ਸਸ੍ਮਿਤੋ ऽਨਨ੍ਤਯੋਗਾਤ੍ਮਾ ਨृਤ੍ਯਤਿ ਸ੍ਮ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨੱਚਦੇ ਰਹੇ।
ਭੇਜੇ ਮਹਾਦੇਵਪੁਰੀਂ ਵਾਰਾਣਸੀਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਾਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਵੱਡੀ ਨਗਰੀ, ਜੋ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਥੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਹਾ ਹੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਨਾਦਂ ਸਾ ਪਾਤਾਲਂ ਪ੍ਰਾਪ ਦੁਃ ਖਿਤਾ
ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ 'ਹਾਏ' ਆਖਦੀ ਹੋਈ, ਨਾਦ ਦੇ ਨਾਲ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਗਣਾਨਾਮਗ੍ਰਤੋ ਦੇਵਃ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਗਣਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਜੀਵਮਸ੍ਤ੍ਵੀਸ਼ੋ ਵਿष੍ਣਵੇ ਸ ਘृਣਾਨਿਧਿਃ
ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇ,' ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇषਾਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਿਹਾਮੁਤ੍ਰ ਚ ਪਾਤਕਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ, ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਨ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਯਾ
ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਹਾਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ ਪਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਦਦਾਮਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸਹੈਵ ਪ੍ਰਮਥੇਸ਼ਾਨੈਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਉਹ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਂ ਦੇਸ਼ਮਗਤ੍ ਤੂਰ੍ਣਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਂ ਪਰਮਂ ਵਪੁਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਕਪਾਲਮੋਚਨਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ੍ਥਾਣੋਃ ਪ੍ਰਿਯਕਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਕਪਾਲਮੋਚਨ, ਜੋ ਸਥਾਣੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਸੁਭਾਗਾ ਥਾਂ ਹੈ।
ਵਾਚਿਕੈਰ੍ਮਾਨਸੈਃ ਪਾਪੈਃ ਕਾਯਿਕੈਸ਼੍ਚ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜਿਹੜੇ ਪਾਪ ਬੋਲੀ, ਮਨ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਯਾ ਸ ਕਾਯੇ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧੇ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਸਾੜ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਯੋ ਘृਤਂ ਜਲਂ ਵਾਥ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਾਤਕਾਤ੍ ਤਤਃ
ਦੁੱਧ, ਘੀ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਫਿਰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਵ੍ਰਤਂ ਚਾਥ ਚਰੇਤ੍ ਤਤ੍ਪਾਪਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਰੱਖੇ।
ਸ੍ਵਕਰ੍ਮ ਖ੍ਯਾਪਯਨ੍ ਬ੍ਰੂਯਾਨ੍ਮਾਂ ਭਵਾਨਨੁਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ
ਆਪਣੀ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਕਰਤੂਤ ਦੱਸ ਕੇ ਉਹ ਆਖੇ, 'ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਖਾਓ ਜੀ।'
ਵਧੇ ਤੁ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਤੇ ਸ੍ਤੇਨੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤਪਸੈਵ ਵਾ
ਚੋਰ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜਾਂ ਤਾਂ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਕੇ ਜਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਵਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚੋਭਯਤਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਮਾਯਸਂ ਦਣ੍ਡਮੇਵ ਵਾ
ਜਾਂ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਲੋਹੇ ਦੀ ਛੜੀ ਨਾਲ।
ਆਚਕ੍ਸ਼ਾਣੇਨ ਤਤ੍ਪਾਪਮੇਵਙ੍ਕਰ੍ਮਾਸ੍ਮਿ ਸ਼ਾਧਿ ਮਾਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਇਹ ਕੰਮ ਮੈਂ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਖਾਓ,' ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼ਾਸਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਰਾਜਾਸ੍ਤੇਨਸ੍ਯਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍
ਜੇ ਰਾਜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ, ਤਾਂ ਚੋਰੀ ਦਾ ਪਾਪ ਆਪ ਹੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਚੀਰਵਾਸਾ ਦ੍ਵਿਜੋ ऽਰਣ੍ਯੇ ਚਰੇਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਣੋ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਛਾਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਵਾਥ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਤੁਲ੍ਯਂ ਹਿਰਣ੍ਯਕਮ੍
ਜਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਜ਼ਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੋਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇਵੇ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਹਾਰੀ ਤੁ ਤਤ੍ਪਾਪਸ੍ਯਾਪਨੁਤ੍ਤਯੇ
ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੋਨਾ ਚੁਰਾ ਲਏ, ਤਾਂ ਉਸ ਪਾਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ,
ਅਵਗੂਹੇਤ੍ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਤਪ੍ਤਾਂ ਦੀਪ੍ਤਾਂ ਕਾਰ੍ष੍ਣਾਯਸੀਂ ਕृਤਾਮ੍
ਉਹ ਤਪਦੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦੇ ਲੋਹੇ ਨਾਲ ਬਣੀ ਔਰਤ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਜਫ਼ੀ ਪਾਏ।
ਆਤਿष੍ਠੇਦ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਾਸ਼ਾਮਾਨਿਪਾਤਾਦਜਿਹ੍ਮਗਃ
ਉਹ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਹਿਲ ਕੇ, ਨਾ ਵਕਰਾ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹੇ।
ਅਧਃ ਸ਼ਯੀਤ ਨਿਯਤੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਗਃ
ਉਹ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਹੇਠਾਂ ਲੇਟ ਜਾਵੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸਤਰੀ ਨਾਲ ਭੁੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਵਭृਥਕੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਤੇ ਨਰਃ
ਜਾਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਥਾਨਾਸਨਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਹਰਂਸ੍ਤ੍ਰਿਰਹ੍ਨੋ ऽਭ੍ਯੁਪਯਨ੍ਨਪਃ
ਉਹ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂ ਬੈਠ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹੇ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਰੋਜ਼ ਪਾਣੀ ਕੋਲ ਜਾਵੇ।
ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣਾਨਿ ਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪਞ੍ਚ ਚਤ੍ਵਾਰਿ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਜਾਂ ਉਹ ਚਾਰ ਜਾਂ ਪੰਜ ਵਾਰੀ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰ ਲਵੇ।
ਸ ਤਤ੍ਪਾਪਾਪਨੋਦਾਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯੈਵ ਵ੍ਰਤਮਾਚਰੇਤ੍
ਉਹ ਉਸੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹੀ ਵਰਤ ਰੱਖੇ।