ਏਕੋ ऽਹਂ ਪ੍ਰਬਲੋ ਨਾਨ੍ਯੋ ਮਾਂ ਵੈ ਕੋ ऽਬਿਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਹੀ ਇਕਲਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਾਂ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ — ਕੌਣ ਮੇਰਾ ਉੱਤਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਬਭਾषੇ ਮਧੁਰਂ ਹਰਿਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਨ ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਾਭਿਯੋਗੇਨ ਦ੍ਵਾਰਾਣਿ ਪਿਹਿਤਾਨਿ ਮੇ
ਮੇਰੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਈਰਖਾ ਕਰਕੇ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਕੋ ਹਿ ਬਾਧਿਤੁਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛੇਦ੍ ਦੇਵਦੇਵਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਕੌਣ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਗਾ?
ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਵਯ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਯਨ੍ਮਯਾਪਹृਤਂ ਤਵ
ਜੋ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ,
ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਜਗਨ੍ਮਯ
ਜੋ ਪਦਮਯੋਨੀ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਖਾਤਰ, ਹੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਰੂਪ,
ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਤੁਲਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਵਿष੍ਣੁਮਭਾषਤ
ਅਤੁੱਲ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ ਵੈ ਪਰਂ ਬਹ੍ਮ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਆਤਮਾ ਹੀ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ।
ਮਨ੍ਮਯਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵੇਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਹਂ ਪੁਰੁषਃ ਪਰਃ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ ਹਾਂ।
ਏਕਾ ਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਦ੍ਵਿਧਾ ਭਿਨ੍ਨਾ ਨਾਰਾਯਣਪਿਤਾਮਹੌ
ਇੱਕ ਹੀ ਸਰੂਪ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ: ਨਾਰਾਇਣ ਅਤੇ ਪਿਤਾਮਹਾ।
ਇਯਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਭਵਤੋ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤੇਰੀ ਇਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਨਾਸ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੇਗੀ।
ਪ੍ਰਧਾਨਪੁਰੁषੇਸ਼ਾਨਂ ਵੇਦਾਹਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਤੇ ਪੁਰਖ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਅਨਾਦਿਨਿਧਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜ
ਉਸ ਬ੍ਰਹਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਜਾਂ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ।
ਭਵਾਨ੍ ਨ ਨੂਨਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਤਤ੍ ਪਰਮਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਆਤਮਾ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਅਟੱਲ ਸਰੂਪ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਨਾਵਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਹ੍ਯਨ੍ਯੋ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਸਾਡੇ ਦੋ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ ਕ੍ਰੋਧਜਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਰਭਾषਤ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਨ ਮੇ ऽਸ੍ਤ੍ਯਵਿਦਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਨਾਨ੍ਯਥਾਹਂ ਵਦਾਮਿਤੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ।
ਮਾਯਾਸ਼ੇषਵਿਸ਼ੇषਾਣਾਂ ਹੇਤੁਰਾਤ੍ਮਸਮੁਦ੍ਭਾਵਾ
ਮਾਇਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵੱਖਰੇ ਸਰੂਪਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ ਪਰਮਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ, ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਮਹਾਂ-ਇਸ਼ਵਰ ਜਾਣ ਕੇ,
ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ ਤਤੋ ਹਰਃ
ਫਿਰ ਹਰਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਾਦ ਦੇਣ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਪਾਣਿਰ੍ਭਗਵਾਂਸ੍ਤੇਜਸਾਂ ਪਰਮੋ ਨਿਧਿਃ
ਭਗਵਾਨ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜ ਕੇ, ਤੇਜ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਖਜਾਨਾ,
ਮਾਲਾਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰਾਂ ਧਾਰਯਨ੍ ਪਾਦਲਮ੍ਬਿਨੀਮ੍
ਅਜੋਬਾ ਸਰੂਪ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਲਟਕਦੀ ਹੋਈ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮੋਹਿਤੋ ਮਾਯਯਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪੀਤਵਾਸਸਮਬ੍ਵੀਤ੍
ਮਾਇਆ ਦੇ ਵਹਿਮ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਉਹ ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਲਏ।
ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਰਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਸਮਾਯਾਤਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਉਜਾਲੇ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਣਗਣਾਤਮਕ ਆਤਮਾ, ਜਨਾਰਦਨ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਪਸ਼੍ਯਦੀਸ਼੍ਵਰਂ ਦੇਵਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਵਿਮਲੇ ऽਮ੍ਭਸਿ
ਉਸ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ, ਚਮਕਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਤਪਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚੋਤ੍ਥਾਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਦੇਵਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਉਠ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਅਨਾਦਿਨਿਧਨੋ ऽਚਿਨ੍ਤ੍ਯੋ ਲੋਕਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਹ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਭੂਤਾਨਾਮਧਿਪੋ ਯੋਗੀ ਮਹੇਸ਼ੋ ਵਿਮਲਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਯੋਗੀ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੈ।
ਯਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਤਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਾਵੇਨ ਭਾਵਿਤਾਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੰਨਿਆਸੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਕਾਲੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਃ ਕੇਵਲੋ ਨਿष੍ਕਲਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਕਾਲ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਇਕੱਲਾ, ਅੰਗ-ਰਹਿਤ, ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੈ।