ਤਦਾ ਸਂਨ੍ਯਾਸਮਿਚ੍ਛੇਚ੍ਚ ਪਤਿਤਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਵਿਪਰ੍ਯਯੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਤਿਆਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ; ਜੇ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰੇ ਤਾਂ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨ੍ਤਃ ਪਕ੍ਵਕषਾਯੋ ऽਸੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ਼੍ਰਮਮੁਪਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍
ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੱਕੀ ਵਾਸਨਾ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲਵੇ।
ਕਰ੍ਮਸਂਨ੍ਯਾਸਿਨਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਯੇ ਤ੍ਰਿਵਿਧਾਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਪਰ ਹੋਰ ਜੋ ਕਰਮ ਤਿਆਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਜ੍ਞਾਨਸਂਨ੍ਯਾਸੀ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ਯੇਵ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਤਿਆਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਵੇਦਸਂਨ੍ਯਾਸੀ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਏ, ਉਹ ਵੇਦ ਤਿਆਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞੇਯਃ ਸ ਕਰ੍ਮਸਂਨ੍ਯਾਸੀ ਮਹਾਯਜ੍ਞਪਰਾਯਣਃ
ਜੋ ਮਹਾ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰਮ ਤਿਆਗੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਲਿਙ੍ਗਂ ਵਾ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਃ
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਨਿਯਤ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਕੋਈ ਬਾਹਰੀ ਚਿਨ੍ਹ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਜੀਰ੍ਣਕੌਪੀਨਵਾਸਾਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਗ੍ਨੋ ਵਾ ਧ੍ਯਾਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਲੰਗੋਟ ਪਹਿਨ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨੰਗਾ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।
ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਮਤਿਰਾਸੀਤ ਨਿਰਪੇਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਰਾਮਿषਃ
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਆਤਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਿਰਲੇਪ ਅਤੇ ਵਾਸਨਾ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ।
ਨਾਭਿਨਨ੍ਦੇਤ ਮਰਣਂ ਨਾਭਿਨਨ੍ਦੇਤ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਮੌਤ ਨੂੰ ਨਾਹ ਚਾਹੇ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਨਾ ਕਰੇ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪਰੋ ਯੋਗੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਯਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਉੱਚਾ ਯੋਗੀ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਲਈ ਯੋਗਯ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾषਾਯਵਾਸਾਃ ਸਤਤਂ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਪਰਾਯਣਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੇਸਰੀ ਰੰਗ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਰਹੇ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।
ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯੇਣ ਵਰ੍ਤਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੈਕਾਨ੍ਨਾਦੀ ਭਵੇਤ੍ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਿਖਿਆ ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਇੱਕ ਹੀ ਘਰ ਦਾ ਭੋਜਨ ਨਾ ਖਾਏ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ ਕਾਚਿਦ੍ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਲਈ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਣਿਹਂਸਾਨਿਵृਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮੌਨੀ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਨਿਸ੍ਪृਹਃ
ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਤੋਂ ਰੁਕ ਜਾਵੇ, ਚੁੱਪ ਰਹੇ ਅਤੇ ਸਭ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ।
ਸਤ੍ਯਪੂਤਾਂ ਵਦੇਦ੍ ਵਾਣੀਂ ਮਨਃ ਪੂਤਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਉਹ ਸੱਚ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲਵੇ ਅਤੇ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਰੱਖ ਕੇ ਕਰਮ ਕਰੇ।
ਸ੍ਨਾਨਸ਼ੌਚਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਮਣ੍ਡਲੁਕਰਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨ੍ਹਾਉਣ ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਨਿਰਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੂਤ੍ਰੀ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਲਗਾਤਾਰ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਸੂਤਰਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿਚ ਨਿਯਮਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਗੁਣੋਪੇਤੋ ਯਤਿਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੰਨਿਆਸੀ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਚਮ੍ਯ ਵਿਧਾਨੇਨ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਦੇਵਾਲਯਾਦਿषੁ
ਉਹ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੰਦਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧੌਤਕਾषਾਯਵਸਨੋ ਭਸ੍ਮਚ੍ਛਨ੍ਨਤਨੂਰਹਃ
ਉਹ ਧੋਏ ਹੋਏ ਗੇਰੂਏ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਭਸਮ ਲਗਾ ਕੇ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।
ਆਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕਂ ਚ ਸਤਤਂ ਵੇਦਾਨ੍ਤਾਭਿਹਿਤਂ ਚ ਯਤ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਤਮਕ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੇਦਾਂਤ ਵਿਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵੇਦਮੇਵਾਭ੍ਯਸੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵੇਦ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰੇ; ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਦਯਾ ਚ ਸਤੋषੋ ਵ੍ਰਤਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਮਾਫੀ, ਦਇਆ ਅਤੇ ਸੰਤੋਖ — ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਰਤ ਹਨ।
ਕੁਰ੍ਯਾਦਹਰਹਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨੇਨੈਵ ਤੇਨ ਹਿ
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨ੍ਹਾਵੇ ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਭਿਖਾ ਮੰਗੀ ਹੋਈ ਰੋਟੀ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰੇ।
ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਂ ਚਾਨ੍ਵਹਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਸਂਧ੍ਯਯੋਰ੍ਜਪੇਤ੍
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਵਾਧਿਆਇ ਕਰੇ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸੰਧੀਆਂ 'ਤੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇ।
ਏਕਾਨ੍ਨਂ ਵਰ੍ਜਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਾਮਂ ਕ੍ਰੋਧਂ ਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਰੋਟੀ ਤੋਂ ਬਚੇ, ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ ਅਤੇ ਸੰਪਤੀ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਰਹੇ।
ਕਮਣ੍ਡਲੁਕਰੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਤ੍ਰਿਦਣ੍ਡੀ ਯਾਤਿ ਤਤ੍ਪਰਮ੍
ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਤ੍ਰਿਦੰਡ ਧਾਰਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਭੈਕ੍ਸ਼ੇਣ ਵਰ੍ਤਨਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਫਲਮੂਲੈਰਥਾਪਿ ਵਾ
ਭਿਖਾ ਮੰਗ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਨਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਾਂ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਜੀਵਨ ਚਲ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਭੈਕ੍ਸ਼ੇ ਪ੍ਰਸਕ੍ਤੋ ਹਿ ਯਤਿਰ੍ਵਿषਯੇष੍ਵਪਿ ਸਜ੍ਜਤਿ
ਜੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਭਿਖਾ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਲਗਾਵਟ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।