ਅਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯਾਥ ਯੋਗੇਨ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤਨੁਮ੍
ਯੋਗ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ।
ਉਦਰੇ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਗਤਃ
ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ ਪਿਤਾਮਹਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭਗਵਾਨ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨੇ ਫਿਰ ਪਿਤਾਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਲੋਕਾਨ੍ ਪਸ਼੍ਯੈਤਾਨ੍ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਵੇਖੋ।
ਸ਼੍ਰੀਪਤੇਰੁਦਰਂ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਕੁਸ਼ਧ੍ਵਜਃ
ਕੁਸ਼ਧਵਜ ਨੇ ਫਿਰ ਸ਼੍ਰੀਪਤੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਪਰ੍ਯਟਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੇਵਸ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੇ ऽਨ੍ਤਂ ਨ ਵੈ ਹਰੇਃ
ਦੇਵੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਘੁੰਮ ਕੇ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰੀ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਜਨਾਰ੍ਦਨੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸੌ ਨਾਭ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਾਰਮਵਿਨ੍ਦਤ
ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਨਾਭੀ 'ਤੇ ਕੋਈ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਉਜ੍ਜਹਾਰਾਤ੍ਮਨੋ ਰੂਪਂ ਪੁष੍ਕਰਾਚ੍ਚਤੁਰਾਨਨਃ
ਚਾਰ-ਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਕੰਵਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਂਭੂਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ ਜਗਦ੍ਯੋਨਿਃ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਆਪ ਜਨਮਿਆ, ਭਗਵਾਨ, ਜਗਤ ਦਾ ਸਰੋਤ ਤੇ ਪਿਤਾਮਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪੁਰੁषਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੜ੍ਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਏਕੋ ऽਹਂ ਪ੍ਰਬਲੋ ਨਾਨ੍ਯੋ ਮਾਂ ਵੈ ਕੋ ऽਬਿਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਹੀ ਇਕਲਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਾਂ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ — ਕੌਣ ਮੇਰਾ ਉੱਤਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਬਭਾषੇ ਮਧੁਰਂ ਹਰਿਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਨ ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਾਭਿਯੋਗੇਨ ਦ੍ਵਾਰਾਣਿ ਪਿਹਿਤਾਨਿ ਮੇ
ਮੇਰੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਈਰਖਾ ਕਰਕੇ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਕੋ ਹਿ ਬਾਧਿਤੁਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛੇਦ੍ ਦੇਵਦੇਵਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਕੌਣ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਗਾ?
ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਵਯ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਯਨ੍ਮਯਾਪਹृਤਂ ਤਵ
ਜੋ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ,
ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਜਗਨ੍ਮਯ
ਜੋ ਪਦਮਯੋਨੀ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਖਾਤਰ, ਹੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਰੂਪ,
ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਤੁਲਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਵਿष੍ਣੁਮਭਾषਤ
ਅਤੁੱਲ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ ਵੈ ਪਰਂ ਬਹ੍ਮ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਆਤਮਾ ਹੀ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ।
ਮਨ੍ਮਯਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵੇਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਹਂ ਪੁਰੁषਃ ਪਰਃ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ ਹਾਂ।
ਏਕਾ ਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਦ੍ਵਿਧਾ ਭਿਨ੍ਨਾ ਨਾਰਾਯਣਪਿਤਾਮਹੌ
ਇੱਕ ਹੀ ਸਰੂਪ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ: ਨਾਰਾਇਣ ਅਤੇ ਪਿਤਾਮਹਾ।
ਇਯਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਭਵਤੋ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤੇਰੀ ਇਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਨਾਸ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੇਗੀ।
ਪ੍ਰਧਾਨਪੁਰੁषੇਸ਼ਾਨਂ ਵੇਦਾਹਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਤੇ ਪੁਰਖ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਅਨਾਦਿਨਿਧਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜ
ਉਸ ਬ੍ਰਹਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਜਾਂ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ।
ਭਵਾਨ੍ ਨ ਨੂਨਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਤਤ੍ ਪਰਮਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਆਤਮਾ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਅਟੱਲ ਸਰੂਪ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਨਾਵਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਹ੍ਯਨ੍ਯੋ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਸਾਡੇ ਦੋ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ ਕ੍ਰੋਧਜਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਰਭਾषਤ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਨ ਮੇ ऽਸ੍ਤ੍ਯਵਿਦਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਨਾਨ੍ਯਥਾਹਂ ਵਦਾਮਿਤੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ।
ਮਾਯਾਸ਼ੇषਵਿਸ਼ੇषਾਣਾਂ ਹੇਤੁਰਾਤ੍ਮਸਮੁਦ੍ਭਾਵਾ
ਮਾਇਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵੱਖਰੇ ਸਰੂਪਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ ਪਰਮਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ, ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਮਹਾਂ-ਇਸ਼ਵਰ ਜਾਣ ਕੇ,
ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ ਤਤੋ ਹਰਃ
ਫਿਰ ਹਰਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਾਦ ਦੇਣ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।