षਣ੍ਮਾਸਨਿਚਯੋ ਵਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਮਾਨਿਚਯ ਏਵ ਵਾ
ਉਹ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਜਾਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਭੰਡਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਜੀਰ੍ਣਾਨਿ ਚੈਵ ਵਾਸਾਂਸਿ ਸ਼ਾਕਮੂਲਫਲਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਕੱਪੜੇ, ਪੱਤਿਆਂ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਰਤ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਮਕੁਟ੍ਟੋ ਭਵੇਦ੍ ਵਾਪਿ ਕਾਲਪਕ੍ਵਭੁਗੇਵ ਵਾ
ਉਹ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਪਿਸ ਕੇ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਕੁਦਰਤੀ ਪੱਕੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹੀ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਥਕਾਲਿਕੋ ਵਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਾਪ੍ਯष੍ਟਮਕਾਲਿਕਃ
ਉਹ ਚੌਥੀ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਅਠਵੀਂ ਵਾਰੀ ਹੀ ਖਾਣਾ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਸਮਸ਼੍ਨੀਯਾਦ੍ ਯਵਾਗੂਂ ਕ੍ਵਥਿਤਾਂ ਸਕृਤ੍
ਹਰ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਬਲੀ ਹੋਈ ਜੌ ਦੀ ਖੀਰ ਖਾਏ।
ਸ੍ਵਾਭਾਵਿਕੈਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ੀਰ੍ਣੈਰ੍ਵੈਖਾਨਸਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਵੈਖਾਨਸਾ ਰੀਤੀ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਜੋ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਵਰਤੇ।
ਸ੍ਥਾਨਾਸਨਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਹਰੇਨ੍ਨ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਧੈਰ੍ਯਮੁਤ੍ਸृਜੇਤ੍
ਉਹ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂ ਬੈਠ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹੇ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਦਿਲੋਂ ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਛੱਡੇ।
ਆਰ੍ਦ੍ਰਵਾਸਾਸ੍ਤੁ ਹੇਮਨ੍ਤੇ ਕ੍ਰਮਸ਼ੋ ਵਰ੍ਧਯਂਸ੍ਤਪਃ
ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਅਤੇ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਤਪਸਿਆ ਵਧਾਏ।
ਏਕਪਾਦੇਨ ਤਿष੍ਠੇਤ ਮਰੀਚੀਨ੍ ਵਾ ਪਿਬੇਤ੍ ਤਦਾ
ਉਹ ਇੱਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜਾ ਰਹੇ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਤੇ ਹੀ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰੇ।
ਸ਼ੀਰ੍ਣਪਰ੍ਣਾਸ਼ਨੋ ਵਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੈਰ੍ ਵਾ ਵਰ੍ਤਯੇਤ੍ ਸਦਾ
ਉਹ ਡਿੱਗੇ ਪੱਤੇ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਖਤ ਤਪਸਿਆ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਥਰ੍ਵਸ਼ਿਰਸੋ ऽਧ੍ਯੇਤਾ ਵੇਦਾਨ੍ਤਾਭ੍ਯਾਸਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਹ ਅਥਰਵਸ਼ਿਰਸ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰੇ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਤ ਦੀ ਸadhna ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।
ਕृष੍ਣਾਜਿਨੀ ਸੋਤ੍ਤਰੀਯਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਵਾਨ੍
ਉਹ ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹਿਰਨ ਦੀ ਖਾਲ, ਉਪਰਲਾ ਕੱਪੜਾ ਅਤੇ ਚਿੱਟਾ ਯਜਨੋਪਵੀਤ ਪਹਿਨੇ।
ਅਨਗ੍ਨਿਰਨਿਕੇਤਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮੁਨਿਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਪਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਦਾ ਵਾਸ ਨਾ ਕਰੇ, ਮੁਨਿ ਹੋ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੇ।
ਗृਹਮੇਧਿषੁ ਚਾਨ੍ਯੇषੁ ਦ੍ਵਿਜੇषੁ ਵਨਵਾਸਿषੁ
ਉਹ ਘਰਵਾਲਿਆਂ, ਹੋਰ ਦੁਜੀ ਜਾਤੀਆਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਰਹੇ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਪੁਟੇਨੈਵ ਪਾਣਿਨਾ ਸ਼ਕਲੇਨ ਵਾ
ਉਹ ਭਿਖਾ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਹਥ ਦੀ ਖੋਹ ਜਾਂ ਟੁਕੜੇ ਨਾਲ ਹੀ ਲਵੇ।
ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ੇषਾਨ੍ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਰੁਦ੍ਰਾਧ੍ਯਾਯਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਿਦਿਆ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ।
ਅਗ੍ਨਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ਮਨ੍ਯਦ੍ ਵਾ ਬ੍ਰਰ੍ਹ੍ਮਾਰ੍ਪਣਵਿਧੌ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਣ ਦੀ ਰੀਤ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ।
ਯਾਤਿ ਯਤ੍ਰ ਜਗਤੋ ऽਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਥਮਾਯੁषੋ ਭਾਗਂ ਸਂਨ੍ਯਾਸੇਨ ਨਯੇਤ੍ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਤਿਆਗ ਵਿਚ ਬਿਤਾਵੇ।
ਯੋਗਾਭ੍ਯਾਸਰਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਪਰਾਯਣਃ
ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ।
ਤਦਾ ਸਂਨ੍ਯਾਸਮਿਚ੍ਛੇਚ੍ਚ ਪਤਿਤਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਵਿਪਰ੍ਯਯੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਤਿਆਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ; ਜੇ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰੇ ਤਾਂ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨ੍ਤਃ ਪਕ੍ਵਕषਾਯੋ ऽਸੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ਼੍ਰਮਮੁਪਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍
ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੱਕੀ ਵਾਸਨਾ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲਵੇ।
ਕਰ੍ਮਸਂਨ੍ਯਾਸਿਨਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਯੇ ਤ੍ਰਿਵਿਧਾਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਪਰ ਹੋਰ ਜੋ ਕਰਮ ਤਿਆਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਜ੍ਞਾਨਸਂਨ੍ਯਾਸੀ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ਯੇਵ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਤਿਆਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਵੇਦਸਂਨ੍ਯਾਸੀ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਏ, ਉਹ ਵੇਦ ਤਿਆਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞੇਯਃ ਸ ਕਰ੍ਮਸਂਨ੍ਯਾਸੀ ਮਹਾਯਜ੍ਞਪਰਾਯਣਃ
ਜੋ ਮਹਾ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰਮ ਤਿਆਗੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਲਿਙ੍ਗਂ ਵਾ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਃ
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਨਿਯਤ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਕੋਈ ਬਾਹਰੀ ਚਿਨ੍ਹ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਜੀਰ੍ਣਕੌਪੀਨਵਾਸਾਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਗ੍ਨੋ ਵਾ ਧ੍ਯਾਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਲੰਗੋਟ ਪਹਿਨ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨੰਗਾ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।
ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਮਤਿਰਾਸੀਤ ਨਿਰਪੇਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਰਾਮਿषਃ
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਆਤਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਿਰਲੇਪ ਅਤੇ ਵਾਸਨਾ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ।
ਨਾਭਿਨਨ੍ਦੇਤ ਮਰਣਂ ਨਾਭਿਨਨ੍ਦੇਤ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਮੌਤ ਨੂੰ ਨਾਹ ਚਾਹੇ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਨਾ ਕਰੇ।