ਨਨਰ੍ਤ ਹਰ੍षਵੇਗੇਨ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸਮਾਗਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਰੁਦਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿਚ ਨੱਚਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਪਿ ਦੇਵਮੀਸ਼ਾਨਂ ਨृਤ੍ਯਤਿ ਸ੍ਮ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਦੇਵ ਇਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨੱਚਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ੍ਵਕਂ ਦੇਹਂ ਵਿਦਾਰ੍ਯਾਸ੍ਮੈ ਭਸ੍ਮਰਾਸ਼ਿਮਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਚੀਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਖ ਦਾ ਢੇਰ ਦਿਖਾਇਆ।
ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੇਤਤ੍ ਤਪਸਸ੍ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ੋ ऽਨ੍ਯੋ ऽਪਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਤਪ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਨ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਾਪਸਸ੍ਯੈਤਤ੍ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋਪ੍ਯਤ੍ਰਾਧਿਕੋ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਇਹ ਤਪਸਵੀ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਵਿਚ ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਂ।
ਆਸ੍ਥਾਯ ਪਰਮਂ ਭਾਵਂ ਨਨਰ੍ਤ ਜਗਤੋ ਹਰਃ
ਹਰਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਧਾਰ ਕੇ ਨੱਚਿਆ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕਰਾਲਵਦਨੋ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲੀ ਭਯਙ੍ਕਰਃ
ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣਾ ਚਿਹਰਾ, ਅੱਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਉਹ ਭੈੜਾ ਸੀ।
ਸੂਰ੍ਯਾਯੁਤਸਮਪ੍ਰਖ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਾਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੰਗਲਮਈ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ।
ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਰੁਦ੍ਰਾਧ੍ਯਾਯਂ ਜਪਨ੍ ਵਸ਼ੀ
ਵਸ਼ੀ ਨੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਰੁਦਰ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ।
ਪੂਰ੍ਵਵੇषਂ ਸ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦੇਵੀ ਚਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਦੇਵੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਤ੍ਸ ਪ੍ਰਾਹ ਕਿਂ ਤੇ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਡਰ ਨਾ ਕਰ। ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਦੇਵਾਂ?"
ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਹृष੍ਟਃ ਪ੍ਰष੍ਟੁਮਨਾ ਮੁਨਿਃ
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੇਨਤੀ ਰੱਖੀ।
ਕਿਮੇਤਦ੍ ਭਗਵਦ੍ਰੂਪਂ ਸੁਘੋਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖਮ੍
"ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਇੰਨਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਦਾ ਹੈ?"
ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤੇਵ ਸਹਸਾ ਸਰ੍ਵਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵੇਦਿਤੁਮ੍
"ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਅਚਾਨਕ ਲੁਕ ਗਏ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।"
ਮਹੇਸ਼ਃ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨੋ ਯੋਗਂ ਦੇਵੀਂ ਚ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਨਲਃ
ਮਹਾਂ ਸ਼ਿਵ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਜੋਗ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵੀ ਉਹ ਅੱਗ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ ਸੀ।
ਦਾਹਕਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਾਂ ਕਾਲਃ ਕਾਲਕਰੋ ਹਰਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਮਾਂ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਉਹੀ ਹਰ ਹੈ।
ਸੋ ऽਨ੍ਤਰ੍ਯਾਮੀ ਸ ਪੁਰੁषੋ ਹ੍ਯਹਂ ਵੈ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਅੰਦਰ ਬੈਠਾ ਸਭ ਦਾ ਹਾਕਮ ਹੈ, ਉਹੀ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੈ; ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਮੁਨਿਰ੍ਭਿਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਜਗਦ੍ਯੋਨਿਃ ਸਨਾਤਨੀ
ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ, ਜਗਤ ਦਾ ਸਦਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਆਖਿਆ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣਃ ਪਰੋ ऽਵ੍ਯਕ੍ਤੋ ਮਾਯਾਰੂਪ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਤੇ ਮਾਇਆ ਰੂਪ ਹੈ—ਇਹ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ।
ਯੋਜਯਾਮਿ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾਹਂ ਪੁਰੁषਂ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਕਮ੍
ਮੈਂ ਪਚੀਸਵੇਂ ਤੱਤ, ਪੁਰਖ ਨੂੰ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸृਜਤ੍ਯਸ਼ੇषਮੇਵੇਦਂ ਸ੍ਵਮੂਰ੍ਤੇਃ ਪ੍ਰਕृਤੇਰਜਃ
ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਰਜੋ ਗੁਣ ਤੋਂ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ, ਉਹ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਰਚਦਾ ਹੈ।
ਤਵੈਤਤ੍ ਕਥਿਤਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸ੍ਤ੍ਰष੍ਟ੍ਵਤ੍ਵਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਹੋਣ ਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਹੁਣ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪਰਂ ਭਾਵਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਮਨੀषਿਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੁਦਰ ਆਖਿਆ ਹੈ।
ਦृष੍ਟਾ ਹਿ ਭਵਤਾ ਨੂਨਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦੇਹਸ੍ਤ੍ਵਹਂ ਤਤਃ
ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।
ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਃ ਕਾਲ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਭਗਵਾਨ, ਰੁਦਰ ਤੇ ਸਮਾਂ—ਇਹ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ।
ਤਦਾਤ੍ਮਕਂ ਤਦਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਤਦਕ੍ਸ਼ਰਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਉਹੀ ਸਭ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੈ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਹੈ—ਇਹ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ।
ਆਕਾਸ਼ਂ ਨਿष੍ਕਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਯਨ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਆਕਾਸ਼, ਜੋ ਅਖੰਡ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ—ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯੋ ਵਨ੍ਦਨੀਯੋ ऽਹਂ ਤਤਸ੍ਤਂ ਪਸ਼੍ਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹਾਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਭਕ੍ਤਿਯੋਗੇਨ ਰੁਦ੍ਰਾਮਾਰਾਧਯਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਉਥੇ, ਭਗਤੀ ਦੇ ਜੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਰੁਦਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਸਂਸੇਵ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।