ਇਨ੍ਧਨਾਨਾਂ ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਨਿਰ੍ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ
ਇੰਧਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੇਜ ਅੱਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਦਾ ਭਵੇਤ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸਚੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਦਾਨੋ ਰੋਗਰਹਿਤਃ ਸੁਖੀ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰੇਵ ਚ
ਦਾਨੀ ਮਨੁੱਖ ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਸੁਖੀ ਤੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੀਵ੍ਰਿਤਾਪਂ ਚ ਤਰਤਿ ਛਤ੍ਰੋਪਾਨਤ੍ਪ੍ਰਦੋ ਨਰਃ
ਛਤਰੀ ਜਾਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਭਾਰੀ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤਦ੍ ਗੁਣਵਤੇ ਦੇਯਂ ਤਦੇਵਾਕ੍ਸ਼੍ਯਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਹਰ ਦਾਨ ਉਸ ਦੇ ਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾਦਿषੁ ਕਾਲੇषੁ ਦਤ੍ਤਂ ਭਵਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਆਦਿ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਦੀषੁ ਚ ਵਨੇषੁ ਚ
ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਅਟੱਲ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਯ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ
ਇਸ ਲਈ, ਦੁਜਾਤੀ ਨੂੰ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਣਾ ਚ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ੍ਤਥਾਨ੍ਵਹਮ੍
ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ।
ਨਿਵਾਰਯਤਿ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਤੁ ਸਃ
ਜੋ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮਪਹृਤ੍ਯੈਨਂ ਰਾਜਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਤ੍ ਪ੍ਰਵਾਸਯੇਤ੍
ਰਾਜਾ ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਮਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲ ਦੇਵੇ।
ਮ੍ਰਿਯਮਾਣੇषੁ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ ਤੁ ਗਰ੍ਹਿਤਃ
ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਰ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਐਸਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ।
ਅਙ੍ਕਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਕਾਦ੍ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਤ੍ ਤਂ ਰਾਜਾ ਵਿਪ੍ਰਵਾਸਯੇਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦੇਵੇ।
ਸ ਪੂਰ੍ਵਾਭ੍ਯਧਿਕਃ ਪਾਪੀ ਨਰਕੇ ਪਚ੍ਯਤੇ ਨਰਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਸਂਯਮਸਂਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜੋ ਸਚਾਈ ਅਤੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾਤੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤੁ ਮੂਰ੍ਖਮਵृਤ੍ਤਸ੍ਥਂ ਦਸ਼ਰਾਤ੍ਰਮੁਪੋषਿਤਮ੍
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਹੋਵੇ ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਠੀਕ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਭਾਵੇਂ ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਲਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਾ ਦੇਣਾ।
ਸ ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਪਾਪੀ ਦਹਤ੍ਯਾਸਪ੍ਤਮਂ ਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਪਾਪੀ ਆਪਣੇ ਇਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਪੜ੍ਹਦੇ ਤਕ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮੈ ਯਤ੍ਨੇਨ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਅਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯਾਪਿ ਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍
ਉਸ ਜਨ ਨੂੰ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਹੋਰ ਹਾਜ਼ਰ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੇ।
ਤਾਵੁਭੌ ਗਚ੍ਛਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਨਰਕਂ ਤੁ ਵਿਪਰ੍ਯਯੇ
ਦੋਵੇਂ ਜਣੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਉਲਟ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਾषਣ੍ਡੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਨਾਵੇਦਵਿਦਿ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍
ਸਾਰੇ ਪਾਠਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਵੇਦ ਜਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਅਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਨੋ ਭਸ੍ਮੀ ਭਵਤਿ ਕਾष੍ਠਵਤ੍
ਜੋ ਗਿਆਨਹੀਨ ਹੋ ਕੇ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਭਸਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪਿ ਵਾ ਜਾਤਿਮਾਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਨ ਤੁ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਤ੍ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਜਾਤੀ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਦਾਨ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ੂਦਰ ਤੋਂ ਨਹੀਂ।
ਧਨਲੋਭੇ ਪ੍ਰਸਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਾਦੇਵ ਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਾਂ ਗਤਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਙ੍ਕੋਚਾਦ੍ ਯਾਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉਹ ਉਸ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ, ਜੋ ਸੰਕੋਚ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਸ੍ਥਿਤ੍ਯਰ੍ਥਾਦਧਿਕਂ ਗृਹ੍ਣਨ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਯਾਤ੍ਯਧੋਗਤਿਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੇ ਜਰੂਰਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੀਵੀਂ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਵੇਜਯਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਯਥਾ ਚੌਰਸ੍ਤਥੈਵ ਸਃ
ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਉਵੇਂ ਹੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੋਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀਯਾਨ੍ਨ ਤੁ ਤृਪ੍ਯੇਤ੍ ਸ੍ਵਯਂ ਤਤਃ
ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਦਾਨ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਵਰ੍ਤਮਾਨਃ ਸਂਯਾਤਾਤ੍ਮਾ ਯਾਤਿ ਤਤ੍ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਸੰਯਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਕੀ ਵਿਚਰੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮੁਦਾਸੀਨਃ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਲਾ, ਉਦਾਸੀਨ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹੇ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਨੁਤਿष੍ਠੇਨ੍ਨਿਯਤਂ ਤਥਾਨੁष੍ਠਾਪਯੇਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਯਮਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਮਲ ਕਰੇ ਅਤੇ ਦੁਜਾਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਅਮਲ ਕਰਵਾਏ।