ਸ਼ੇषਂ ਸਮੁਪਭੁਞ੍ਜੀਤ ਲਵਣਂ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਤੇ ਆਪਣਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਲੂਣ ਖਾਏ।
ਭੂਸ੍ਤृਣਂ ਸ਼ਿਗ੍ਰੁਕਂ ਚੈਵ ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਾਤਕਫਲਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਮਿੱਟੀ, ਘਾਹ, ਸਜਣ ਦੀ ਫਲੀ ਅਤੇ ਸ਼ਲੇਸ਼ਮਾਤਕ ਦੇ ਫਲ ਵਰਤ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨ ਗ੍ਰਾਮਜਾਤਾਨ੍ਯਾਰ੍ਤੋ ऽਪਿ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਚ ਫਲਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਉੱਗੇ ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਫਲ, ਭਾਵੇਂ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਨਹੀਂ ਲਏ।
ਨ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੇਤ੍ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੋ ਨਿਰ੍ਭਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਦੋਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਨਿਡਰ ਰਹੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨ ਪਤ੍ਨੀਮਪਿ ਸਂਸ਼੍ਰਯੇਤ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਹੇ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਕੋਲ ਵੀ ਨਾ ਜਾਏ।
ਤਦ੍ ਵ੍ਰਤਂ ਤਸ੍ਯ ਲੁਪ੍ਯੇਤ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੀਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਜੇ ਉਹ ਇਹ ਵਰਤ ਤੋੜੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਵਰਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਵਿਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਹਿ ਵੇਦੇ ऽਧਿਕਾਰੋ ऽਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਂਸ਼ੇਪ੍ਯੇਵਮੇਵ ਹਿ
ਉਸਨੂੰ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਰਣ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਂਵਿਭਾਗਪਰਃ ਸਦਾ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਬਣੇ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੰਡਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।
ਏਕਾਗ੍ਨਿਰਨਿਕੇਤਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਂ ਭੂਮਿਮਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍
ਉਹ ਇਕ ਅੱਗ ਰੱਖੇ, ਕਿਸੇ ਇਕ ਥਾਂ ਨਾਂ ਰਹੇ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ।
ਸ਼ਿਲਾਯਾਂ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਯਾਂ ਵਾ ਸ਼ਯੀਤ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਹ ਪੱਥਰ ਜਾਂ ਕੰਕਰ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੌਵੇ।
षਣ੍ਮਾਸਨਿਚਯੋ ਵਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਮਾਨਿਚਯ ਏਵ ਵਾ
ਉਹ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਜਾਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਭੰਡਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਜੀਰ੍ਣਾਨਿ ਚੈਵ ਵਾਸਾਂਸਿ ਸ਼ਾਕਮੂਲਫਲਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਕੱਪੜੇ, ਪੱਤਿਆਂ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਰਤ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਮਕੁਟ੍ਟੋ ਭਵੇਦ੍ ਵਾਪਿ ਕਾਲਪਕ੍ਵਭੁਗੇਵ ਵਾ
ਉਹ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਪਿਸ ਕੇ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਕੁਦਰਤੀ ਪੱਕੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹੀ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਥਕਾਲਿਕੋ ਵਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਾਪ੍ਯष੍ਟਮਕਾਲਿਕਃ
ਉਹ ਚੌਥੀ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਅਠਵੀਂ ਵਾਰੀ ਹੀ ਖਾਣਾ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਸਮਸ਼੍ਨੀਯਾਦ੍ ਯਵਾਗੂਂ ਕ੍ਵਥਿਤਾਂ ਸਕृਤ੍
ਹਰ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਬਲੀ ਹੋਈ ਜੌ ਦੀ ਖੀਰ ਖਾਏ।
ਸ੍ਵਾਭਾਵਿਕੈਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ੀਰ੍ਣੈਰ੍ਵੈਖਾਨਸਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਵੈਖਾਨਸਾ ਰੀਤੀ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਜੋ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਵਰਤੇ।
ਸ੍ਥਾਨਾਸਨਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਹਰੇਨ੍ਨ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਧੈਰ੍ਯਮੁਤ੍ਸृਜੇਤ੍
ਉਹ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂ ਬੈਠ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹੇ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਦਿਲੋਂ ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਛੱਡੇ।
ਆਰ੍ਦ੍ਰਵਾਸਾਸ੍ਤੁ ਹੇਮਨ੍ਤੇ ਕ੍ਰਮਸ਼ੋ ਵਰ੍ਧਯਂਸ੍ਤਪਃ
ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਅਤੇ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਤਪਸਿਆ ਵਧਾਏ।
ਏਕਪਾਦੇਨ ਤਿष੍ਠੇਤ ਮਰੀਚੀਨ੍ ਵਾ ਪਿਬੇਤ੍ ਤਦਾ
ਉਹ ਇੱਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜਾ ਰਹੇ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਤੇ ਹੀ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰੇ।
ਸ਼ੀਰ੍ਣਪਰ੍ਣਾਸ਼ਨੋ ਵਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੈਰ੍ ਵਾ ਵਰ੍ਤਯੇਤ੍ ਸਦਾ
ਉਹ ਡਿੱਗੇ ਪੱਤੇ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਖਤ ਤਪਸਿਆ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਥਰ੍ਵਸ਼ਿਰਸੋ ऽਧ੍ਯੇਤਾ ਵੇਦਾਨ੍ਤਾਭ੍ਯਾਸਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਹ ਅਥਰਵਸ਼ਿਰਸ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰੇ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਤ ਦੀ ਸadhna ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।
ਕृष੍ਣਾਜਿਨੀ ਸੋਤ੍ਤਰੀਯਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਵਾਨ੍
ਉਹ ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹਿਰਨ ਦੀ ਖਾਲ, ਉਪਰਲਾ ਕੱਪੜਾ ਅਤੇ ਚਿੱਟਾ ਯਜਨੋਪਵੀਤ ਪਹਿਨੇ।
ਅਨਗ੍ਨਿਰਨਿਕੇਤਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮੁਨਿਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਪਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਦਾ ਵਾਸ ਨਾ ਕਰੇ, ਮੁਨਿ ਹੋ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੇ।
ਗृਹਮੇਧਿषੁ ਚਾਨ੍ਯੇषੁ ਦ੍ਵਿਜੇषੁ ਵਨਵਾਸਿषੁ
ਉਹ ਘਰਵਾਲਿਆਂ, ਹੋਰ ਦੁਜੀ ਜਾਤੀਆਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਰਹੇ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਪੁਟੇਨੈਵ ਪਾਣਿਨਾ ਸ਼ਕਲੇਨ ਵਾ
ਉਹ ਭਿਖਾ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਹਥ ਦੀ ਖੋਹ ਜਾਂ ਟੁਕੜੇ ਨਾਲ ਹੀ ਲਵੇ।
ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ੇषਾਨ੍ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਰੁਦ੍ਰਾਧ੍ਯਾਯਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਿਦਿਆ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ।
ਅਗ੍ਨਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ਮਨ੍ਯਦ੍ ਵਾ ਬ੍ਰਰ੍ਹ੍ਮਾਰ੍ਪਣਵਿਧੌ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਣ ਦੀ ਰੀਤ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ।
ਯਾਤਿ ਯਤ੍ਰ ਜਗਤੋ ऽਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਥਮਾਯੁषੋ ਭਾਗਂ ਸਂਨ੍ਯਾਸੇਨ ਨਯੇਤ੍ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਤਿਆਗ ਵਿਚ ਬਿਤਾਵੇ।
ਯੋਗਾਭ੍ਯਾਸਰਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਪਰਾਯਣਃ
ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ।