ਅਥਰ੍ਵਸ਼ਿਰਸੋ ऽਧ੍ਯੇਤਾ ਵੇਦਾਨ੍ਤਾਭ੍ਯਾਸਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਹ ਅਥਰਵਸ਼ਿਰਸ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰੇ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਤ ਦੀ ਸadhna ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।
ਕृष੍ਣਾਜਿਨੀ ਸੋਤ੍ਤਰੀਯਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਵਾਨ੍
ਉਹ ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹਿਰਨ ਦੀ ਖਾਲ, ਉਪਰਲਾ ਕੱਪੜਾ ਅਤੇ ਚਿੱਟਾ ਯਜਨੋਪਵੀਤ ਪਹਿਨੇ।
ਅਨਗ੍ਨਿਰਨਿਕੇਤਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮੁਨਿਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਪਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਦਾ ਵਾਸ ਨਾ ਕਰੇ, ਮੁਨਿ ਹੋ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੇ।
ਗृਹਮੇਧਿषੁ ਚਾਨ੍ਯੇषੁ ਦ੍ਵਿਜੇषੁ ਵਨਵਾਸਿषੁ
ਉਹ ਘਰਵਾਲਿਆਂ, ਹੋਰ ਦੁਜੀ ਜਾਤੀਆਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਰਹੇ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਪੁਟੇਨੈਵ ਪਾਣਿਨਾ ਸ਼ਕਲੇਨ ਵਾ
ਉਹ ਭਿਖਾ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਹਥ ਦੀ ਖੋਹ ਜਾਂ ਟੁਕੜੇ ਨਾਲ ਹੀ ਲਵੇ।
ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ੇषਾਨ੍ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਰੁਦ੍ਰਾਧ੍ਯਾਯਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਿਦਿਆ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ।
ਅਗ੍ਨਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ਮਨ੍ਯਦ੍ ਵਾ ਬ੍ਰਰ੍ਹ੍ਮਾਰ੍ਪਣਵਿਧੌ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਣ ਦੀ ਰੀਤ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ।
ਯਾਤਿ ਯਤ੍ਰ ਜਗਤੋ ऽਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਥਮਾਯੁषੋ ਭਾਗਂ ਸਂਨ੍ਯਾਸੇਨ ਨਯੇਤ੍ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਤਿਆਗ ਵਿਚ ਬਿਤਾਵੇ।
ਯੋਗਾਭ੍ਯਾਸਰਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਪਰਾਯਣਃ
ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ।
ਤਦਾ ਸਂਨ੍ਯਾਸਮਿਚ੍ਛੇਚ੍ਚ ਪਤਿਤਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਵਿਪਰ੍ਯਯੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਤਿਆਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ; ਜੇ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰੇ ਤਾਂ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨ੍ਤਃ ਪਕ੍ਵਕषਾਯੋ ऽਸੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ਼੍ਰਮਮੁਪਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍
ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੱਕੀ ਵਾਸਨਾ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲਵੇ।
ਕਰ੍ਮਸਂਨ੍ਯਾਸਿਨਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਯੇ ਤ੍ਰਿਵਿਧਾਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਪਰ ਹੋਰ ਜੋ ਕਰਮ ਤਿਆਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਜ੍ਞਾਨਸਂਨ੍ਯਾਸੀ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ਯੇਵ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਤਿਆਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਵੇਦਸਂਨ੍ਯਾਸੀ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਏ, ਉਹ ਵੇਦ ਤਿਆਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞੇਯਃ ਸ ਕਰ੍ਮਸਂਨ੍ਯਾਸੀ ਮਹਾਯਜ੍ਞਪਰਾਯਣਃ
ਜੋ ਮਹਾ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰਮ ਤਿਆਗੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਲਿਙ੍ਗਂ ਵਾ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਃ
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਨਿਯਤ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਕੋਈ ਬਾਹਰੀ ਚਿਨ੍ਹ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਜੀਰ੍ਣਕੌਪੀਨਵਾਸਾਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਗ੍ਨੋ ਵਾ ਧ੍ਯਾਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਲੰਗੋਟ ਪਹਿਨ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨੰਗਾ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।
ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਮਤਿਰਾਸੀਤ ਨਿਰਪੇਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਰਾਮਿषਃ
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਆਤਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਿਰਲੇਪ ਅਤੇ ਵਾਸਨਾ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ।
ਨਾਭਿਨਨ੍ਦੇਤ ਮਰਣਂ ਨਾਭਿਨਨ੍ਦੇਤ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਮੌਤ ਨੂੰ ਨਾਹ ਚਾਹੇ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਨਾ ਕਰੇ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪਰੋ ਯੋਗੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਯਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਉੱਚਾ ਯੋਗੀ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਲਈ ਯੋਗਯ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾषਾਯਵਾਸਾਃ ਸਤਤਂ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਪਰਾਯਣਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੇਸਰੀ ਰੰਗ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਰਹੇ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।
ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯੇਣ ਵਰ੍ਤਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੈਕਾਨ੍ਨਾਦੀ ਭਵੇਤ੍ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਿਖਿਆ ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਇੱਕ ਹੀ ਘਰ ਦਾ ਭੋਜਨ ਨਾ ਖਾਏ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ ਕਾਚਿਦ੍ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਲਈ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਣਿਹਂਸਾਨਿਵृਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮੌਨੀ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਨਿਸ੍ਪृਹਃ
ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਤੋਂ ਰੁਕ ਜਾਵੇ, ਚੁੱਪ ਰਹੇ ਅਤੇ ਸਭ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ।
ਸਤ੍ਯਪੂਤਾਂ ਵਦੇਦ੍ ਵਾਣੀਂ ਮਨਃ ਪੂਤਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਉਹ ਸੱਚ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲਵੇ ਅਤੇ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਰੱਖ ਕੇ ਕਰਮ ਕਰੇ।
ਸ੍ਨਾਨਸ਼ੌਚਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਮਣ੍ਡਲੁਕਰਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨ੍ਹਾਉਣ ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਨਿਰਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੂਤ੍ਰੀ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਲਗਾਤਾਰ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਸੂਤਰਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿਚ ਨਿਯਮਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਗੁਣੋਪੇਤੋ ਯਤਿਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੰਨਿਆਸੀ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਚਮ੍ਯ ਵਿਧਾਨੇਨ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਦੇਵਾਲਯਾਦਿषੁ
ਉਹ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੰਦਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।