ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਰਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹृषੀਕੇषਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਥੇ ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਆਖਰੀ ਸਾਹ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਆਸ੍ਤੇ ਹਯਸ਼ਿਰਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਥੇ ਹਯਸ਼ੀਰ ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਪੁष੍ਕਰਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਘ੍ਨਂ ਮृਤਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਦਮ੍
ਪੁਸ਼ਕਰ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਲੋਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੂਯਤੇ ਪਾਤਕੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਹ ਮੋਦਤੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਉਪਾਸਤੇ ਸਿਦ੍ਧਸਙ੍ਘਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਂ ਪਦ੍ਮਸਂਭਵਮ੍
ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਵਰਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸਂਪ੍ਰਪष੍ਯਤਿ
ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਦ੍ਵਿਜਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਰੂਪੋ ਜਾਯਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਇਨਸਾਨ ਸੁੰਦਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰਮਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਥੇ ਰੁਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਰਾਧਯਾਮਾਸ ਹਰਂ ਪਞ੍ਚਕ੍ਸ਼ਰਪਰਾਯਣਃ
ਉਸ ਨੇ ਹਰਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਿਆਂ।
ਆਰਾਧਯਾਮਾਸ ਸ਼ਿਵਂ ਤਪਸਾ ਗੋਵृषਧ੍ਵਜਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗੋਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਤਪ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਨਨਰ੍ਤ ਹਰ੍षਵੇਗੇਨ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸਮਾਗਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਰੁਦਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿਚ ਨੱਚਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਪਿ ਦੇਵਮੀਸ਼ਾਨਂ ਨृਤ੍ਯਤਿ ਸ੍ਮ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਦੇਵ ਇਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨੱਚਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ੍ਵਕਂ ਦੇਹਂ ਵਿਦਾਰ੍ਯਾਸ੍ਮੈ ਭਸ੍ਮਰਾਸ਼ਿਮਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਚੀਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਖ ਦਾ ਢੇਰ ਦਿਖਾਇਆ।
ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੇਤਤ੍ ਤਪਸਸ੍ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ੋ ऽਨ੍ਯੋ ऽਪਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਤਪ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਨ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਾਪਸਸ੍ਯੈਤਤ੍ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋਪ੍ਯਤ੍ਰਾਧਿਕੋ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਇਹ ਤਪਸਵੀ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਵਿਚ ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਂ।
ਆਸ੍ਥਾਯ ਪਰਮਂ ਭਾਵਂ ਨਨਰ੍ਤ ਜਗਤੋ ਹਰਃ
ਹਰਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਧਾਰ ਕੇ ਨੱਚਿਆ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕਰਾਲਵਦਨੋ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲੀ ਭਯਙ੍ਕਰਃ
ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣਾ ਚਿਹਰਾ, ਅੱਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਉਹ ਭੈੜਾ ਸੀ।
ਸੂਰ੍ਯਾਯੁਤਸਮਪ੍ਰਖ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਾਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੰਗਲਮਈ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ।
ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਰੁਦ੍ਰਾਧ੍ਯਾਯਂ ਜਪਨ੍ ਵਸ਼ੀ
ਵਸ਼ੀ ਨੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਰੁਦਰ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ।
ਪੂਰ੍ਵਵੇषਂ ਸ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦੇਵੀ ਚਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਦੇਵੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਤ੍ਸ ਪ੍ਰਾਹ ਕਿਂ ਤੇ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਡਰ ਨਾ ਕਰ। ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਦੇਵਾਂ?"
ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਹृष੍ਟਃ ਪ੍ਰष੍ਟੁਮਨਾ ਮੁਨਿਃ
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੇਨਤੀ ਰੱਖੀ।
ਕਿਮੇਤਦ੍ ਭਗਵਦ੍ਰੂਪਂ ਸੁਘੋਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖਮ੍
"ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਇੰਨਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਦਾ ਹੈ?"
ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤੇਵ ਸਹਸਾ ਸਰ੍ਵਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵੇਦਿਤੁਮ੍
"ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਅਚਾਨਕ ਲੁਕ ਗਏ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।"
ਮਹੇਸ਼ਃ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨੋ ਯੋਗਂ ਦੇਵੀਂ ਚ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਨਲਃ
ਮਹਾਂ ਸ਼ਿਵ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਜੋਗ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵੀ ਉਹ ਅੱਗ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ ਸੀ।
ਦਾਹਕਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਾਂ ਕਾਲਃ ਕਾਲਕਰੋ ਹਰਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਮਾਂ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਉਹੀ ਹਰ ਹੈ।
ਸੋ ऽਨ੍ਤਰ੍ਯਾਮੀ ਸ ਪੁਰੁषੋ ਹ੍ਯਹਂ ਵੈ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਅੰਦਰ ਬੈਠਾ ਸਭ ਦਾ ਹਾਕਮ ਹੈ, ਉਹੀ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੈ; ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਮੁਨਿਰ੍ਭਿਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਜਗਦ੍ਯੋਨਿਃ ਸਨਾਤਨੀ
ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ, ਜਗਤ ਦਾ ਸਦਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਆਖਿਆ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣਃ ਪਰੋ ऽਵ੍ਯਕ੍ਤੋ ਮਾਯਾਰੂਪ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਤੇ ਮਾਇਆ ਰੂਪ ਹੈ—ਇਹ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ।
ਯੋਜਯਾਮਿ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾਹਂ ਪੁਰੁषਂ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਕਮ੍
ਮੈਂ ਪਚੀਸਵੇਂ ਤੱਤ, ਪੁਰਖ ਨੂੰ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਂਦਾ ਹਾਂ।