ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਤ੍ਸ ਪ੍ਰਾਹ ਕਿਂ ਤੇ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਡਰ ਨਾ ਕਰ। ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਦੇਵਾਂ?"
ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਹृष੍ਟਃ ਪ੍ਰष੍ਟੁਮਨਾ ਮੁਨਿਃ
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੇਨਤੀ ਰੱਖੀ।
ਕਿਮੇਤਦ੍ ਭਗਵਦ੍ਰੂਪਂ ਸੁਘੋਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖਮ੍
"ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਇੰਨਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਦਾ ਹੈ?"
ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤੇਵ ਸਹਸਾ ਸਰ੍ਵਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵੇਦਿਤੁਮ੍
"ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਅਚਾਨਕ ਲੁਕ ਗਏ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।"
ਮਹੇਸ਼ਃ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨੋ ਯੋਗਂ ਦੇਵੀਂ ਚ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਨਲਃ
ਮਹਾਂ ਸ਼ਿਵ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਜੋਗ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵੀ ਉਹ ਅੱਗ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ ਸੀ।
ਦਾਹਕਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਾਂ ਕਾਲਃ ਕਾਲਕਰੋ ਹਰਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਮਾਂ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਉਹੀ ਹਰ ਹੈ।
ਸੋ ऽਨ੍ਤਰ੍ਯਾਮੀ ਸ ਪੁਰੁषੋ ਹ੍ਯਹਂ ਵੈ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਅੰਦਰ ਬੈਠਾ ਸਭ ਦਾ ਹਾਕਮ ਹੈ, ਉਹੀ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੈ; ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਮੁਨਿਰ੍ਭਿਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਜਗਦ੍ਯੋਨਿਃ ਸਨਾਤਨੀ
ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ, ਜਗਤ ਦਾ ਸਦਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਆਖਿਆ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣਃ ਪਰੋ ऽਵ੍ਯਕ੍ਤੋ ਮਾਯਾਰੂਪ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਤੇ ਮਾਇਆ ਰੂਪ ਹੈ—ਇਹ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ।
ਯੋਜਯਾਮਿ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾਹਂ ਪੁਰੁषਂ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਕਮ੍
ਮੈਂ ਪਚੀਸਵੇਂ ਤੱਤ, ਪੁਰਖ ਨੂੰ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸृਜਤ੍ਯਸ਼ੇषਮੇਵੇਦਂ ਸ੍ਵਮੂਰ੍ਤੇਃ ਪ੍ਰਕृਤੇਰਜਃ
ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਰਜੋ ਗੁਣ ਤੋਂ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ, ਉਹ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਰਚਦਾ ਹੈ।
ਤਵੈਤਤ੍ ਕਥਿਤਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸ੍ਤ੍ਰष੍ਟ੍ਵਤ੍ਵਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਹੋਣ ਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਹੁਣ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪਰਂ ਭਾਵਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਮਨੀषਿਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੁਦਰ ਆਖਿਆ ਹੈ।
ਦृष੍ਟਾ ਹਿ ਭਵਤਾ ਨੂਨਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦੇਹਸ੍ਤ੍ਵਹਂ ਤਤਃ
ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।
ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਃ ਕਾਲ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਭਗਵਾਨ, ਰੁਦਰ ਤੇ ਸਮਾਂ—ਇਹ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ।
ਤਦਾਤ੍ਮਕਂ ਤਦਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਤਦਕ੍ਸ਼ਰਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਉਹੀ ਸਭ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੈ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਹੈ—ਇਹ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ।
ਆਕਾਸ਼ਂ ਨਿष੍ਕਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਯਨ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਆਕਾਸ਼, ਜੋ ਅਖੰਡ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ—ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯੋ ਵਨ੍ਦਨੀਯੋ ऽਹਂ ਤਤਸ੍ਤਂ ਪਸ਼੍ਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹਾਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਭਕ੍ਤਿਯੋਗੇਨ ਰੁਦ੍ਰਾਮਾਰਾਧਯਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਉਥੇ, ਭਗਤੀ ਦੇ ਜੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਰੁਦਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਸਂਸੇਵ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਕੋਟਿਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਇਹ ਰੁਦਰਕੋਟੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਰੁਦਰ ਦੀ ਹੈ।
ਕੋਟਿਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯੋ ਦਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤਂ ਦੇਸ਼ਮਗਮਨ੍ ਪਰਮ੍
ਕੋਟੀ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਸੰਯਮੀ ਸਨ, ਉਹ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਗਏ।
ਅਨ੍ਯੋ ऽਨ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਵ੍ਯਾਘਾਤੋ ਜਾਯਤੇ ਕਿਲ
ਜੋ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਕਦੇ ਕਦੇ ਅਣਬਣ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕੋਟਿਰੂਪੋ ऽਭਵਦ੍ ਰੁਦ੍ਰੋ ਰੁਦ੍ਰਕੋਟਿਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਰੁਦਰ ਨੇ ਅਨੇਕਾਂ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰ ਲਏ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਰੁਦਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਾਂਗ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਃ ਪਾਰ੍ਵਤੀਨਾਥਂ ਹृष੍ਟਪੁष੍ਟਧਿਯੋ ऽਭਵਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਦृष੍ਟਵਾਨਿਤਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਨ੍ਯਸ੍ਤਧਿਯੋ ऽਭਵਨ੍
ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ, 'ਅਸੀਂ ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ,' ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮਨ ਰੁਦਰ ਵੱਲ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜ੍ਯੋਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ऽਭਿਲषਨ੍ਤਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਉਥੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਜੋਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਸਾਮੀਪ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਯਮਵਾਨਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਰ੍ਧਾਸਨਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਅੱਧੇ ਆਸਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਨ੍ ਪੂਜ੍ਯ ਕੁਲਾਨਾਂ ਤਾਰਯੇਚ੍ਛਤਮ੍
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਸੌ ਕੁਲਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।