ਅਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਨੋ ਭਸ੍ਮੀ ਭਵਤਿ ਕਾष੍ਠਵਤ੍
ਜੋ ਗਿਆਨਹੀਨ ਹੋ ਕੇ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਭਸਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪਿ ਵਾ ਜਾਤਿਮਾਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਨ ਤੁ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਤ੍ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਜਾਤੀ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਦਾਨ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ੂਦਰ ਤੋਂ ਨਹੀਂ।
ਧਨਲੋਭੇ ਪ੍ਰਸਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਾਦੇਵ ਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਾਂ ਗਤਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਙ੍ਕੋਚਾਦ੍ ਯਾਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉਹ ਉਸ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ, ਜੋ ਸੰਕੋਚ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਸ੍ਥਿਤ੍ਯਰ੍ਥਾਦਧਿਕਂ ਗृਹ੍ਣਨ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਯਾਤ੍ਯਧੋਗਤਿਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੇ ਜਰੂਰਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੀਵੀਂ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਵੇਜਯਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਯਥਾ ਚੌਰਸ੍ਤਥੈਵ ਸਃ
ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਉਵੇਂ ਹੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੋਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀਯਾਨ੍ਨ ਤੁ ਤृਪ੍ਯੇਤ੍ ਸ੍ਵਯਂ ਤਤਃ
ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਦਾਨ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਵਰ੍ਤਮਾਨਃ ਸਂਯਾਤਾਤ੍ਮਾ ਯਾਤਿ ਤਤ੍ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਸੰਯਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਕੀ ਵਿਚਰੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮੁਦਾਸੀਨਃ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਲਾ, ਉਦਾਸੀਨ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹੇ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਨੁਤਿष੍ਠੇਨ੍ਨਿਯਤਂ ਤਥਾਨੁष੍ਠਾਪਯੇਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਯਮਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਮਲ ਕਰੇ ਅਤੇ ਦੁਜਾਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਅਮਲ ਕਰਵਾਏ।
ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਯਾਤਿ ਪਰਂ ਨ ਯਾਤਿ ਜਨ੍ਮ
ਉਹ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ ਸਦਾਰਃ ਸਾਗ੍ਨਿਰੇਵ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਪਤ੍ਯਸ੍ਯ ਚਾਪਤ੍ਯਂ ਜਰ੍ਜਰੀਕृਤਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਥੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਵਾਨਪ੍ਰਸਥ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ।
ਗਤ੍ਵਾਰਣ੍ਯਂ ਨਿਯਮਵਾਂਸ੍ਤਪਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਕੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰੇ।
ਯਤਾਹਾਰੋ ਭਵੇਤ੍ ਤੇਨ ਪੂਜਯੇਤ੍ ਪਿਤृਦੇਵਤਾਃ
ਜੋ ਭੋਜਨ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰੇ।
ਗृਹਾਦਾਹृਤ੍ਯ ਚਾਸ਼੍ਨੀਯਾਦष੍ਟੌ ਗ੍ਰਾਸਾਨ੍ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਘਰ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅੱਠ ਗ੍ਰਾਸ ਖਾਏ।
ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨਿਯਚ੍ਛੇਦ੍ ਵਾਚਮਨ੍ਯਤਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਰੋਕੇ।
ਮੁਨ੍ਯਨ੍ਨੈਂਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਮੇਧ੍ਯੈਃ ਸ਼ਾਕਮੂਲਫਲੇਨ ਵਾ
ਉਹ ਮੁਨੀਆਂ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣਾ ਜਾਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲ ਖਾਏ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨੁਕਮ੍ਪੀ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਰਹੇ ਅਤੇ ਦਾਨ-ਉਪਹਾਰ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਚੇ।
ਉਤ੍ਤਰਾਯਣਂ ਚ ਕ੍ਰਮਸ਼ੋ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਯਨਮੇਵ ਚ
ਉਹ ਉੱਤਰਾਯਣ ਤੇ ਦੱਖਣਾਯਣ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਲਣਾ ਕਰੇ।
ਪੁਰੋਡਾਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚਰੂਂਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਧਿਵਨ੍ਨਿਰ੍ਵਪੇਤ੍ ਪृਥਕ੍
ਉਹ ਪੁਰੋਡਾਸ਼ ਤੇ ਚਰੂ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਸ਼ੇषਂ ਸਮੁਪਭੁਞ੍ਜੀਤ ਲਵਣਂ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਤੇ ਆਪਣਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਲੂਣ ਖਾਏ।
ਭੂਸ੍ਤृਣਂ ਸ਼ਿਗ੍ਰੁਕਂ ਚੈਵ ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਾਤਕਫਲਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਮਿੱਟੀ, ਘਾਹ, ਸਜਣ ਦੀ ਫਲੀ ਅਤੇ ਸ਼ਲੇਸ਼ਮਾਤਕ ਦੇ ਫਲ ਵਰਤ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨ ਗ੍ਰਾਮਜਾਤਾਨ੍ਯਾਰ੍ਤੋ ऽਪਿ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਚ ਫਲਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਉੱਗੇ ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਫਲ, ਭਾਵੇਂ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਨਹੀਂ ਲਏ।
ਨ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੇਤ੍ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੋ ਨਿਰ੍ਭਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਦੋਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਨਿਡਰ ਰਹੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨ ਪਤ੍ਨੀਮਪਿ ਸਂਸ਼੍ਰਯੇਤ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਹੇ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਕੋਲ ਵੀ ਨਾ ਜਾਏ।
ਤਦ੍ ਵ੍ਰਤਂ ਤਸ੍ਯ ਲੁਪ੍ਯੇਤ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੀਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਜੇ ਉਹ ਇਹ ਵਰਤ ਤੋੜੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਵਰਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਵਿਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਹਿ ਵੇਦੇ ऽਧਿਕਾਰੋ ऽਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਂਸ਼ੇਪ੍ਯੇਵਮੇਵ ਹਿ
ਉਸਨੂੰ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਰਣ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਂਵਿਭਾਗਪਰਃ ਸਦਾ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਬਣੇ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੰਡਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।
ਏਕਾਗ੍ਨਿਰਨਿਕੇਤਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਂ ਭੂਮਿਮਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍
ਉਹ ਇਕ ਅੱਗ ਰੱਖੇ, ਕਿਸੇ ਇਕ ਥਾਂ ਨਾਂ ਰਹੇ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ।
ਸ਼ਿਲਾਯਾਂ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਯਾਂ ਵਾ ਸ਼ਯੀਤ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਹ ਪੱਥਰ ਜਾਂ ਕੰਕਰ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੌਵੇ।