ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਪਾਤ੍ਰੇ ਭੁਞ੍ਜੀਯਾਦਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਯੇਤ੍ ਤੁ ਤਤ੍
ਉਹ ਖਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣਾ ਪਾਤਰ ਧੋ ਲਵੇ, ਤੇ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋ ਲਵੇ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ ਸਂਤ੍ਯਜੇਤ੍ ਪਾਤ੍ਰਂ ਯਾਤ੍ਰਾਮਾਤ੍ਰਮਲੋਲੁਪਃ
ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪਾਤਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਲੋੜ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲਾਲਚ ਨਾ ਕਰੇ।
ਵृਤ੍ਤੇ ਸ਼ਰਾਵਸਂਪਾਤੇ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਤਿਸ਼੍ਚਰੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਪਾਤਰ ਭਰ ਜਾਵੇ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਨੀ ਹੀ ਭਿਖਾ ਲਵੇ।
ਭਿਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਕृਤ੍ ਤੂष੍ਣੀਮਸ਼੍ਨੀਯਾਦ੍ ਵਾਗ੍ਯਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ 'ਭਿਖਾ' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਚਾਪ, ਵਚਨ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖ ਕੇ ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ ਖਾਏ।
ਆਦਿਤ੍ਯੇ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾਨ੍ਨਂ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋਤ੍ਤਰਃ
ਖਾਣਾ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵਿਖਾ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਚਮ੍ਯ ਦੇਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਧ੍ਯਾਯੀਤ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜਲ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਚਤ੍ਵਾਰਿ ਯਤਿਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਮਨੁਰਾਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਮਨੂ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਨਾਂ ਨੇ ਯਤੀ ਲਈ ਚਾਰ ਪਾਤਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਸਂਧ੍ਯਾਸ੍ਵਹ੍ਨਿ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਚਿਨ੍ਤਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਦਿਨ ਦੇ ਸੰਧੀਆਂ ਤੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਅੱਗ ਅੱਗੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਪਰਸ੍ਤਾਤ੍ ਤਮਸਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਪ੍ਰਧਾਨਪੁਰੁषਾਤੀਤਮਾਕਾਸ਼ਂ ਦਹਨਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਪੁਰਖ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਯੇਦਨਾਦਿਮਦ੍ਵੈਤਮਾਨਨ੍ਦਾਦਿਗੁਣਾਲਯਮ੍
ਉਹ ਆਦਿ ਰਹਿਤ, ਇਕੋ, ਆਨੰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਿਤੇਤਰਾਰੁਣਾਕਾਰਂ ਮਹੇਸ਼ਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਿਣਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਫੈਦ, ਕਾਲੀ ਤੇ ਲਾਲ ਆਕਾਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਕਾਸ਼ੇ ਦੇਵਮੀਸ਼ਾਨਂ ਧ੍ਯਾਯੀਤਾਕਾਸ਼ਮਧ੍ਯਗਮ੍
ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਸਦੇ, ਈਸ਼ਾਨ ਦੇਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣਂ ਪੁਰੁषਂ ਸ਼ਂਭੁਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਬਨ੍ਧਨਾਤ੍
ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰਖ, ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਪਰਮਂ ਵ੍ਯੋਮ ਸਰ੍ਵਭੂਤੈਕਕਾਰਣਮ੍
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਇਕੋ ਕਾਰਣ, ਪਰਮ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਨਨ੍ਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਯਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ਵਃ
ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸੁਖਮ ਆਨੰਦ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਅਨਨ੍ਤਂ ਸਤ੍ਯਮੀਸ਼ਾਨਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਸੀਤ ਸਂਯਤਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਕਰਕੇ, ਅਨੰਤ ਤੇ ਸੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਕੇ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ऽਨੁਤਿष੍ਠੇਨ੍ਮਹੇਸ਼ੇਨ ਸੋ ऽਸ਼੍ਨੁਤੇ ਯੋਗਮੈਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗ ਦੇ ਇਸ਼ਵਰਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਸਮਭ੍ਯਸੇਦ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਯੇਨ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਬਨ੍ਧਨਾਤ੍
ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਆਨਨ੍ਦਮਜਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਧ੍ਯਾਯੀਤ ਚ ਪੁਨਃ ਪਰਮ੍
ਫਿਰ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਤੇ ਅਜਰ ਗਿਆਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤਸ੍ਮਾਦੀਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵਃ ਪਰਸ੍ਮਾਦ੍ ਯੋ ऽਧਿਤਿष੍ਠਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਉਹ ਦੇਵ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯਦਂਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਪਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਦੇਵਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵ ਹੀ ਮਹਾਂ ਇਸ਼ਵਰ ਹੈ।
ਏਕੈਕਾਤਿਕ੍ਰਮੇ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਗਲਤੀ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਕਰਨ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਸਾਂਤਪਨਂ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਂਤਪਨ ਤਪ ਕਰੇ ਅਤੇ ਸਾਥ ਨਾਲ ਸਾਸ-ਕੰਟਰੋਲ ਵੀ ਕਰੇ।
ਪੁਨਰਾਸ਼੍ਰਮਮਾਗਮ੍ਯ ਚਰੇਦ੍ ਭਿਸ਼੍ਰੁਰਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਫਿਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਭਿਖਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਰਹੇ, ਸੁਸਤ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਤਥਾਪਿ ਚ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸਙ੍ਗੋ ਹ੍ਯੇष ਦਾਰੁਣਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਐਸਾ ਵਿਵਹਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਲਗਾਵ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹੈ।
ਉਕ੍ਤ੍ਵਾਨृਤਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਤਿਨਾ ਧਰ੍ਮਲਿਪ੍ਸੁਨਾ
ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਭਿਖਸ਼ੂ, ਝੂਠ ਦੱਸ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰੇ।
ਹਿਂਸਾ ਚੈषਾਪਰਾ ਦਿष੍ਟਾ ਯਾ ਚਾਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਨਾਸ਼ਿਕਾ
ਇਹ ਹੋਰ ਇਕ ਹਿੰਸਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਹਰਤਿ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਯੋ ਯਸ੍ਯ ਹਰਤੇ ਧਨਮ੍
ਜੋ ਕਿਸੇ ਦਾ ਧਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਯੋ ਨਿਰ੍ਵੇਦਮਾਪਨ੍ਨਸ਼੍ਚਰੇਚ੍ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣਵ੍ਰਤਮ੍
ਫਿਰ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਹੋਣ ਤੇ, ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।