ਧ੍ਯਾਯੇਦਨਾਦਿਮਦ੍ਵੈਤਮਾਨਨ੍ਦਾਦਿਗੁਣਾਲਯਮ੍
ਉਹ ਆਦਿ ਰਹਿਤ, ਇਕੋ, ਆਨੰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਿਤੇਤਰਾਰੁਣਾਕਾਰਂ ਮਹੇਸ਼ਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਿਣਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਫੈਦ, ਕਾਲੀ ਤੇ ਲਾਲ ਆਕਾਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਕਾਸ਼ੇ ਦੇਵਮੀਸ਼ਾਨਂ ਧ੍ਯਾਯੀਤਾਕਾਸ਼ਮਧ੍ਯਗਮ੍
ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਸਦੇ, ਈਸ਼ਾਨ ਦੇਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣਂ ਪੁਰੁषਂ ਸ਼ਂਭੁਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਬਨ੍ਧਨਾਤ੍
ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰਖ, ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਪਰਮਂ ਵ੍ਯੋਮ ਸਰ੍ਵਭੂਤੈਕਕਾਰਣਮ੍
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਇਕੋ ਕਾਰਣ, ਪਰਮ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਨਨ੍ਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਯਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ਵਃ
ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸੁਖਮ ਆਨੰਦ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਅਨਨ੍ਤਂ ਸਤ੍ਯਮੀਸ਼ਾਨਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਸੀਤ ਸਂਯਤਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਕਰਕੇ, ਅਨੰਤ ਤੇ ਸੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਕੇ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ऽਨੁਤਿष੍ਠੇਨ੍ਮਹੇਸ਼ੇਨ ਸੋ ऽਸ਼੍ਨੁਤੇ ਯੋਗਮੈਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗ ਦੇ ਇਸ਼ਵਰਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਸਮਭ੍ਯਸੇਦ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਯੇਨ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਬਨ੍ਧਨਾਤ੍
ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਆਨਨ੍ਦਮਜਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਧ੍ਯਾਯੀਤ ਚ ਪੁਨਃ ਪਰਮ੍
ਫਿਰ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਤੇ ਅਜਰ ਗਿਆਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤਸ੍ਮਾਦੀਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵਃ ਪਰਸ੍ਮਾਦ੍ ਯੋ ऽਧਿਤਿष੍ਠਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਉਹ ਦੇਵ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯਦਂਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਪਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਦੇਵਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵ ਹੀ ਮਹਾਂ ਇਸ਼ਵਰ ਹੈ।
ਏਕੈਕਾਤਿਕ੍ਰਮੇ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਗਲਤੀ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਕਰਨ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਸਾਂਤਪਨਂ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਂਤਪਨ ਤਪ ਕਰੇ ਅਤੇ ਸਾਥ ਨਾਲ ਸਾਸ-ਕੰਟਰੋਲ ਵੀ ਕਰੇ।
ਪੁਨਰਾਸ਼੍ਰਮਮਾਗਮ੍ਯ ਚਰੇਦ੍ ਭਿਸ਼੍ਰੁਰਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਫਿਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਭਿਖਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਰਹੇ, ਸੁਸਤ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਤਥਾਪਿ ਚ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸਙ੍ਗੋ ਹ੍ਯੇष ਦਾਰੁਣਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਐਸਾ ਵਿਵਹਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਲਗਾਵ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹੈ।
ਉਕ੍ਤ੍ਵਾਨृਤਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਤਿਨਾ ਧਰ੍ਮਲਿਪ੍ਸੁਨਾ
ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਭਿਖਸ਼ੂ, ਝੂਠ ਦੱਸ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰੇ।
ਹਿਂਸਾ ਚੈषਾਪਰਾ ਦਿष੍ਟਾ ਯਾ ਚਾਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਨਾਸ਼ਿਕਾ
ਇਹ ਹੋਰ ਇਕ ਹਿੰਸਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਹਰਤਿ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਯੋ ਯਸ੍ਯ ਹਰਤੇ ਧਨਮ੍
ਜੋ ਕਿਸੇ ਦਾ ਧਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਯੋ ਨਿਰ੍ਵੇਦਮਾਪਨ੍ਨਸ਼੍ਚਰੇਚ੍ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣਵ੍ਰਤਮ੍
ਫਿਰ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਹੋਣ ਤੇ, ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭੂਯੋ ਨਿਰ੍ਵੇਦਮਾਪਨ੍ਨਸ਼੍ਚਰੇਦ੍ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਫਿਰ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਹੋਣ ਤੇ, ਭਿਖਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਰਹੋ।
ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕृਛ੍ਰਾਤਿਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਤੁ ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣਮਥਾਪਿ ਵਾ
ਕ੍ਰਿਚ੍ਰਾਤਿਕ੍ਰਿਚ੍ਰਾ ਜਾਂ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਤਪ, ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਿਵਾਸ੍ਕਨ੍ਦੇ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸ਼ਤਂ ਤਥਾ
ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ ਅਤੇ ਸੌ ਵਾਰੀ ਸਾਸ-ਕੰਟਰੋਲ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਲਵਣੇ ਚੋਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਂ ਵਿਸ਼ੋਧਨਮ੍
ਸਿੱਧਾ ਲੂਣ ਖਾਣ ਤੇ, ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਯ ਸ਼ੁਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਧ੍ਯਾਨਪਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹੋ।
ਯੋ ऽਨ੍ਤਰਾਤ੍ਰ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਰਾਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਉਹੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਦੇਵਾਕ੍ਸ਼ਰਮਦ੍ਵੈਤਂ ਤਦਾਦਿਤ੍ਯਾਨ੍ਤਰਂ ਪਰਮ੍
ਉਹੀ ਅਟੱਲ, ਅਦਵੈਤ ਅਤੇ ਪਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਿਚ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਯੋਗਾਹ੍ਵਯੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਆਤਮ-ਯੋਗ ਨਾਮਕ ਤੱਤ ਵਿਚ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਮੇਵਾਤ੍ਮਾਨਮਨ੍ਵੇਤਿ ਯਃ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਉਸ ਆਤਮ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਂ ਦੇਵਂ ਵृਥਾ ਤੇषਾਂ ਪਰਿਸ਼੍ਰਮਃ
ਜੋ ਉਸ ਦੇਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।