ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚਸਕਾਮਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕਾਮੁਕਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਕਾਮਸ੍ਤੁ ਪੂਜਯੇਦ੍ ਵੈ ਵਿਨਾਯਕਮ੍
ਜੋ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਸਂਸਾਰਾਤ੍ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨਾਰ੍ਚਯੇਦ੍ਧਰਿਮ੍
ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਸੋਰ੍ऽਚਯੇਦ੍ ਵੈ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਵਿਰੂਪਾਖ, ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਤੇ ਪੂਜਯਨ੍ਤਿ ਭੂਤੇਸ਼ਂ ਕੇਸ਼ਵਂ ਚਾਪਿ ਭੋਗਿਨਃ
ਜੋ ਭੋਗਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਿਲਪ੍ਰਦਃ ਪ੍ਰਜਾਮਿष੍ਟਾਂ ਦੀਪਦਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੋ ਤਿਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨਚਾਹੀ ਸੰਤਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਦੀਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਨੈਣ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗृਹਦੋ ऽਗ੍ਰ੍ਯਾਣਿ ਵੇਸ਼੍ਮਾਨਿ ਰੂਪ੍ਯਦੋ ਰੂਪਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੋ ਘਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਵਸਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਚਾਂਦੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਡੁਦਃ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਪੁष੍ਟਾਂ ਗੋਦੋ ਵ੍ਰਧ੍ਨਸ੍ਯ ਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਜੋ ਬਲਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖੂਬ ਦੌਲਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵ੍ਰਧਨ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵਸਦਾ ਹੈ।
ਧਾਨ੍ਯਦਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਾਤ੍ਮ੍ਯਤਾਮ੍
ਜੋ ਅਨਾਜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਵਿਤ੍ਸੁ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੇषੁ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜੋ ਵੈਦਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੁਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਧਨਾਨਾਂ ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਨਿਰ੍ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ
ਇੰਧਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੇਜ ਅੱਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਦਾ ਭਵੇਤ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸਚੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਦਾਨੋ ਰੋਗਰਹਿਤਃ ਸੁਖੀ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰੇਵ ਚ
ਦਾਨੀ ਮਨੁੱਖ ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਸੁਖੀ ਤੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੀਵ੍ਰਿਤਾਪਂ ਚ ਤਰਤਿ ਛਤ੍ਰੋਪਾਨਤ੍ਪ੍ਰਦੋ ਨਰਃ
ਛਤਰੀ ਜਾਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਭਾਰੀ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤਦ੍ ਗੁਣਵਤੇ ਦੇਯਂ ਤਦੇਵਾਕ੍ਸ਼੍ਯਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਹਰ ਦਾਨ ਉਸ ਦੇ ਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾਦਿषੁ ਕਾਲੇषੁ ਦਤ੍ਤਂ ਭਵਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਆਦਿ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਦੀषੁ ਚ ਵਨੇषੁ ਚ
ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਅਟੱਲ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਯ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ
ਇਸ ਲਈ, ਦੁਜਾਤੀ ਨੂੰ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਣਾ ਚ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ੍ਤਥਾਨ੍ਵਹਮ੍
ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ।
ਨਿਵਾਰਯਤਿ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਤੁ ਸਃ
ਜੋ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮਪਹृਤ੍ਯੈਨਂ ਰਾਜਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਤ੍ ਪ੍ਰਵਾਸਯੇਤ੍
ਰਾਜਾ ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਮਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲ ਦੇਵੇ।
ਮ੍ਰਿਯਮਾਣੇषੁ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ ਤੁ ਗਰ੍ਹਿਤਃ
ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਰ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਐਸਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ।
ਅਙ੍ਕਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਕਾਦ੍ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਤ੍ ਤਂ ਰਾਜਾ ਵਿਪ੍ਰਵਾਸਯੇਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦੇਵੇ।
ਸ ਪੂਰ੍ਵਾਭ੍ਯਧਿਕਃ ਪਾਪੀ ਨਰਕੇ ਪਚ੍ਯਤੇ ਨਰਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਸਂਯਮਸਂਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜੋ ਸਚਾਈ ਅਤੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾਤੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤੁ ਮੂਰ੍ਖਮਵृਤ੍ਤਸ੍ਥਂ ਦਸ਼ਰਾਤ੍ਰਮੁਪੋषਿਤਮ੍
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਹੋਵੇ ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਠੀਕ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਭਾਵੇਂ ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਲਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਾ ਦੇਣਾ।
ਸ ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਪਾਪੀ ਦਹਤ੍ਯਾਸਪ੍ਤਮਂ ਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਪਾਪੀ ਆਪਣੇ ਇਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਪੜ੍ਹਦੇ ਤਕ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮੈ ਯਤ੍ਨੇਨ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਅਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯਾਪਿ ਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍
ਉਸ ਜਨ ਨੂੰ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਹੋਰ ਹਾਜ਼ਰ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੇ।
ਤਾਵੁਭੌ ਗਚ੍ਛਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਨਰਕਂ ਤੁ ਵਿਪਰ੍ਯਯੇ
ਦੋਵੇਂ ਜਣੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਉਲਟ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਾषਣ੍ਡੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਨਾਵੇਦਵਿਦਿ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍
ਸਾਰੇ ਪਾਠਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਵੇਦ ਜਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।