪ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸ਼ਤ ਰੁਦਰੀ ਜਪਿਆ।
ਏਹ੍ਯੇਹੀਤਿ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਕृਤਾਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਮੌਤ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਆਖਿਆ, 'ਆ, ਆ।'
ਏਕਮੀਸ਼ਾਰ੍ਚਨਰਤਂ ਵਿਹਾਯਾਨ੍ਯਂ ਨਿषੂਦਯ
ਇੱਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਇਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਛੱਡ ਕੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।
ਰੁਦ੍ਰਾਰ੍ਚਨਰਤੋ ਵਾਨ੍ਯੋ ਮਦ੍ਵਸ਼ੇ ਕੋ ਨ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਜੋ ਰੁਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਬਬਨ੍ਧ ਪਾਸ਼ੈ ਰਾਜਾਪਿ ਜਜਾਪ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਿਯਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਸ਼ਤ ਰੁਦਰੀ ਜਪਦਾ ਰਿਹਾ।