ਨ ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਪਾਪਮਿਹ ਲੋਕੇ ਪਰਤ੍ਰ ਚ
ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਨਾਸ੍ਯਾਃ ਪਰਾਭਵਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤੀਹ ਜਨਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾ ਸਕਦਾ।
ਪਤ੍ਨੀ ਦਾਸ਼ਰਥੇਰ੍ਦੇਵੀ ਵਿਜਿਗ੍ਯੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਦਾਸਰਥੀ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਸੀ, ਨੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਸੀਤਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਨਯਨਾਂ ਚਕਮੇ ਕਾਲਚੋਦਿਤਃ
ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ।
ਸਮਾਹਰ੍ਤੁਂ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਾਪਸਃ ਕਿਲ ਕਾਮਿਨੀਮ੍
ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰੇਮੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਵਹ੍ਨਿਮਾਵਸਥ੍ਯਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ
ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਨੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਲਈ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲੀ ਰਾਮਪਤ੍ਨੀ ਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਪਤਿਮਿਵਾਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਅਖੰਡ ਪਤੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ।
ਦਾਹਕਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮੀਸ਼ਾਨਂ ਕਾਲਰੂਪਿਣਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਦੀਪ੍ਤਵਪੁषਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹृਦੀ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਗਈ।
ਭੂਤੇਸ਼ਂ ਕृਤ੍ਤਿਵਸਨਂ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਆਸਰਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਗਈ।
ਮਹਾਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰਂ ਵਹ੍ਨਿਮਾਦਿਤ੍ਯਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਜੋਗੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਗਈ।
ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਂ ਯੋਗਿਨਾਮੀਸ਼ਂ ਭੋਗਮੋਕ੍ਸ਼ਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ, ਜੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਗਈ।
ਹਿਰਣ੍ਯਮਯੇ ਗृਹੇ ਗੁਪ੍ਤਂ ਮਹਾਨ੍ਤਮਮਿਤੌਜਸਮ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੇਅੰਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ।
ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯਵਹਂ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ਵਹ੍ਨਿਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਦੇਵਤੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ।
ਭਰ੍ਗਮਗ੍ਨਿਪਰਂ ਜ੍ਯੋਤੀ ਰਕ੍ਸ਼ ਮਾਂ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨ
ਹੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੋ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।
ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੀ ਮਨਸਾ ਤਸ੍ਥੌ ਰਾਮਮੁਨ੍ਮੀਲਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਖੜੀ ਰਹੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਰਾਮ ਵੱਲ ਖੁਲ ਗਈਆਂ।
ਆਵਿਰਾਸੀਤ੍ ਸੁਦੀਪ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਤੇਜਸਾ ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਨਿਵ
ਉਹ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਸੀਤਾਮਾਦਾਯ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾਂ ਪਾਵਕੋ ऽਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਮਾਦਾਯ ਯਯੌ ਲਙ੍ਕਾਂ ਸਾਗਰਾਨ੍ਤਰਸਂਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚਲੇ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਮਸਾਦਾਯਾਭਵਤ੍ ਸੀਤਾਂ ਸ਼ਙ੍ਕਾਕੁਲਿਤਮਾਨਸਃ
ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ੱਕ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਵਿਵੇਸ਼ ਪਾਵਕਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਦਦਾਹ ਜ੍ਵਲਨੋ ऽਪਿ ਤਾਮ੍
ਉਹ ਤਪਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਨਾ ਸਕੀ।
ਰਾਮਾਯਾਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍ ਸੀਤਾਂ ਪਾਵਕੋ ऽਭੂਤ੍ ਸੁਰਪ੍ਰਿਯਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਵਾਏ।
ਚਕਾਰ ਪ੍ਰਣਤਿਂ ਭੂਮੌ ਰਾਮਾਯ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ
ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ।
ਨਨਾਮ ਵਹ੍ਨਿਂ ਸਿਰਸਾ ਤੋषਯਾਮਾਸ ਰਾਘਵਃ
ਰਾਘਵ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਅੱਗ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਗ੍ਧਾ ਭਗਵਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦृष੍ਟਾ ਮਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮਾਗਤਾ
ਪਹਿਲਾਂ ਭਗਵਾਨ ਵੱਲੋਂ ਸਾੜੀ ਗਈ ਸੀਤਾ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀ ਹੋਈ ਦਿੱਸਦੀ ਸੀ।
ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਦਾਸ਼ਰਥਿਂ ਭੂਤਾਨਾਮੇਵ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਦੱਸਿਆ।
ਆਰਾਧ੍ਯ ਲਬ੍ਧਾ ਤਪਸਾ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਯਨ੍ਤਵਲ੍ਲਭਾ
ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜੀ ਗਈ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਬਣ ਗਈ।
ਭਵਾਨੀਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮਾਨੀਤਾ ਮਯਾ ਰਾਵਣਕਾਮਿਤਾ
ਰਾਵਣ ਵੱਲੋਂ ਚਾਹੀ ਗਈ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮੈਂ ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਕੋਲ ਲਿਆਇਆ।
ਮਯਾ ਮਾਯਾਮਯੀ ਸृष੍ਟਾ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਵਧਾਯ ਸਾ
ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਇਕ ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਬਣਾਈ ਸੀ।
ਮਯੋਪਸਂਹृਤਾ ਚੈਵ ਹਤੋ ਲੋਕਵਿਨਾਸ਼ਨਃ
ਉਹ ਮਾਇਆ ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈ; ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।