ਇਯਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਭਵਤੋ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤੇਰੀ ਇਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਨਾਸ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੇਗੀ।
ਪ੍ਰਧਾਨਪੁਰੁषੇਸ਼ਾਨਂ ਵੇਦਾਹਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਤੇ ਪੁਰਖ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਅਨਾਦਿਨਿਧਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜ
ਉਸ ਬ੍ਰਹਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਜਾਂ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ।
ਭਵਾਨ੍ ਨ ਨੂਨਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਤਤ੍ ਪਰਮਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਆਤਮਾ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਅਟੱਲ ਸਰੂਪ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਨਾਵਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਹ੍ਯਨ੍ਯੋ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਸਾਡੇ ਦੋ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ ਕ੍ਰੋਧਜਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਰਭਾषਤ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਨ ਮੇ ऽਸ੍ਤ੍ਯਵਿਦਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਨਾਨ੍ਯਥਾਹਂ ਵਦਾਮਿਤੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ।
ਮਾਯਾਸ਼ੇषਵਿਸ਼ੇषਾਣਾਂ ਹੇਤੁਰਾਤ੍ਮਸਮੁਦ੍ਭਾਵਾ
ਮਾਇਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵੱਖਰੇ ਸਰੂਪਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ ਪਰਮਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ, ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਮਹਾਂ-ਇਸ਼ਵਰ ਜਾਣ ਕੇ,
ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ ਤਤੋ ਹਰਃ
ਫਿਰ ਹਰਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਾਦ ਦੇਣ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਪਾਣਿਰ੍ਭਗਵਾਂਸ੍ਤੇਜਸਾਂ ਪਰਮੋ ਨਿਧਿਃ
ਭਗਵਾਨ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜ ਕੇ, ਤੇਜ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਖਜਾਨਾ,
ਮਾਲਾਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰਾਂ ਧਾਰਯਨ੍ ਪਾਦਲਮ੍ਬਿਨੀਮ੍
ਅਜੋਬਾ ਸਰੂਪ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਲਟਕਦੀ ਹੋਈ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮੋਹਿਤੋ ਮਾਯਯਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪੀਤਵਾਸਸਮਬ੍ਵੀਤ੍
ਮਾਇਆ ਦੇ ਵਹਿਮ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਉਹ ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਲਏ।
ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਰਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਸਮਾਯਾਤਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਉਜਾਲੇ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਣਗਣਾਤਮਕ ਆਤਮਾ, ਜਨਾਰਦਨ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਪਸ਼੍ਯਦੀਸ਼੍ਵਰਂ ਦੇਵਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਵਿਮਲੇ ऽਮ੍ਭਸਿ
ਉਸ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ, ਚਮਕਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਤਪਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚੋਤ੍ਥਾਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਦੇਵਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਉਠ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਅਨਾਦਿਨਿਧਨੋ ऽਚਿਨ੍ਤ੍ਯੋ ਲੋਕਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਹ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਭੂਤਾਨਾਮਧਿਪੋ ਯੋਗੀ ਮਹੇਸ਼ੋ ਵਿਮਲਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਯੋਗੀ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੈ।
ਯਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਤਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਾਵੇਨ ਭਾਵਿਤਾਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੰਨਿਆਸੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਕਾਲੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਃ ਕੇਵਲੋ ਨਿष੍ਕਲਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਕਾਲ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਇਕੱਲਾ, ਅੰਗ-ਰਹਿਤ, ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੈ।
ਵੇਦਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸੋ ऽਯਮਾਯਾਤਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵੇਦ ਦਿੱਤੇ; ਹੁਣ ਇਹ ਸ਼ੰਕਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵਾਸੁਦੇਵਾਭਿਧਾਨਾਂ ਮਾਮਵੇਹਿ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹ
ਪਿਤਾਮਾ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਜਾਣ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਭਵਤੁ ਤੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਯੇਨ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਤਤ੍ਪਰਮ੍
ਤੇਰੇ ਲਈ ਦਿਵਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਉਹ ਪਰਮ ਸਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕੇਂ।
ਬੁਬੁਧੇ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨਂ ਪੁਰਤਃ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਪੇਦੇ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਂ ਤਮੇਵ ਪਿਤਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ।
ਅਥਰ੍ਵਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵਂ ਤੁष੍ਟਾਵ ਚ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਥਰਵਸ਼ਿਰਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ।
ਅਵਾਪ ਪਰਮਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰੀਤਿ ਪਾਈ ਅਤੇ ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਮਯੈਵੋਤ੍ਪਾਦਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਲੋਕਸृष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਮੈਂ ਹੀ ਪਹਿਲਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਲਈ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਵਰਂ ਵਰਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ ਵਰਦੋ ऽਹਂ ਤਵਾਨਘ
ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਵਰ ਮੰਗ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ।
ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਂ ਪੁਰੁषਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਹ ਵृषਧ੍ਵਜਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ, ਪੁਰੁਸ਼ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬੋਲਿਆ।