ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ऽਨਾਭ੍ਯੁਦਿਤਾ ਤਵ ਤ੍ਰਿਪੁਰਮਰ੍ਦਨ
ਤ੍ਰਿਪੁਰਮਰਦਨ, ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਕਦੇ ਵੀ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਸਾ ਚ ਧਾਰਾ ਪ੍ਰਵਾਹਿਤਾ
ਉਹ ਧਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਵਹੀ।
ਸਂਸ੍ਤੂਯ ਵੈਦਿਕੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਮਾਨਪੁਰਃ ਸਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਵੈਦਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵृਤ੍ਤਮਖਿਲਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਭਗਵਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਵਿਮੁਞ੍ਚੇਤਿ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਿਨਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਚਿਰਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਜਗਦ੍ਯੋਨਿਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਰ੍ਵਵਿਤ੍
ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰ ਕੇ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਯਤ੍ਰਾਖਿਲਜਗਦ੍ਦੋषਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਨਾਸ਼ਯਤਾਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਤੁਰੰਤ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ,
ਜਗਾਮ ਲੀਲਯਾ ਦੇਵੋ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਨृਤ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਾਯੋਗੀ ਹਸ੍ਤਨ੍ਯਸ੍ਤਕਲੇਵਰਃ
ਵੱਡੇ ਜੋਗੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥਾਸ੍ਥਾਯਾਪਰਂ ਰੂਪਂ ਨृਤ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਃ
ਫਿਰ, ਨੱਚਣ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਸਸ੍ਮਿਤੋ ऽਨਨ੍ਤਯੋਗਾਤ੍ਮਾ ਨृਤ੍ਯਤਿ ਸ੍ਮ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨੱਚਦੇ ਰਹੇ।
ਭੇਜੇ ਮਹਾਦੇਵਪੁਰੀਂ ਵਾਰਾਣਸੀਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਾਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਵੱਡੀ ਨਗਰੀ, ਜੋ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਥੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਹਾ ਹੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਨਾਦਂ ਸਾ ਪਾਤਾਲਂ ਪ੍ਰਾਪ ਦੁਃ ਖਿਤਾ
ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ 'ਹਾਏ' ਆਖਦੀ ਹੋਈ, ਨਾਦ ਦੇ ਨਾਲ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਗਣਾਨਾਮਗ੍ਰਤੋ ਦੇਵਃ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਗਣਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਜੀਵਮਸ੍ਤ੍ਵੀਸ਼ੋ ਵਿष੍ਣਵੇ ਸ ਘृਣਾਨਿਧਿਃ
ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇ,' ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇषਾਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਿਹਾਮੁਤ੍ਰ ਚ ਪਾਤਕਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ, ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਨ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਯਾ
ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਹਾਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ ਪਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਦਦਾਮਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸਹੈਵ ਪ੍ਰਮਥੇਸ਼ਾਨੈਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਉਹ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਂ ਦੇਸ਼ਮਗਤ੍ ਤੂਰ੍ਣਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਂ ਪਰਮਂ ਵਪੁਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਕਪਾਲਮੋਚਨਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ੍ਥਾਣੋਃ ਪ੍ਰਿਯਕਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਕਪਾਲਮੋਚਨ, ਜੋ ਸਥਾਣੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਸੁਭਾਗਾ ਥਾਂ ਹੈ।
ਵਾਚਿਕੈਰ੍ਮਾਨਸੈਃ ਪਾਪੈਃ ਕਾਯਿਕੈਸ਼੍ਚ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜਿਹੜੇ ਪਾਪ ਬੋਲੀ, ਮਨ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਯਾ ਸ ਕਾਯੇ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧੇ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਸਾੜ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਯੋ ਘृਤਂ ਜਲਂ ਵਾਥ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਾਤਕਾਤ੍ ਤਤਃ
ਦੁੱਧ, ਘੀ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਫਿਰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਵ੍ਰਤਂ ਚਾਥ ਚਰੇਤ੍ ਤਤ੍ਪਾਪਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਰੱਖੇ।
ਸ੍ਵਕਰ੍ਮ ਖ੍ਯਾਪਯਨ੍ ਬ੍ਰੂਯਾਨ੍ਮਾਂ ਭਵਾਨਨੁਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ
ਆਪਣੀ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਕਰਤੂਤ ਦੱਸ ਕੇ ਉਹ ਆਖੇ, 'ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਖਾਓ ਜੀ।'
ਵਧੇ ਤੁ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਤੇ ਸ੍ਤੇਨੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤਪਸੈਵ ਵਾ
ਚੋਰ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜਾਂ ਤਾਂ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਕੇ ਜਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਵਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚੋਭਯਤਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਮਾਯਸਂ ਦਣ੍ਡਮੇਵ ਵਾ
ਜਾਂ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਲੋਹੇ ਦੀ ਛੜੀ ਨਾਲ।
ਆਚਕ੍ਸ਼ਾਣੇਨ ਤਤ੍ਪਾਪਮੇਵਙ੍ਕਰ੍ਮਾਸ੍ਮਿ ਸ਼ਾਧਿ ਮਾਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਇਹ ਕੰਮ ਮੈਂ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਖਾਓ,' ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼ਾਸਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਰਾਜਾਸ੍ਤੇਨਸ੍ਯਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍
ਜੇ ਰਾਜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ, ਤਾਂ ਚੋਰੀ ਦਾ ਪਾਪ ਆਪ ਹੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।