ਸਹੈਵ ਭੂਤਪ੍ਰਵਰੈਃ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਹ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਙ੍ਕਂ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਵਾਲਾ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਰਬਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਵਿष੍ਣੋਰਂਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭਵਃ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ।
ਭੀषਣੋ ਭੈਰਵਾਦੇਸ਼ਾਤ੍ ਕਾਲਵੇਗ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ ਤੇ ਭੈਰਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਕਾਲਵੇਗਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਾਯਾਭਿਮੁਖਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਵੱਲ ਡਰਾਉਣਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਾਵਜ੍ਞਮਾਲੋਕਯਦਮਿਤ੍ਰਜਿਤ੍
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਸਮਝ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ੂਲੇਨੋਰਸਿ ਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਤਂ ਭੁਵਿ
ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਯਾਜ ਜੀਵਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਵ੍ਯਾਧਿਹਤਾ ਇਵ
ਉਸ ਨੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਮਰਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿਵੇਸ਼ ਚਾਨ੍ਤਰਗृਹਂ ਸਮਾਦਾਯ ਕਲੇਵਰਮ੍
ਉਹ ਲਾਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਅੰਦਰਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਰੋ ਲਲਾਟਾਤ੍ ਸਂਭਿਦ੍ਯ ਰਕ੍ਤਧਾਰਾਮਪਾਤਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਸਿਰ ਚੀਰ ਕੇ ਲਹੂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਹਾ ਦਿੱਤੀ।
ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ऽਨਾਭ੍ਯੁਦਿਤਾ ਤਵ ਤ੍ਰਿਪੁਰਮਰ੍ਦਨ
ਤ੍ਰਿਪੁਰਮਰਦਨ, ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਕਦੇ ਵੀ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਸਾ ਚ ਧਾਰਾ ਪ੍ਰਵਾਹਿਤਾ
ਉਹ ਧਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਵਹੀ।
ਸਂਸ੍ਤੂਯ ਵੈਦਿਕੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਮਾਨਪੁਰਃ ਸਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਵੈਦਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵृਤ੍ਤਮਖਿਲਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਭਗਵਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਵਿਮੁਞ੍ਚੇਤਿ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਿਨਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਚਿਰਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਜਗਦ੍ਯੋਨਿਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਰ੍ਵਵਿਤ੍
ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰ ਕੇ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਯਤ੍ਰਾਖਿਲਜਗਦ੍ਦੋषਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਨਾਸ਼ਯਤਾਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਤੁਰੰਤ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ,
ਜਗਾਮ ਲੀਲਯਾ ਦੇਵੋ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਨृਤ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਾਯੋਗੀ ਹਸ੍ਤਨ੍ਯਸ੍ਤਕਲੇਵਰਃ
ਵੱਡੇ ਜੋਗੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥਾਸ੍ਥਾਯਾਪਰਂ ਰੂਪਂ ਨृਤ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਃ
ਫਿਰ, ਨੱਚਣ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਸਸ੍ਮਿਤੋ ऽਨਨ੍ਤਯੋਗਾਤ੍ਮਾ ਨृਤ੍ਯਤਿ ਸ੍ਮ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨੱਚਦੇ ਰਹੇ।
ਭੇਜੇ ਮਹਾਦੇਵਪੁਰੀਂ ਵਾਰਾਣਸੀਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਾਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਵੱਡੀ ਨਗਰੀ, ਜੋ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਥੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਹਾ ਹੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਨਾਦਂ ਸਾ ਪਾਤਾਲਂ ਪ੍ਰਾਪ ਦੁਃ ਖਿਤਾ
ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ 'ਹਾਏ' ਆਖਦੀ ਹੋਈ, ਨਾਦ ਦੇ ਨਾਲ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਗਣਾਨਾਮਗ੍ਰਤੋ ਦੇਵਃ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਗਣਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਜੀਵਮਸ੍ਤ੍ਵੀਸ਼ੋ ਵਿष੍ਣਵੇ ਸ ਘृਣਾਨਿਧਿਃ
ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇ,' ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇषਾਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਿਹਾਮੁਤ੍ਰ ਚ ਪਾਤਕਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ, ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਨ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਯਾ
ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਹਾਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ ਪਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਦਦਾਮਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸਹੈਵ ਪ੍ਰਮਥੇਸ਼ਾਨੈਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਉਹ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਂ ਦੇਸ਼ਮਗਤ੍ ਤੂਰ੍ਣਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਂ ਪਰਮਂ ਵਪੁਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।