ਸ ਤਸ੍ਮਾਦੀਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵਃ ਪਰਸ੍ਮਾਦ੍ ਯੋ ऽਧਿਤਿष੍ਠਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਉਹ ਦੇਵ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯਦਂਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਪਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਦੇਵਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵ ਹੀ ਮਹਾਂ ਇਸ਼ਵਰ ਹੈ।
ਏਕੈਕਾਤਿਕ੍ਰਮੇ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਗਲਤੀ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਕਰਨ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਸਾਂਤਪਨਂ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਂਤਪਨ ਤਪ ਕਰੇ ਅਤੇ ਸਾਥ ਨਾਲ ਸਾਸ-ਕੰਟਰੋਲ ਵੀ ਕਰੇ।
ਪੁਨਰਾਸ਼੍ਰਮਮਾਗਮ੍ਯ ਚਰੇਦ੍ ਭਿਸ਼੍ਰੁਰਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਫਿਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਭਿਖਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਰਹੇ, ਸੁਸਤ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਤਥਾਪਿ ਚ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸਙ੍ਗੋ ਹ੍ਯੇष ਦਾਰੁਣਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਐਸਾ ਵਿਵਹਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਲਗਾਵ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹੈ।
ਉਕ੍ਤ੍ਵਾਨृਤਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਤਿਨਾ ਧਰ੍ਮਲਿਪ੍ਸੁਨਾ
ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਭਿਖਸ਼ੂ, ਝੂਠ ਦੱਸ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰੇ।
ਹਿਂਸਾ ਚੈषਾਪਰਾ ਦਿष੍ਟਾ ਯਾ ਚਾਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਨਾਸ਼ਿਕਾ
ਇਹ ਹੋਰ ਇਕ ਹਿੰਸਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਹਰਤਿ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਯੋ ਯਸ੍ਯ ਹਰਤੇ ਧਨਮ੍
ਜੋ ਕਿਸੇ ਦਾ ਧਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਯੋ ਨਿਰ੍ਵੇਦਮਾਪਨ੍ਨਸ਼੍ਚਰੇਚ੍ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣਵ੍ਰਤਮ੍
ਫਿਰ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਹੋਣ ਤੇ, ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭੂਯੋ ਨਿਰ੍ਵੇਦਮਾਪਨ੍ਨਸ਼੍ਚਰੇਦ੍ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਫਿਰ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਹੋਣ ਤੇ, ਭਿਖਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਰਹੋ।
ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕृਛ੍ਰਾਤਿਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਤੁ ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣਮਥਾਪਿ ਵਾ
ਕ੍ਰਿਚ੍ਰਾਤਿਕ੍ਰਿਚ੍ਰਾ ਜਾਂ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਤਪ, ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਿਵਾਸ੍ਕਨ੍ਦੇ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸ਼ਤਂ ਤਥਾ
ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ ਅਤੇ ਸੌ ਵਾਰੀ ਸਾਸ-ਕੰਟਰੋਲ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਲਵਣੇ ਚੋਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਂ ਵਿਸ਼ੋਧਨਮ੍
ਸਿੱਧਾ ਲੂਣ ਖਾਣ ਤੇ, ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਯ ਸ਼ੁਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਧ੍ਯਾਨਪਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹੋ।
ਯੋ ऽਨ੍ਤਰਾਤ੍ਰ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਰਾਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਉਹੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਦੇਵਾਕ੍ਸ਼ਰਮਦ੍ਵੈਤਂ ਤਦਾਦਿਤ੍ਯਾਨ੍ਤਰਂ ਪਰਮ੍
ਉਹੀ ਅਟੱਲ, ਅਦਵੈਤ ਅਤੇ ਪਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਿਚ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਯੋਗਾਹ੍ਵਯੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਆਤਮ-ਯੋਗ ਨਾਮਕ ਤੱਤ ਵਿਚ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਮੇਵਾਤ੍ਮਾਨਮਨ੍ਵੇਤਿ ਯਃ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਉਸ ਆਤਮ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਂ ਦੇਵਂ ਵृਥਾ ਤੇषਾਂ ਪਰਿਸ਼੍ਰਮਃ
ਜੋ ਉਸ ਦੇਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ ਦੇਵਸ੍ਤੁ ਮਹਾਦੇਵੋ ਨੈਤਦ੍ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਬਧ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਬੰਧਨ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਯੋਗਰਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਮਹਾਦੇਵਪਰਾਯਣਃ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੇ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਤੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ—
ਪਿਤਾਮਹੇਨ ਵਿਭੁਨਾ ਮੁਨੀਨਾਂ ਪੂਰ੍ਵਮੀਰਿਤਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਤਿਧਰ੍ਮਾਸ਼੍ਰਯਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਜੋ ਗਿਆਨ ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਸੁਣਾਇਆ, ਜੋ ਯਤੀ ਦੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਿਹਿਤਮਨਸੋ ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵਾਚਰਨ੍ਤਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਇਕਾਗਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਹਿਤਾਯ ਸਰ੍ਵਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੋषਾਣਾਮਪਨੁਤ੍ਤਯੇ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ—
ਦੋषਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁਰੁषਃ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਿਸ਼ੋਧਨਮ੍
ਇਨਸਾਨ ਦੋਸ਼ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ।
ਯਦ੍ ਬ੍ਰੂਯੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਸ੍ਤਤ੍ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ ਏਵ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮੋ ਯਮੇਕੋ ऽਪਿ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯਤਿ
ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ ਪੱਕਾ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ ਬ੍ਰੂਯੁਰ੍ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਸ੍ਤੇ ਤਜ੍ਜ੍ਞੇਯਂ ਧਰ੍ਮਸਾਧਨਮ੍
ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਧਰਮ ਦਾ ਸਾਧਨ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।