ਭੂਯੋ ਨਿਰ੍ਵੇਦਮਾਪਨ੍ਨਸ਼੍ਚਰੇਦ੍ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਫਿਰ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਹੋਣ ਤੇ, ਭਿਖਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਰਹੋ।
ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕृਛ੍ਰਾਤਿਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਤੁ ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣਮਥਾਪਿ ਵਾ
ਕ੍ਰਿਚ੍ਰਾਤਿਕ੍ਰਿਚ੍ਰਾ ਜਾਂ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਤਪ, ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਿਵਾਸ੍ਕਨ੍ਦੇ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸ਼ਤਂ ਤਥਾ
ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ ਅਤੇ ਸੌ ਵਾਰੀ ਸਾਸ-ਕੰਟਰੋਲ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਲਵਣੇ ਚੋਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਂ ਵਿਸ਼ੋਧਨਮ੍
ਸਿੱਧਾ ਲੂਣ ਖਾਣ ਤੇ, ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਯ ਸ਼ੁਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਧ੍ਯਾਨਪਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹੋ।
ਯੋ ऽਨ੍ਤਰਾਤ੍ਰ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਰਾਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਉਹੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਦੇਵਾਕ੍ਸ਼ਰਮਦ੍ਵੈਤਂ ਤਦਾਦਿਤ੍ਯਾਨ੍ਤਰਂ ਪਰਮ੍
ਉਹੀ ਅਟੱਲ, ਅਦਵੈਤ ਅਤੇ ਪਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਿਚ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਯੋਗਾਹ੍ਵਯੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਆਤਮ-ਯੋਗ ਨਾਮਕ ਤੱਤ ਵਿਚ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਮੇਵਾਤ੍ਮਾਨਮਨ੍ਵੇਤਿ ਯਃ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਉਸ ਆਤਮ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਂ ਦੇਵਂ ਵृਥਾ ਤੇषਾਂ ਪਰਿਸ਼੍ਰਮਃ
ਜੋ ਉਸ ਦੇਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ ਦੇਵਸ੍ਤੁ ਮਹਾਦੇਵੋ ਨੈਤਦ੍ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਬਧ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਬੰਧਨ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਯੋਗਰਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਮਹਾਦੇਵਪਰਾਯਣਃ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੇ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਤੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ—
ਪਿਤਾਮਹੇਨ ਵਿਭੁਨਾ ਮੁਨੀਨਾਂ ਪੂਰ੍ਵਮੀਰਿਤਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਤਿਧਰ੍ਮਾਸ਼੍ਰਯਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਜੋ ਗਿਆਨ ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਸੁਣਾਇਆ, ਜੋ ਯਤੀ ਦੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਿਹਿਤਮਨਸੋ ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵਾਚਰਨ੍ਤਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਇਕਾਗਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਹਿਤਾਯ ਸਰ੍ਵਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੋषਾਣਾਮਪਨੁਤ੍ਤਯੇ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ—
ਦੋषਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁਰੁषਃ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਿਸ਼ੋਧਨਮ੍
ਇਨਸਾਨ ਦੋਸ਼ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ।
ਯਦ੍ ਬ੍ਰੂਯੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਸ੍ਤਤ੍ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ ਏਵ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮੋ ਯਮੇਕੋ ऽਪਿ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯਤਿ
ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ ਪੱਕਾ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ ਬ੍ਰੂਯੁਰ੍ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਸ੍ਤੇ ਤਜ੍ਜ੍ਞੇਯਂ ਧਰ੍ਮਸਾਧਨਮ੍
ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਧਰਮ ਦਾ ਸਾਧਨ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਾਧ੍ਯਯਨਸਂਪਨ੍ਨਾਃ ਸਪ੍ਤੈਤੇ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਸੱਤ ਵਿਅਕਤੀ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਕਵਿਂਸ਼ਤਿਸਂਖ੍ਯਾਤਾਃ ਪ੍ਰਯਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਵੈ
ਇੱਕੀ ਵਿਅਕਤੀ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਪਾਤਕਿਨਸ੍ਤ੍ਵੇਤੇ ਯਸ਼੍ਚੈਤੈਃ ਸਹ ਸਂਵਸੇਤ੍
ਇਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਯਾਨਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਾਨਨ੍ ਵੈ ਪਤਿਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਡੀ, ਸੌਣ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਜਾਂ ਬੈਠਕ ਸਾਂਝੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸਦ੍ਯਃ ਪਤੇਜ੍ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ ਸਹ ਭੋਜਨਮੇਵ ਚ
ਜੇ ਕੋਈ ਜਾਣ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰੇਣ ਪਤਤਿ ਸਹਾਧ੍ਯਯਨਮੇਵ ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲ, ਇਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੈਕ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਮਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਵਸ਼ਿਰੋਧ੍ਵਜਮ੍
ਆਪਣੀ ਸ਼ੁਧੀ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭਿਖ ਮੰਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤੇ ਖੋਪੜੀ ਨੂੰ ਝੰਡਾ ਵਜੋਂ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਨਿਨ੍ਦਨ੍ ਸ੍ਵਯਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਤਂ ਚ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨ ਕੇ ਤੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਧੂਮੇ ਸ਼ਨਕੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਵ੍ਯਙ੍ਗਾਰੇ ਭੁਕ੍ਤਵਜ੍ਜਨੇ
ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ, ਅੱਗ 'ਤੇ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਵਾਂਗ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਨ੍ਯਮੂਲਫਲੈਰ੍ਵਾਪਿ ਵਰ੍ਤਯੇਦ੍ ਧੈਰ੍ਯਮਾਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਠੀਕ ਹੈ।