ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਪਰਮਪੂਰੁषਃ
ਉਥੇ, ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਨਿਵਾਸਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਸ਼ੰਭੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਈਪ੍ਸਿਤਾਂਲ੍ਲਭਤੇ ਕਾਮਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦਯਿਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯਾਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਨਰਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਪੁਰੁषਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਪੁਰਖ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਮਥਨਂ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਤੁ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਃ
ਯਜਨ ਦਾ ਮਥਣ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਦਕ੍ਸ਼ ਵਲੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਮਾਯਤਨਂ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪੁਰਖ, ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸਥਾਨ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਮृਤੋ ऽਤ੍ਰ ਪਾਤਕੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਸਾਰੂਪ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉਥੇ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਰਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹृषੀਕੇषਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਥੇ ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਆਖਰੀ ਸਾਹ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਆਸ੍ਤੇ ਹਯਸ਼ਿਰਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਥੇ ਹਯਸ਼ੀਰ ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਪੁष੍ਕਰਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਘ੍ਨਂ ਮृਤਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਦਮ੍
ਪੁਸ਼ਕਰ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਲੋਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੂਯਤੇ ਪਾਤਕੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਹ ਮੋਦਤੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਉਪਾਸਤੇ ਸਿਦ੍ਧਸਙ੍ਘਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਂ ਪਦ੍ਮਸਂਭਵਮ੍
ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਵਰਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸਂਪ੍ਰਪष੍ਯਤਿ
ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਦ੍ਵਿਜਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਰੂਪੋ ਜਾਯਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਇਨਸਾਨ ਸੁੰਦਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰਮਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਥੇ ਰੁਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਰਾਧਯਾਮਾਸ ਹਰਂ ਪਞ੍ਚਕ੍ਸ਼ਰਪਰਾਯਣਃ
ਉਸ ਨੇ ਹਰਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਿਆਂ।
ਆਰਾਧਯਾਮਾਸ ਸ਼ਿਵਂ ਤਪਸਾ ਗੋਵृषਧ੍ਵਜਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗੋਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਤਪ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਨਨਰ੍ਤ ਹਰ੍षਵੇਗੇਨ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸਮਾਗਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਰੁਦਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿਚ ਨੱਚਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਪਿ ਦੇਵਮੀਸ਼ਾਨਂ ਨृਤ੍ਯਤਿ ਸ੍ਮ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਦੇਵ ਇਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨੱਚਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ੍ਵਕਂ ਦੇਹਂ ਵਿਦਾਰ੍ਯਾਸ੍ਮੈ ਭਸ੍ਮਰਾਸ਼ਿਮਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਚੀਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਖ ਦਾ ਢੇਰ ਦਿਖਾਇਆ।
ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੇਤਤ੍ ਤਪਸਸ੍ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ੋ ऽਨ੍ਯੋ ऽਪਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਤਪ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਨ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਾਪਸਸ੍ਯੈਤਤ੍ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋਪ੍ਯਤ੍ਰਾਧਿਕੋ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਇਹ ਤਪਸਵੀ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਵਿਚ ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਂ।
ਆਸ੍ਥਾਯ ਪਰਮਂ ਭਾਵਂ ਨਨਰ੍ਤ ਜਗਤੋ ਹਰਃ
ਹਰਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਧਾਰ ਕੇ ਨੱਚਿਆ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕਰਾਲਵਦਨੋ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲੀ ਭਯਙ੍ਕਰਃ
ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣਾ ਚਿਹਰਾ, ਅੱਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਉਹ ਭੈੜਾ ਸੀ।
ਸੂਰ੍ਯਾਯੁਤਸਮਪ੍ਰਖ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਾਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੰਗਲਮਈ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ।
ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਰੁਦ੍ਰਾਧ੍ਯਾਯਂ ਜਪਨ੍ ਵਸ਼ੀ
ਵਸ਼ੀ ਨੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਰੁਦਰ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ।
ਪੂਰ੍ਵਵੇषਂ ਸ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦੇਵੀ ਚਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਦੇਵੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।